Angela & Erik

N-PATOGONIA-CHILE-BUENOS AIRES-IGUAZU-RIO DE JANEIRO

2010-01-11T21:16:00.010+01:00

Via Villa la Angostura (NW,Lago Nahuel Huapi, andere zijde tegenover Bariloche) zijn we over een niet al te lastige bergpas naar Puerto Montt (Chili) gereden. Een enorm verschil in landschap, veroorzaakt door de ligging ten westen (Chili) en ten oosten van de Andes. In Chili heel groen, andere boomsoorten en zo op het oog een betere infrastructuur.
Tot in Santiago (via Pucon, Conception en Talca, waar we in het Parca National Altos de Lucay een pittige bergwandeling tot aan de sneeuwgrens hebben gemaakt ) matig weer, geen spectaculair landschappen behalve dan de fraaie, witte bergmassieven van de Andes.

Santiago kwam bij ons over als een rustige miljoenenstad, temidden van bergketens ten westen en ten oosten. Veel gelopen door de binnenstad en ja hoor, in een hoek op de Plaza la Constitucion een standbeeld van Salvador Allende. Genoten van het uitzicht over stad en omgeving vanaf de Cerro San Cristobal, een warm uitstapje van pakweg 4km. klimmen voor 800 m hoogteverschil.

Via Valparaiso een prachtige doorsteek door de Andes naar Mendoza: lange klim tot 3.900 m., veel haarspeldbochten en ... een paar oudere trekkers stoer op de fiets naar boven! De afdaling naar Mendoza, ca. 140 km. was een en al genieten: minder steil en door een breed dal van de Rio Mendoza.
Met ons huurautootje nog een dag de weg terug naar Puente de Inca (vlak voor de grensovergang naar Chili) teruggereden, puur vanwege de fraaie vergezichten en bergmassieven en de door natuurelementen gevormde brug (puente).

Ons karretje in Mendoza ingeleverd en met de nacht(slaap)bus het lange stuk ( 1.300 km.) naar Buenos Aires, waar we midden november aankwamen.

We hebben ons 7 dagen ondergedompeld in de flamboyante sfeer van de diverse wijken van BA, o.a. Palermo, Telmo, Boca, Centro en de a la Amsterdam/Rotterdam/Hamburg opgeknapte,oude havenwijken, met mooi gerestaureerde pakhuizen en dure nieuwbouw(flats). Zeker in het centrum een levendige stad, maar in de wijken toch nog veel armoe en slechte bestrating, en erbarmelijke, ongelijk liggende trottoirdelen. Matige weersomstandigheden met afwisselend zon- en regendagen. En... op een ludieke wijze ontdaan van een portefeuille (schade ca. EUR 200 plus 2 bankpasjes). We voelden ons echt bescheten!

Toch nog een keer naar de watervallen van Iguazu - een schitterend mooie toekan gespot - en vandaar een lange busreis naar Rio de Janeiro, naar Maarten voor een laatste bezoek. Daar gezellig enkele dagen vertoefd en wat van het achterland (Petropolis) gezien, hier en daar tropisch oerwoud.

Begin december 2009 terug in Nederland, voorlopig in Den Haag in afwachting van de geboorte van ons eerste kleinkind!

Met het vooruitzicht van deze nieuwe episode in ons leven besluiten wij onze weblog. Bijna 4 enerverende jaren achter de rug: we hebben ervan genoten!
Fietsen blijven we wel doen, meer kortere reizen vermoedelijke in Europa en USA/Nieuw Zeeland? Eerst maar even in Nederland genieten!

MIDWEST-ARGENTINA

2009-10-22T18:41:00.018+02:00

Na 5 dagen Salta in zuidelijke richting, nog steeds per bus, zoveel mogelijk de ruta 40 volgend, via Cachi naar Cafayate. Schitterende tochten, deels over stoffige,onverharde bergwegen door rivierdalen en langs smalle berghellingen (Cuesta del Obispo/VallesCalchachaquies/Quebrada de Cafayate).
En voortdurend prima weer, niet te heet, wel veel wind.

Belen en Catamarca zijn wat onbeduidende overnachtingsplaatsen, in een wat desolaat landschap. Vanaf Catamarca met de nachtbus naar Mendoza, het meest bekend om de wineries. Ondanks de geringe regenval profiteert de regio van het al eeuwen bestaande irrigatiesysteem, gevoed door het smeltwater van de Andes dat hier tot bijna 7.000 m.hoogte reikt (Cerro Aconcagua, 6.960 m).
De bodega Salentein (! Eigenaar ook van het restaurant bij Nijkerk) is een modern opgezet bedrijf aan de voet van Cerro Tupungato (6570 m.), was gewoon apart deze bodega hier tegen te komen, zo'n 80 km. ten zuiden van Mendoza.

In deze voor Argentijnse begrippen gezellige stad hebben we voor vier weken een auto gehuurd.
Via Bariloche (Lake district) willen we naar Puerto Montt en Chiloe Island in CHILE en daarna weer noordwaarts via Concepcion, Valparaiso en Santiago terug naar Mendoza, ARG.

Voor Angela maakt het reizen per bus of auto niet uit: vindt beide niet geweldig, fietst veel liever om d'r energie kwijt te kunnen. Zelf heb ik ook liever de fiets, maar prefereer de auto - meer vrijheid - boven de bus.

Via San Rafael, Malargue en Chos Malal (allemaal aan de ruta 40) naar San Martin de los Andes gekard, door een zeer leeg landschap met de deels besneeuwde bergen op de achtergrond en de gauchos met geiten/schapen/koeien/paarden, af en toe als afleiding van de leegte.

Circa 150 km. voor Chos Malal, op een onverhard gedeelte van de ruta 40, kwamen we een rustend stel, op mountainbikes met volle bepakking, tegemoet. Bleken Tasmaniers, mid 50-ers, te zijn, tijdens een sabbatical jaar onderweg van Columbia naar Peru (2008, hij liep in de buurt van Lima na een slip een sleutelbeenbreuk op), nu sedert mei 2009 van Lima verder naar Vuureiland! Da's pas het echte werk, met een tentje - veel te grote afstanden voor je een behoorlijke accommodatie vindt - en soms wel 40 liter water om te overleven. En dat door zwaar berglandschap over soms, zeker voor fietsers, slechte wegen. Petje af! Iets te ruig voor ons.

Het Lake District is een regio van herkenning: meer Europees Alpengebied, meren, veel naaldbomen en nu frisse temperaturen. Weersomslag, regenvoorspelling Google (de eerste 7 dagen!) en 's nachts sneeuw! Of dat onze verdere reisroute zal beinvloeden, we'll see.

English summary

Spent some 5 days in and around Salta, left by bus to Cachi/Cafayate passing an overwhelming mountain landscape with awesome views, sometimes breathtaking ascents/descents. Still great weatherconditions, but windy.

Mendoza was our next stop via Belen and Catamarca, travelling through a remote part of the Argentine desert. Mendoza is famous for its wineries: spite hardly any rainfall the region hosts Argentina's finest vineyards, thanks to a complex and very old system of river-fed (Andes' melting waters ) aqueducts. The Andes mountains peak here up to almost 7.000 meters.

In Mendoza we have hired a car for some 28 days. That does give us the opportunity to travel just to where we would like to go to, so more independancy. Via Bariloche (Lake District) we intend to continue into Chile. From Puerto Montt further north to Concepcion, Valparaiso, Santiago and back to Mendoza, ARG.

We do miss the biking! Between San Rafael and Chos Malal, on a rough section of the route 40 - runs from the Bolivian border all the way down to almost the southernmost part of Patagonia - we met a Tasmanian couple, in their mid fifties, on their way (mountainbiking!) from the north of Columbia, Ecuador, Peru, Bolivia, Argentina and Chile. And tenting! Whaauw, very impressive, but for us a bit too rough. Nevertheless, we did envy them biking at that very moment in this region, surrounded by great mountains. Since distances between even small villages can come to over 100 miles, the carrying of water up to 50 liters is not an exception for them!

Now being at San Martin de los Andes, in the Lake District, it feels like returning in the European Alpes: pine trees, lakes, sky facilities and RAIN! Weatherforecast (Google) will give us rain/snow till al least the end of October (so another week). What a difference with Argentina's dusty, desertlike North and even South of Mendoza City. Changing plans? We'll see!

BRASIL-SOUTH/ARGENTINA-NW

2009-10-06T15:55:00.026+02:00

English summary: see below

Voorlopig - enkele maanden - niet zulke afstanden fietsen, dwz meer dan 60 km. per dag, dat was het advies van de uroloog na Erik's Havenziekenhuis Rotterdam bezoeken/onderzoeken/prostaatoperatie. Gelukkig geen aanwezigheid van prostaatkanker geconstateeerd, en ook geen vreeemde, tropische bacterien/virussen.

Zo kwam het bericht van Maaike's zwangerschap en Maarten's vertrek naar Rio de Janeiro, voor zeker een jaar, ons prima uit. Een bezoek aan Maarten´s nieuwe stek, gecombineerd met een niet-fietsvakantie door Zuid-Brazilie, Argentinie en Chili. Medio September 2009 zijn we vertrokken naar Rio, om begin December naar Nederland terug te keren om ons eerste kleinkind in de tweede helft van die maand te kunnen bewonderen.

In Rio gezellig een week vertoefd bij Maarten, in de wijk Ipanema, een straat achter de boulevard. Met eigen ogen aanschouwd hoe hij daar woont,werkt en leeft. Aparte leefomgeving, met achter de betere wijken ook de "favela's" met veel criminaliteit en sociale onrust. Stranden zijn mooi, zo direct tegen de stad aan; de ligging aan zee en de bergachtige omgeving maken Rio, zeker vanaf het uitzichtpunt met het bekende Christusbeeld,tot een bijzondere stad. Maar o.i. geen mooie stad: rommelig, veel verkeer, de nodige "favela's" en 's avonds uitkijken waar en hoe je je ergens naartoe begeeft.

Aanvankelijk waren we niet van plan de weblog deze reis bij te houden. Het is tenslotte geen fietsvakantie (!). Die missen we toch wel - minder fysieke activiteit/andere manier van reizen, openbaar vervoer - deze keer.
Maar we hebben ondertussen begrepen dat nog veel vrienden en kennissen onze weblog bezoeken. Mede ook voor onze eigen "opslag" van belang hebben we besloten de weblog toch te activeren.

Via Florianópolis, een paar dagen relaxen op het eiland in de staat Santa Catarina in Zuid-Brazilië in de pousada van een broer van Hannie/Herman uit Weert, verder naar de watervallen van Foz de Iguazú, in een woord magnifiek! Alles per lange afstandsbus (´s nachts helaas), want forse afstanden, vanaf Rio een 1200 km naar F en vandaar ruim 900 km naar Foz.

Via de restanten van de Jezuïten Missie in San Ignacio in de Argentijnse provincie Misiones (WHS) en Posadas de lange (1300 km), wat saaie ruk naar Salta, in NW-Argentinie, op een paar honderd kilometer van Chili en Bolivia. Daar zitten we nu al een paar dagen, sinds 3 oktober.

Uitstapjes (!) naar zoutmeren en de Vallei van Humahuaca (WHS) waren interessant, onder goede weersomstandigheden en over bergpassen boven 4000 m. En dat slechts in de uitlopers van de Andes.

English summary
After a lot of fysical examinations in Holland Erik finally underwent some minor surgery (prostate) and was told not to be on the bike (al least biking the way we are used to) for a couple of months. A pity, but nevertheless there was a satifying feeling no awful matters like p.cancer or unknown virusses/bacteria were found.

So we had to alter our plans. Fortunately we were told by Maaike we will become grandparents of our first grandchild, probably in the second half of December. And, Maarten moved at the beginning of August to Rio de Janeiro, as his company achieved (as co-partner) a contract in an off-shore project of Petrobas, Brazil. Maarten´s job as project manager will keep him there for about a year. So it´s obvious why we left mid September for Rio in order to see how Maarten is doing overthere. And back to the Netherlands beginning December to.... meet a our inni-mini grandchild!

We spent about a week with Maarten. Rio is considered to be a rather dangerous place, special at night. But Maarten lives in a good neighbourhood so the threat of the "favela´s" is not that high. But moving around, as Maarten feels it, is all the time a matter of being aware of where you are and how you choose your way of transport. But Rio is fabulously situated at the Atlantic Ocean, surrrounded by impressive hills/mountains and around a great bay. And the nearby beachlife is wellknown.

We left Maarten for a long busdrive (some 750 miles) to Florianópolis and furtheron to the famous falls of Foz de Iguazú, (Brazil//Argentina, close to Paraquay). Via the Jesuit mission of San Ignacio, Misiones, ARG (a UNESCO WHS) to Salta, in the northwest, in the slopes of the Andes, almost at the Tropic of Capricorn. From here - we made some trips into the Andes - we´ll continue to the south (Mendoza/Bariloche) and Chile.

GERMANY,DANEMARK, SWEDEN.... JA,JA

2009-06-11T21:38:00.017+02:00

Stages: Departure from Weert and via Vught, Nijkerk (B&J), Kampen (O&B's huis), Haren (Stuivers),Ditzum(D), Bernersiel, Wilhemshaven, Nordenham, Stade and Ahrensburg to Sierksdorf/Neustadt in Holstein.

Total kilometers: 869

English summary: see below

Deze keer een reis min of meer vol kommer en kwel. Erik heeft waarschijnlijk tussen Vught en Nijkerk, door de Betuwe een oogontsteking opgelopen (harde wind tegen en veel pollen/zaadjes in de lucht). In Nijkerk naar de dokter die een bezoek aan het St. Jansdal te Harderwijk - op onze route naar Kampen - wenselijk achtte in verband met een mogelijke irisinfectie. Dat is gelukkig niet het geval gebleken, een lichte hoornvliesbeschadiging, een zalfje en na een paar dagen later geen hinder meer.
Al hoestend en proestend, want verkouden vertrokken uit Weert, naar Kampen, waar Angela zich niet fit genoeg voelde om de volgende dag naar de Stuivers in Haren/Groningen te fietsen, dus zij per trein.

Na een gezellige weekend in Haren/Groningen diverse extra rustdagen in Oost-Friesland (D), doktersbezoek van zowel Angela als Erik, culminerend in een 10-daags verblijf van Erik in een Noordduits ziekenhuis, in Neustadt i.Holstein even ten noordwesten van Lubeck. Volgens de behandelde artsen stevig ziek: veel infectiehaarden, hoge koorts die maar moeizaam verdween met veel medicijnen en een paar dagen vrijwel geen nachtrust vanwege een zeer onrustige medepatient.
Toen de behandelend arts vertelde dat Erik echt ziek was keek hij haar vol ongeloof aan: echt ziek, van koorts en een geconsteerde urinewegen infectie en bronchitis?

Eind van het liedje was een terugkeer naar Nederland (Den Haag, bij onze kinderen) waar hij tot eind juni moet herstellen. Dus tot die tijd niet fietsen, het zij zo! Er zijn ergere dingen in het leven, had ook in Litouwen of Polen hebben kunnen gebeuren, met alle taalproblemen van dien.

Even tussendoor: Stade's oude binnenstad was erg gezellig. Oude Hanzestad, vrijwel aan de Elbe gelegen, vlak stroomafwaarts van Hamburg.

Hopelijk begin juli weer op onze stalen rosjes - staan nu bij de Stuivers in Haren -voor een rustige fietsvakantie in Nederland (juli/augustus).

English summary

This tour started with a cuffing couple through the Netherlands. Erik got, probably caused by a small seed, an eye infection. Followed by a visit to a family doctor and a nearby hospital, but fortunately there was no reel damage done.
After crossing the German border, towards Bremen/Hamburg, we needed some extra resting days to recover from feeling miserable, fever (Angela)and even there a family doctor's visit.

Just some 20 miles NW of Lubeck, an old Hanze city where you will find some fine examples of 15/16 th century architecture, Erik ended up in a hospital for 10 days. Couldn't believe he was being told he was really sick: thought just some bad fever, a minor bladder infection and maybe bronchitis.

Physians at the German hospital advised us to go back to the Netherlands as soon as possible - we probably showed our eagerness to go home - and take time to recover. Both our kids came over to Neustadt in Holstein. So the four of us returned to The Hague. Henk Stuiver (Haren/Groningen) gave Angela great support and brought our bikes back to Haren.

Hopefully we are able to start again some biking in the Netherlands (July/August).

TERUG IN NEDERLAND EN OP WEG RONDOM DE OOSTZEE.

2009-05-17T12:05:00.005+02:00

English summary: see below
Begin April met weemoed uit Malaga vertrokken, hebben er een prima tijd gehad. Hoewel de stad niet aan Sevilla kan tippen, is het leven daar ons goed bevallen.
Niet zoveel toerisme, een drukke, gezellige binnenstad direct aan zee/strand en rondom bergen, dus veel meer variatie dan rondom Sevilla. Komen daar nog wel terug.
Op ons gemak naar Nederland terug, via Marjon en Wijnand in Antwerpen.

Vanaf 12 mei weer onderweg, van Weert (Hannie/Herman)waar we onze auto hebben gestald, via Den Bosch/Vught, Nijkerk en Kampen naar Haren, waar we nu zitten bij de Stuivers.
Vandaar via Duitsland naar Denemarken, Zweden, met de ferry naar Zuid-Finland, Helsinki en dan direct naar Tallin. Geen St.Petersburg daar de visa-voorschriften voor Rusland voor fietsers veel te gecompliceerd (gedetailleerd) zijn.
Door de Baltische staten naar Polen, via Rugen naar Berlijn en weer richting Nederland, waar we medio Augustus weer hopen terug te zijn.

Dat is in een vogelvlucht ons reisschema voor de komende paar maanden. Daarna zien we wel verder, de zuidkant van de VS of wellicht combinatie VS/Zuid-Amrika(Brazilie) afhankelijk van de dan geldende omstandigheden. Tot ons volgende bericht vanuit Scandinavie!

English summary

Beginning April we started our homeward bound trip to the Netherlands, after a very pleasant stay in Malaga. Guess we will be back overthere sooner or later. For us a better place to stay during wintertime than in Seville: surrounding area more interesting (Sea/beaches/mountains).

Since May 12 we left "home" (Weert, where we parked our car with friends) via Den Bosch, Nijkerk, Kampen to Haren/Groningen, where we now stay with friends (Stuiver) for a couple of days.
Via Germany, Danemark, Sweden, Finland, the Baltic States, Poland and Germany back to the Netherlands, somewhere in Mid-August. Some 4,000 miles we presume.

That's in a nutshell our travelling scheme. Our plans after that? We don't know yet, it depends on many things but the South of the USA is still on top of our "list". We will see.

MALAGA

2009-01-31T21:29:00.008+01:00

English summary: see below

Na Zaragoza naar Albarracin/Aragon, pakweg 125 km NW van Valencia in de bergen. Zoals o.a. de Lonely Planet beloofde een fraai onderhouden, zeer beschut gelegen bergdorp, ooit een vestingstad van de Moren. Was er wel koud, hebben nog een klimtocht naar de vestingmuren ondernomen, hier en daar zelfs in de sneeuw (half december).
Valencia hebben we een paar dagen verkend: meeste indruk heeft wel de "Ciudad des Artes y de las Ciencias" gemaakt. Een geheel nieuw opgetrokken stadsdeel richting haven, met veel musea, waterpartijen en moderne bruggenbouw. Evenals Sevilla een groot nadeel althans vanuit ons gezichtspunt: een weinig aantrekkelijke fietsomgeving vanuit een toch grote stad.

Via de Costa Blanca naar Malaga gereden, waar we vanaf 23 december een prima appartement in de historische binnenstad hebben gehuurd. Twee slaapkamers, twee badkamers, helaas een boiler van 50 ltr. wat de Spanjaarden heel normaal vinden (ook de bijna 2 uur opwarmtijd!). Maar ons "B&B" staat weer open en .... vanaf begin februari vrijwel volgeboekt.
Malaga bevalt ons goed. De stad zelf is niet te vergelijken met Sevilla, binnenstad veel kleinschaliger en niet zo toeristisch, maar wel zeer levendig.
De ligging aan zee en de bergen in het noorden, westen en zuidoosten geven een extra dimensie aan Malaga. Dankzij die bergen regent het weinig in de stad zelf, alle depressies uit het (noord)westen lijken de stad te mijden.
De afgelopen weken is het behoorlijk koud geweest, zeker voor Andalusische begrippen. Weliswaar geen nachtvorst, maar tot 6 a 5 C ging de temperatuur wel. En bij middagtemperaturen van 14-17C met een zonnetje: heerlijk, ook om te fietsen.

Spaanse les, de Volkskrant van Spanje (El Pais), fietstochten langs de kust en de bergen in, veel wandelen/lopen en de stad verkennen, af en toe een biertje op het terras van de Parador hoog boven de stad (fraai uitzicht na een stevige wandelklimweg), dat zijn momenteel onze belangrijkste bezigheden. En die Spaanse les volgt alleen Angela, 4 u per dag, 5 dagen in de week en dat gedurende minimaal 5 weken! Een bijna volledige dagtaak!

Jammer dat we het schaatsen in Nederland hebben gemist, hebben even overwogen om terug te vliegen maar voor je terugbent is het weer 4 dagen verder .... en hoe lang duurt het dan? Ja, voor een 11 steden hadden we niet geaarzeld.
Even een weekend naar Sevilla geweest, onze lerares Spaans daar verwend met drop, wij op onze beurt met tapasjes en wijn/bier. En weer "geproefd" van het Sevilliaanse leven: fijne stad.
Begin April weer richting Nederland!

English summary

After leaving Zaragoza we headed for Albarracin, in the southeast of mountainous Aragon. This small "Musulman" town is well preserved and once was an important frontier city in the fight against Christianity.
Valencia, one of Spain's biggest cities, was interesting. We liked the recently constructed area of "Ciudad des Artes y de las Ciencias", a wide range of modern architecture. The musea and bridges, in the midst of surrounding parks and artificial lakes, were quite impressive. But the surrounding area was,seen through our bikers'eyes, rather disappointing (lot of traffic, uninteresting inland landscape.)

Since december 23 we have rent a three bedroom/two bathroom apartment in the old, historic centre of Malaga/Andalusia. Although the hot water supply - a 14 gallon boiler - doesn't match our standards, we are almost sold out! After mid February completely booked till the end of March!

We do enjoy life in Malaga, a very Spanish city with comparably few tourists around. Weather in Spain is rather bad: too cold, in the northwest too much "winter" and in Andalusia it hasn't been that cold since 28 years. But with daily temperatures between 14-17C, most of the time sunny and hardly any rain, and down to 5C at night we feel pretty comfortable!

Angela is taking Spanish lessons again, 4 hours a day, 5 days a week! Hard to believe but almost a full time job; anyway, she likes to be busy and learn more about the language.

We made a short visit to Seville: great to be back! Of course Seville as a city has far more to offer to tourists than Malaga: many monuments from ancient times, specially the last century of Arabic rule and later the glory of worldpower Spain.
Malaga's downtown area is much smaller, not that many monuments but still very busy and attractive for shopping. And... the beach just on a few minutes walk! The coast and the inland scenery of mountains up to 6,000 feet do make the positive difference
to stay overhere this winter.

Beginning April we intend to return to the Netherlands.

BACK IN SPAIN 2008/2009

2008-12-14T18:52:00.009+01:00

SPAIN
English summary: see below

We zijn eruit!

Aanvankelijk met Argentinie/Chili/Bolivia als favoriete bestemming voor ons volgend avontuur zijn we na het een en ander te hebben afgewogen toch tot ons Spanje besluit gekomen.

ACB kwam eigenlijk wat te laat - geen voorjaar - en we hadden wat twijfels over de fietscondities. Toch veel gravel/onverhard in Zuid-Argentinie/Chili - Patagonie - waar mn Angela niet van houdt; dus waarschijnlijk beperkt fietsen.
Hopen in Zuid-Spanje (Malaga/Valencia) wel wat te fietsen, waarschijnlijk een beter achterland dan Sevilla.

Via Nancy/Vichy/Narbonne nu in Zaragoza - koud, vies windje maar droog - waar we na een extra dag vertrekken voor een week Valencia. Even daar proeven en dan voorlopig (!) naar Malaga!
Wellicht dat we daar - en later in Valencia - weer een "Proef B&B" kunnen starten!
We houden jullie op de hoogte: PRETTIGE FEESTDAGEN!

English summary

Finally: we made up our mind!

Our plans for our next trip/stay were focussed on Argentina/Chili/Bolivia. But going into details we considered leaving for ACB so late in spring time as a disadventage.
Plus the fact that the bikeconditions in the south of Argentina and Chile (Patagonia) - lots of gravel roads - which Angela hates, combined with decent accommodation probably hardly to be found within day biking distances would limit our bike stages.

In Spain we hope to bike more. The vicinity near Malaga (hills/mountains/coast) and Valencia (hills/coast) seem more inviting for biking then Seville´s was.

Driving our van (plus bikes) via Nancy, Vichy and Narbonne (France) we now are in Zaragoza - too cold, but no rain - on our way to Valencia for a short visit, then to Malaga for some months and then back to Valencia. After that we hope we are able to make up our minds whether to settle in Spain, where and how long after we are fet up with biking!

We'll keep you informed: hope to start another "try-out B&B" like last year in Seville, so make up your minds about coming to Spain this winter!

MERRY CHRISTMAS/HAPPY NEW YEAR!

NEW YORK -NEW JERSEY-PENNSYLVANIA

2008-11-03T03:42:00.011+01:00

Period: 13/10/2008 - 11/05/2008

Stages: from New York City, via Mahwah NJ, Port Jervis NY, Hawley PA, Scranton, Tunkhannock, Towanda, Troy, Williamsport, Sunbury, Harrisburg, flight to Indianapolis IN and back to Harrisburg, and by car to Washington International Dulles to Amsterdam.

Bike days: 10 Overall bike days: 109
Non bike days: 13 Overall non bike days: 53

Distance: 694 km Overall: 9,035 km (5,645 miles)
In overall: 430 km of local rides.
Not included in averages.

Daily average: 69 km/43 miles, average speed 17.3 km/10.8 mph
Overall d.a. : 80 km/50 miles, average speed 17,7 km/11.1 mph

Average (day)temperature during this biking period: 14.7C/59F

English summary: see below

De laatste fietsdagen door New York State, New Jersey en Pennsylvania geweldig genoten van de "Indian Summer", die typische herfstkleurenpracht met vooral de variatie van de verschillende maples, van lichtroze tot dieprood en purple.

Over de George Washington Bridge rijdend, bij het verlaten van New York naar New Jersey, hadden we een imponerend uitzicht over de skyline van New York downtown. De smoke boven dit deel van de metropool was goed te zien.

Naarmate we meer het einde van onze fietstocht naderden werd het ras kouder, en natter! Na Williamsport nog een dag extra gebleven in Sunbury, gewoon te koud, veel wind en forse regenval (> 50 mm). Oktober bleek voor dit deel van de VS een record koude maand te zijn geweest!

Uiteraard heeft de Amerikaanse presidentsverkiezing ons gedurende de hele reis "geboeid", zowel in Canada als in de VS. Ongelooflijk hoe men hier politiek bedrijft: vrij negatief en veel advertisments met halve en hele onwaarheden. Met name de Republikeinse partij blonk uit in deze "taktiek". Gelukkig brengt een programma als "Truth Squad" van CNN duidelijkheid in het waarheidsgehalte van de ad's: veel "misleading en false!"
We zijn benieuwd! Veel Amerikanen neigen ernaar te kiezen op grond van een of enkele items, en de polls geven wellicht een te gunstig beeld voor Obama. Velen verwachten toch nog een McCain comeback.
Angela kijkt nu - maandagavond 3/11 - naar een aflevering van "Saterday Night Live " van NBS. Parodie op de (vice)presidentskandidaten, met een fraaie rol voor Tina Fey in haar rol als Sarah Palin.

Vanuit Harrisburg een paar dagen Angela's nicht Linda in Indianapolis, Indiana bezocht. Heerlijk herfstweer met een zonnetje en 22C! Leuk ook haar jonge kinderen weer te zien, zo jong als ze zijn (6 en 3)spreken ze goed Engels en genoten ze volop van hun eerste "Halloween". Wat een uitgestrekte stad, met voorsteden een 2,5 miljoen inwoners, in een vrij vlak landschap, heel anders dan hun vorige woonplaats Athene!

Morgen per auto naar Washington International Dulles en dan - op de Amerikaanse verkiezingsdag, wat een boekingsblunder - naar Amsterdam. Zodra we meer weten over onze plannen voor een volgend avontuur, laten we dat via onze weblog weten.

English summary

During our last weeks in New York, New Jersey and Pennsylvania we were lucky to enjoy the beauty of the "Indian Summer". All those different colours, especially those of the various maple trees, that was real special to us since we never saw the colourcombination in Europe ourselves. And seen the weather conditions: far too cold and some rain now and then we probably missed the top of the bill! Next time!

Leaving New York City over the George Washington Bridge into New Jersey, looking back we had a awesome overview over the city's skyline and the New Jersey riverside.

Of course we travelled all the way through Canada and USA with the American election for president on our "backseat". For us almost every evening we had to sit down for the "election show" (CNN/Fox/ABC/NBC); maybe not that fascinating to Americans, but since we at home do have a rather different way of electing our representatives (we don't elect our prime minister, as a result of our national election for representatives in the House of Representatives normally the biggest party will provide the new prime minister) we were fascinated by the way politics are being "done with" in the USA.
All the negative ad's - unknown in Holland - just to bring down your opponent in the eyes of Joe Sixpack, amazing! We did miss positive items - plans, what to do about all the items that are important to the ordinary people - too much.
A program like the "Truth Squad" of CNN showed how many ads - as a percentage more Republicans than Democrats - are qualified as "misleading or false"! So many Americans not reading national newspapers are not so well informed about what the candidates really can offer them.
Although Obama seems to be in favor, lots of people we met still believe in a revival of McCain! Most Americans are focussing on specific items, and of course on traditional and religious ones. We'll see! The "Saterday Nigt Live" show with a great Tina Fey as Sarah Palin gave us quite a parody on politics up to date!

The last week in the USA we took the opportunity to visit Angela's niece Linda, husband and her kids (6 an 3 years old) in Indianapolis. We visited them during our world bike tour in Athens, Greece from where they moved to the USA last August. Great to see how those youngsters do manage at school and handle "Halloween" for the first time!

From Lorie's place in Harrisburg we'll drive to Washington to fly - on Nov.4, what a blunder!! -back to the Netherlands. About our plans after this adventure? We'll inform you as soon as possible.

NEW ENGLAND-NEDERLAND-NEW YORK

2008-10-13T02:03:00.013+02:00

Period: 15/9/2008 - 12/10/2008

Stages: from York ME, via Ipswich, MA, Boston, Plymouth, Hyannis, North Truro, Hyannis - NETHERLANDS - Swansea/Falls River, Dayville CT, Hartford, Torrington, Poughkeepsie NY and Fort Montgomery to New York City.

Bike days: 13 Overall bike days: 96
Non bike days: 23 Overall non bike days: 50

Distance: 1,151 km Overall: 8,341 km (5,215 miles)
In overall: 430 km of local rides.
Not included in averages.

Daily average: 82 km/51 miles, average speed 17.5 km/10.9 miles per hr.
Overall d.a. : 82 km/51 miles, average speed 17,7.

Average (day)temperature during this period: 18.1C/66F

English summary: see below

Wij hebben onze reis gedurende 9 dagen onderbroken vanwege het overlijden van Erik's moeder. Ruim 90 jaar oud is ze geworden, helaas hebben de laatste twee jaren de ziekte van Altzheimer haar denkvermogen in toenemende mate aangetast. Hoewel verdrietig waren wij toch "opgelucht", ook voor haar, dat ze is heengegaan. Gelukkig geen echt trieste gebeurtenis.

Onze reis voerde deze periode langs Boston, waar we 2 dagen op de ons eigen wijze downtown hebben verkend en geproefd: inderdaad de meest Engelse stad in de US tot nu toe. Nog veel Victoriaanse huizen vlak naast de moderne hoogbouw. De wandel/fietsroute de "Freedom trail" voerde ons o.a. langs het Capitool en overige bezienswaardigheden als USS "Constitution", en buiten het centrum door North End met
z'n vele pubs en restaurants.
Wij zaten heerlijk centraal, vlak bij Harvard Square. Ja, Boston was en is een centrum van opleidingen op zeer hoog niveau: Harvard, Princeton, MIT om een paar wereldberoemde te noemen. Dat er veel studenten in Boston "verkeren" was goed te merken: zelden in de US zoveel fietsers gezien!

Via Cape Cod - groot gedeelte via de Cape Cod Rail Trail gereden - en Providence (R.I.), diagonaal door Connecticut naar New York State: in NW-Connecticut door de Appalachian Mountains, veel op en neer, voor het eerst het begin ven de "Indian Summer" beleefd.
Wat maakt dan zonneschijn een verschil: een mooie foto of een "plaatje"!

Vanaf Poughkeepsie in New York State de Hudson River stroomafwaarts gevolgd, langs de
Westpoint Military Academy en het Palisades State Park in New Jersey, bij Fort Lee over de George Washington Bridge New York in, richting downtown.

En dat wereld echt klein is bleek daar weer eens: stoppend voor stoplichten op Fifth Avenue, aan de rand van Soho: steken net Luc Slijpen en familie over, teamgenoot van
Erik's veteranenhockeyteam uit Maastricht en later Hockeer! Gezellig een wijntje in de Princestreet gedronken, en zij verder voor een weekje New York.

Wij hebben, 115 km, fietsend de stad zigzaggend, van een gezellig, druk Cental Park tot Staten Island (met de ferry heen en weer voor het fraaie uitzicht op downtown Manhattan en het Vrijheidsbeeld) en het musuemvliegdekschip WW II "Intrepid", net terug van een $ 100 mln. opknapbeurt.
Het fietsen in de Big Apple was voor ons gevoel relaxed: veel bike lanes en zelfs autovrije fietspaden langs de Hudson en East River.

English summary

On September 22 our son informed us by email about Erik's mother passing away at the age of 90. That is why we left for the Netherlands for just over a week to attend her funeral. Since she was suffering from Altzheimer disease for about 2 years we felt sadness, and releave that she didn't had to go all the way "downhill".

Our stages brougt us in Boston - where we got a good impressing of downtown and North End by doing the "Freedom Trail". Staying in a pleasant situated chain hotel, just minutes on walking distance from Harvard Square we "underwent" the presence of all those institutes of science, like Harvard, Princeton, Berkeley and MIT.

Via Cap Cod and Providence, Rhode Island we biked north west through Connecticut and the Appalachian Mountains. A lot of climbing, and the first sights of the "Symfony of Color", the fall foliage season in New England. What beaty's, specially under bright sunshine! All those typical colors of the different maples, from pink to deep, deep red and purple: brilliant!

From Poughkeepsie in New York State we followed the Hudson River, downstream to Westpoint Militairy Academy and the "Palisades State Park" in New Jersey, over the George Washington Bridge into uptown New York (182 St).

In downtown New York we again experienced in what a small world we live: waiting for traffic lights on Fifth Avenue, near Soho, we saw one of Erik's hockeymates crossing. Together with his family he spent a week in NY; in Princestreet we had a one hour shat, of course far too short, and a good glass of wine! Amazing!

Biking in NY was quite an adventure, a pleasant one! From a busy Central Park to Staten Island, along the Hudson and East River over fine bike lanes. Covering over 70miles under favorable weather conditions we had a great time in the Big Apple. Even
the atmosphere in Wallstreet and in the opposite Stock Exchange was optimistic, although..!

NEW BRUNSWICK/MAINE-USA

2008-10-07T02:35:00.009+02:00

Period: 30/8/2008 - 14/9/2008

Stages: from Bear River via Saint John,ME, St. George, Machias, ME, Ellsworth, NE Harbor, Ellsworth, Belfast, Wiscasset and Portland to York.

Bike days: 9 Overall bike days: 84
Non bike days: 7 Overall non bike days: 27

Distance: 852 km Overall: 7,000 km (4,375 miles)
Daily average: 82 km/51 miles, average speed 18.2 km/11.4 miles per hr.
Overall d.a. : 81 km/51 miles, average speed 17,7.

Average (day)temperature during this period: 20.7C/70F

English summary: see below

Met een forse vertraging komt dit verslag tot stand, maar daarover later in het volgende verslag.

De route vanaf Saint John, New Brunswick naar Portland, Maine heeft ons langs een soms aantrekkelijke kustlandschap gevoerd. Niet te vergelijken met bv. de Californische route 101, die was spectaculair, met pittig klimwerk en fraaie vergezichten en veel fauna/flora. Toch blijft elke kust boeien, als is het maar de rust van de zee en de kust-/vissersplaatjes als Lubec, Bar Harbor, Ogenquit en Kennebruckport.

Saint John heeft zijn "Reversing Falls" in de gelijknamige rivier. Apart gezicht twee tegengestelde stroomversnellingen te zien al naar gelang het tij, een bekend verschijnsel langs de Bay of Fundy.

Genoten van de springende dolfijnen en zeehonden tijdens de oversteek, via Deer Island en Campobello Island, naar Lubec in Maine: alle op jacht naar de passerende haringscholen.

Mount Desert Island vormde echt een hoogtepunt op deze route: dit eiland op ca. 50 km. ten zuidoosten van Bangor herbergt een prachtig NP: Acadia NP, een geweldige toeristische attractie. Zo genoten dat we de "parkloop" (35 km)tweemaal hebben gefietst, waarbij we eenmaal naar de top, Cadillac Mt, zijn geklommen. Een lange klim, ca. 7 km., maar niet erg steil naar ca. 550 m. hoogte. Geen vrachtverkeer, gelimiteerde snelheid, fraaie vergezichten over heuvels en het verderweg gelegen vasteland. En als hoogtepunt de rotsige oostkust met een continue inkomende oceaan die op bepaalde punten voor een donderend lawaai onder de rotsformaties zorgen. Jammer genoeg geen stevige wind gehad, moet fascinerend zijn bij zwaar weer.

Bij Belfast passeerden we een van de vele, uitgestrekte begraafplaatsen, waar Angela naar mij riep - ik keek net naar de overkant van de weg naar het rotsige landschap - "kijk, een fietser op het kerkhof!" Waarop ik verbaasd achterom keek en reageerde: "als grafsteen?". Nee dus, bleek een leeftijdgenoot uit Massachusetts te zijn, die een voorliefde voor kerkhoven had om z'n lunch te nuttigen: altijd rustig en steun van een grafsteen indien gewenst.

En dan Portland: onze eerste lekke band (Angela), meteen een goeie! Joekel van een spijker dwars door de kevlarlaag en de wang van de Schwalbe Marathon. Geluk bij een ongeluk: een van de personeelleden van een winkel waar we schuilden ('t miezerde) regelde meteen een SUV voor ons - een kennis die stond te wachten werd gecharterd -die ons naar een 12 km. verderop gelegen fietswinkel reed. Weliswaar geen nieuwe Schwalbe (later in Boston gekocht), maar we konden weer verder!

English summary

Sorry for the delay in delivering this report, but about that later in our next one.

Our stages from Saint John, NB to Portland, Maine mainly followed the coastal highway or, if there was one, a minor road nearby. Although not to compare with Rte 101 in California this part of Maine was still interesting because of having a peaceful ocean on your side and biking through tiny, lovely towns as Lubec, Bar Harbor, Ogenquit and Kennebruckport.

Saint John is wellknown for its "Reversing Falls" of the St.John River. It's a fascinating sight to see the waters rapid vice versa depending of high or low tide.

Crossing the border into Maine, via Deer Island and Campobello Island to Lubec, we were welcomed by many dolphins and seals chasing hering! Quite a surprising view!

Mount Desert Island, some 30 miles southeast of Bangor, is home for one of NE-USA's most beloved national park: "Acadia NP". Being free of truck traffic and with limited speed allowed on the park road (in perfect condition!) we did enjoy the views over the mainland and the ocean, specially from "Cadillac Mt" at 1550 ft. As we had that much pleasure in biking the park loop we biked it twice, one time including the long, but not too difficult climb to the Cadillac top. But where all the tourists come for is the oceanside eastcoast: very rocky, lots of outcrops and stunning, incoming waves - if the wind is blowing over 40 knots it must be awsome -causing thundering sounds under and around the rocks!
At Northeast Harbor we made a visit to Leslie's Horvath and her family (two daughters and hushband), a granddaughter of Mrs. Williams of Troy, PA. Her so much about her and the family that we were curious to meet them. A real funny family!

At Belfast, passing one of the many cemeteries, Erik missed this one since his attention was focused on the rocky landscape on the other side of the road. He just heard Angela calling from behind: "Look, a biker on the cemetery!". "What, a biker, as a gravestone?". No, it was an American biker of our age, resting on the cemetery where he used to have his lunch: always quiet and a seat available!

At Portland: our first flat! And a real one it was: a huge nail ruined Angela's back tire and tube. Fortunately an employee of a nearby shop organised a SUV and we were transported to a nearby ( ca. 8 miles) bike shop!

NOVA SCOTIA MAINLAND

2008-09-10T00:05:00.008+02:00

Period: 13/8/2008 - 29/8/2008

Stages: from Port Hastings via Guysborough, Sherbrooke, Port Dufferin, Salmon River Bridge, Dartmouth, West Dover, Blandford, Mahone Bay/Lunenburg, Hunts Points, Shelburne, Barrington, Middle West Pubnico and Mavilette to Bear River.

Bike days: 14 Overall bike days: 75
Non bike days: 3 Overall non bike days: 20

Distance: 1,144 km Overall: 6,148 km (ca. 3,840 miles)
Daily average: 82 km/51 miles, average speed 17.8 km/11.1 miles per hr.
Overall d.a. : 81 km/51 miles, average speed 17,7.

Average (day)temperature during this period: 21.9C/72F

English summary: see below

Nova Scotia vormde voor ons bij het vertrek een vrijwel onbeschreven blad. Ja, Halifax als havenstad was bekend, maar verder?
Onze verwachtingen waren niet hooggespannen, zeker niet na informatie van diverse Canadezen die eerder de westkust dan de oostkust als fietsroute aanbevolen. Dat was meer boerenland; dan toch maar gekozen voor de Atlantische kust.

En van die keuze hebben we beslist geen spijt gekregen! De East en South Shore vonden wij erg aantrekkelijk om te fietsen: geen zware bebossing langs de grillige guirlande kust, veel baaitjes, meren, riviertjes en heuvelachtig met korte hellingen en ... helaas in het noorden af en toe erbarmelijk slecht wegdek (zigzaggen om de gaten, en erg hobbelig). Samen met wat vriendelijker weer veel prettige etappes.

Een van de highlights op Nova Scotia vormt Peggy's Cove, op een dag fietsen ten zuidwesten van Halifax. Rondom dit pittoresque vissersplaatsje (lobster!) ligt een groot granieten rotsplateau dat tijdens het einde van de laatste ijstijden vanonder het smeltende ijs is verschenen, aan de oppervlakte gladgeschuurd door de schuivende ijsmassa's. Zeer toeristich, veel artiesten hebben zich in deze omgeving gevestigd, met schilder - en beeldhouwwerk.
Aan de Lighthouse Drive - de toeristische route vanaf Halifax tot Yarmouth in het zuiden - ligt even voor Peggy's Cove West Dover waar we bij het vallen van de avond hebben genoten van een schitterend uitzicht over de baai en de vissershuizen langs het water. De ondergaande zon maakte het geheel zeer idyllisch: veel aquarellen hier hebben dit "plaatje" als onderwerp.

De mooie baaien van St.Margaret en Mahone Bay bieden veel watervertier naast fraaie vergezichten over eilandjes en heuvelland, hier en daar bebouwd met grote landgoederen van de welgestelden uit Halifax en ver daarbuiten. Mahone Bay, waar we een fraaie zonsopgang (inclusief herten) hebben aanschouwd, en Lunenburg vormen twee gezellige stadjes in deze omgeving, de een bekend vanwege drie achter elkaar gelegen kerken met slanke torenspitsen, de ander beroemd als World Heritage Site (oude historische kern) met in de haven de replica van het meest bekende (vissers)zeilschip van Canada: de "Bluenose I".
De reeds maanden tevoren volgeboekte "Bluenose II" (tweemaster) maakt gedurende de zomermaanden korte zeiltochtjes buiten de baai: zeer goed onderhouden mahonie, tuigage authentiek, een genot voor kenners!

De laatste dagen op Nova Scotia wilden we in (de omgeving van) Digby doorbrengen vanwege het lange weekend inclusief Labor Day. Maar dat bleek niet makkelijk: een grote horde motorbikers hield er een jaarlijkse rally met gevolg dat vrijwel alle accommodatie in en rondom Digby was volgeboekt. Uiteindelijk zijn we die vrijdag zo'n 15 km verderop, ca. 10 km landinwaarts in Bear River aan de gelijknamige getijderivier beland. Wat een verschil in uitzicht over die rivier bij laag en hoog water, fascinerend hoe dat in een paar uur tijd zo'n ander beeld biedt!

Zaterdag de ferry naar New Brunswick (Saint-John) genomen en daar relaxed, in een prima hotel downtown, 2 dagen vrijaf genomen!

English summary

What did we know about Nova Scotia: hardly anything but Halifax, being the capital and an important harbor where lots of immigrants set foot ashore?
Some Canadians did advised us to bike the westcoast being more attractive to bikers, more farm land. Since we fancy the ocean coast we decided to follow our "love" and it worked out well!

This rugged edge of the Atlantic Ocean has blessed the Eastern and South Shore with inlets, rocky outcrops, islands, salt marshes, small rivers, lots of lakes and some almost endless beaches.
Weather was rather favorable, just in the north roads were at some parts in bad shape, heard even car drivers complaining about that.

One of the main tourist destinations in Nova Scotia is Peggy's Cove, a day ride southwest of Halifax. This tiny fishermen's village is built on the edge of solid granite rockcomplex, created at the end of the last ice times. This boulder landscape with scarcely spread trees is a very particular geological phenomenon.
Just a few miles away we enjoyed a wonderful sunset at West Dover. From the deck of a local restaurant we had a stunning view over the small bay and small village.

Sunsets are often spectacular on these shores as the many peninsula's offer great view in all directions. At Mahone Bay we woke up rather early, enjoyed a great sunrise, including some greasing deer!
St.Margaret and Mahone Bay are amongst the finest bays of Nova Scotia. Situated directly southwest of Halifax they offer fine possibilities for kayaking, surfing, sailing, hiking in the surrounding hills, etc. The wellknown happy fews have their mansions built on the hills, overlooking these lovely bays.

Mahone Bay, known for its three churches dominating the town's skyline and nearby Lunenburg, famous for its old historical colonial center now being a World Heritage Site and home of the famous "Bluenose II", a replica of the champion two mast fisherman "Bluenose I", unbeatable in the thirties in the Canadian Atlantic waters. Of course Erik had to go aboard to see this beauty from starboard to port. Very well maintained and "home" for many Canadians on a short trip at sea.

Our last weekend in Nova Scotia was ment to be at Digby, but the town's hotels and motels were fully booked as a famous motorbike rally was organised in that weekend, including Labour Day on Monday. Finally we found a place at Bear River, some 6 miles inland on the tidal Bear River, where the difference in low and high tide was spectacular.

So, in stead of having 3 days off at Digby, we took the ferry to Saint John, New Brunswick and spent our "weekend" overthere!

NOVA SCOTIA - CAPE BRETON ISLAND

2008-08-20T03:04:00.014+02:00

Period: 26/7/2008 - 12/8/2008

Stages: from Pictou via Antigonish, Port Hawkes CBI, St. Peter's, Sydney, Louisbourg, North Sydney, Tarbot, Ingonish Ferry, Cape North, Pleasant Bay, Cheticamp, Margaree Center, Mabou to Port Hastings.

Bike days: 14 Overall bike days: 61
Non bike days: 4 Overall non bike days: 17

Distance: 775 km Overall: 5004 km (ca. 3,125 miles)
Daily average: 63 km/40 miles, average speed 17.4 km/11 miles per hr.
Overall d.a. : 82 km/51 miles, average speed 17,6.

Average (day)temperature during this period: 21.3C/70F

English summary: see below

Cape Breton Island wordt als een van meest aantrekkelijke vakantiebestemmingen van Atlantic Canada beschouwd, mede door de aanwezigheid van "Cape Breton Highlands National Park of Canada". Het eiland vormt het noordelijke deel van NS en is behoorlijk "bergachtig", hoewel de hoogste toppen nog geen 600 m hoogte bereiken.

De Cabot Trail, een 300 km lange route rond het noordelijke deel van CBI en rondom het NP, is genoemd naar de Italiaanse ontdekkingsreiziger Giovanni Caboto (John Cabot), die in 1497 de eerste ontmoeting had met de oorspronkelijke bevolking, de Mi'kmaq people. Deze trail verbindt de oorspronkelijk erg geisoleerd gelegen communities van Ierse, Schotse en Franse (Acadian) settlers. De Franse invloed is niet alleen in Quebec Province, maar ook hier en langs de kusten van New Brunswick, Nova Scotia en Prince Edward Island aanwezig. Her en der duiden trots wapperende Acadian vlaggen (Franse met gouden ster in blauwe baan) op de achtergrond van de lokale bevolking. De geschiedenis van de Atlantic Canada provincies is die van de strijd om de hegomonie in Noord-America van de toenmalige grootmachten Frankrijk en Engeland.

Onze eerste "must" op deze sightseeing fietstocht over CBI was Fort Louisbourg, een deels sinds de jaren zestig gereconstrueerde vesting uit het Franse tijdperk - eerste helft 18e eeuw - die na de verovering door de Engelsen uiteindelijk is verwoest nadat de Engelsen Halifax als hun militair bolwerk kozen. Nu vormt het fort, strategisch gelegen aan de Atlantische Oceaan, een grote toeristische trekpleister.
Louisbourg was in de Franse periode de belangrijkste "Franse"haven aan de Atlantische kust.

Hoewel wat kunstmatig vond ik (Erik) het toch interessant te zien hoe de Fransen hun vesting/settlement hadden ingericht. Zeer doordacht, geheel zelfsupporting qua voedsel/water en een regelmatige aanvoer van troepen,settlers en bouwmaterialen vanuit Frankrijk. Naast een "legertje" van 750 man vormden de ca. 2000 settlers een voor die tijd omvangrijke vestiging van de Franse aanwezigheid in Noord-Amerika.

Jammer dat het weer ons behoorlijk parten speelde, veel regen en wind, en daarmee zouden we weinig kunnen genieten van de fraaie vergezichten langs de grillige kust met de soms zeer pittige hellingen. In Ingonish Ferry hebben we twee dagen "vast" gezeten, het regende te langdurig en te veel en wij wilden wel genieten van de natuur. Dat laatste hebben we toch kunnen doen, en hoe!

De Cabot Trail was tussen Cape North en Pleasant Bay "binnendoor" een stevige 7 km klim en afdaling tot > 10%. De volgende rit naar Cheticamp was echt een hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk. Langs de westkust, schitterende vergezichten over zee en land en stevig klimwerk waar zelfs Angela van "genoot"! En een black bear op de berghelling aan de overkant van het dal van de Skyline Trail, halverwege Pleasant Bay en Cheticamp.

Vanuit Cheticamp zijn we de tweede dag ca. 15 km teruggelifd om de Skyline hike te doen, de meest bekende op CBI. Deels op de terugweg in de stromende regen, maar geweldig: wat een wildlife hebben we daar gezien!. Op de uitkijkpunten over zee een paar walvissen en bald eagles, en op de terugweg, via een alternatieve route, veel elanden en zelfs een zeer nieuwsgierige grouse familie.
Ach, de foto's zeggen meer dan genoeg, de mooiste heeft bijna een half uur geduld gekost, fascinerend!

English summary

Cape Breton Island is for many (Atlantic) Canadians a favorite holiday destination. Specially as one of Atlantic Canada's best preserved National Parks, the "Cape Breton Highlands NP of Canada", is situated on the northern part of CBI.

The "Cabot Trail" is a 300 km (ca. 185 miles) drive around this NP and a large area south of the park. Named after the Italien discoverer Giovanni Caboto who met with the Mi'kmaq people in 1497, the trail offers stunnig views over the ocean, sometimes rather steep hills and lots of hike trails. With some patience and luck you might see whales, dolfins, bald eagles, black bears, moose and deer. The trail, nowadays a populair day-drive, formed once the only (land)route to connect the Scottish, Irish and French settlements. In the various small villages along the trail you will still "smell" the original background of the population.

Arriving from Nova Scotia Mainland the first "must" was Fortress Louisbourg, founded by the French in the beginning of the 18 th century. After the British defeated the French the fortress was completely destroyed when choosing Halifax to be their main (military) settlement in Canada.
The fortress has been partly reconstructed since the sixties and attracts lots of tourists nowadays. Although it looks somewhat artificially, the reconstruction itself gives a fair idea about the French live overseas in those times, their way of building fortifications and their skill for locating strategic places to erase them.

Unfortunately some bad weather up north caused us to stay two more days in a hotel, as going on being no option as we would like to enjoy the views.
The trail brought us over some steep hills to the west coast where we saw on one of our down hill rides a black bear, a bite far away on the slope on the other side of the valley.

From Cheticamp we hitchhiked back to the Skyline Hike, a 4 miles hike to the coast.
There we were so lucky to see whales, bald eagles, a lot of moose and even a rather adventurous Grouse family. To catch our big fellow, we had to "wait" almost half an hour before he came out on the trail, but worthwhile it was!

NEW BRUNSWICK/PRINCE EDWARD ISLAND

2008-07-27T18:21:00.011+02:00

Period: 12/7/2008 - 25/7/2008

Stages: from Campbellton via Beresford, Caraquet, Tracadie-Sheila, Miramichi, Bouctouche, Dieppe, Moncton, Sackville, Amherst NS, Summerside PE, Cavendish and Charlottetown to Pictou NS.

Bike days: 47
Overall days: 60

Overall distance: 4.086 km (ca. 2,540 miles)
Daily average: 85 km/53 miles, average speed 17.7 km/11 miles per hr.
Average (day)temperate during this period: 23.7C/75F

English summary: see below

De weergoden waren niet eensgezind in hun verdeling van goed, minder goed of slecht weer de afgelopen 2 weken.

In New Brunswick, waar we grotendeels de Acadian Coast Drive hebben "gedaan", op de eerste dag na wind tegen, soms heerlijk aangezien de hoge luchtvochtigheid de fietsomstandigheden bij de hoge temperaturen broeierig maakte, soms hard werken met name tussen Caraquet en Miramichi. Ja, die tegenwind hadden we niet zo continue verwacht,in onze min of meer west-oost gerichte etappes. Canadezen hebben ons uitgelegd dat de depresssies vanuit de Hudson Bay en vaak afvlakkende hogedrukgebieden afkomstig uit het midden-westen van de USA of vrijwel uitgeraasde hurricanes (o.a. het staartje van hurricane Cristobal zorgde voor een paar dagen zeer onstabiel, buiig weer) voor vochtig, warm weer en dito wind vanuit oostelijke richtingen zorgen, met name in wat ze hier noemen de Maritimes (Atlantic Canada).

Zo was de etappe van Sackville naar Amherst, Nova Scotia slechts 27 km. Wel harde wind tegen, regen, gewoon niet leuk, dus het eerste goede hotel in de buurt opgezocht. Waarom dan vertrokken: geen plaats in de herberg die avond, dus...!

Zegge en schrijven twee zonnige dagen, maar dat is voor ons geen item.
Integendeel, eigenlijk houden we niet zo van de zon - maakt alles wel vrolijker, levert beter zicht - vanwege de UV-straling. Met name Angela heeft, vanwege haar voor zonnestraling gevoelige huid (armen,gezicht), niets met die "ploertendoder", zeker niet in combinatie met hoge vochtigheid, wat haar op haar bovenbenen weer huiduitslag oplevert.
Ruim een week al fietst Angela met geheel bedekt gezicht door dit deel van Canada, als een "verlichte, want fietsende" moslima!

Dat levert af en toe vreemde momenten op: Erik in de liquor store voor het bier, Angela op "fietswacht", gehelmd en ingedoekt. Wordt aangesproken door een lid van het winkelpersoneel, dat was gewaarschuwd voor een volledig gemaskerde persoon, voor de ingang van de store. Wat bleek, de store was een maand geleden overvallen! Gelukkig kon Angela een en ander duidelijk maken (en laten zien).

De ritten door NB, op die van Campbellton naar Beresford na, waren niet echt opwindend. Een paar keer door echt "Moos Country" gekomen, maar geen enkele gezien.
Vrij vlak, enkel de rit van Dieppe/Moncton naar Hopewell Cape v.v., langs de getijderivier de Petitcodiac met tot 9 m. hoogteverschil was echt heuvelachtig en pittig.

Prince Edward Island, Canada's kleinste provincie, beviel ons prima: heuvelachtig, soms pittig maar geen lange hellingen, mooie uitzichten over de Gulf of St.Lawrence en de vele baaien aan de noordkust. Behoorlijk strandtoerisme, veel cottages en B&B's. In het binnenland en aan de lage zuidkust veel landbouw, met opvallend veel aardappelteelt. Het eiland hebben we per shuttlebusje - fietsen/lopen verboden) - over een 13 km. lange brug bereikt en per ferry weer verlaten.

Gaan nu verder in Nova Scotia, op weg naar Cape Breton Island, wordt lastig, maar mooi, vertelden ze ons: veel klimmen langs de kust rondom het Cape Breton Highlands NP!

English summary

Weatherconditions played an important role those 2 weeks in New Brunswick and Prince Edward Island. Almost all our stages we encountered sometimes strong headwinds, combined with for biking high temperatures and humidity. Near Moncton and Sackville we "met" with parts of former hurricane Cristobal: windy, thundershowers and dampy.
Canadians told us that the lows from Hudson Bay area and the highs from the midths of the USA cause that typical summerweather in the Maritimes: relatively warm weather combined with high humidity.

Just this fortnight 2 days of sun. In fact we don't care about sunshine that much, for biking up to 65-70F is more than enough to enjoy the ride.

Since Angela has a very sensitive skin (face/arms/legs) regarding sunshine she decided some ten days ago to travel in disguish: dressed like a moslima we had some "funny" encounters during the last stages. For example one afternoon, while Erik was doing the beer tour at the local liquor store, Angela was waiting outside watching our bikes. A member of the store's staff came outside and asked Angela what her intentions were standing there fully masked! After Angela explained her situation the employee (after being warned by people that a completely masked person was standing in front of the store) told her that they had a robbery a month ago. So Angela can't stop for watching a jewelry shop, to go into a bank or cross the USA border dressed as she is like a moslima!

NB was, following the Acadian Coastal Drive, rather flat. The only hilly part was along the Petitcodiac River, where tide differences come up to 9 meters, on our ride to Hopewell Cape on the Fundy Coastal Drive, southwest of Moncton.

Prince Edward Island, the smallest province of Canada, shows a very friendly landscape, not too hilly, on the north coast it offers great views over bays, beaches, salt marshes and inland - we biked parts of the Confereration Trail - agriculture, particularly potatoes! Canadians love the island where you will find lots of cottages to hire and many B&B's.

We are on our way to Cape Breton Island, the most northerly part of Nova Scotia. Lots of Canadians told us about the beauty and wildness of the Cape Breton Highlands NP: very hilly/mountainous and great seaviews following the coast route around the NP.

ST.LAWRENCE RIVER/GASPESIE

2008-07-14T15:00:00.014+02:00

Period: 26/6/2008 - 11/7/2008

Stages: From Quebec City via Montmagny,Kamouraska,Riviere du Loup,Rimouski,Matane,St.Anne des Monts,St.Madeleine de la riviere Madeleine,Riviere au Renard,Gaspe,Perce,Port Daniel and New Richmond to Campbellton, New Brunswick (NB).

Bike days: 34, distance 3.036 km (ca. 1,900 miles)
Average speed 17,8 (11.1 miles).

English summary: see below

De etappes doornemend hebben we de afgelopen periode gevarieerd weer, af en toe slechte wegen en divers landschap op ons conto kunnen bijschrijven. De eerste 4 dagen na Quebec zwaarbewolkt met soms regen en een vies wind(je) tegen, en relatief koud. Daarna wel warmer, minder regen, en in het uiterste noordoosten van Quebec, in het departement Gaspesie: venijnige heuvels, tot 18%! Zelfs Angela klokte op een overzichtige afdaling 63 km/u!
Hoofdzakelijk route 132 volgend was landschappelijk het laatste deel, vanaf Rimouski t/m Campbellton het meest interessant: meer uitzicht over de St.Lawrence River en later de Golf van St.Lawrence, de zee tussen het vasteland en New Foundland.

Opmerkelijk is voor ons wel het vrijwel ontbreken van wildlife, tenminste gedurende onze fietsuurtjes.Afgezien van (zee)vogels nauwelijks ander "wild" gespot.
Mooie zonsondergangen en romantische vergezichten over de rivier en baai waren wel ons deel langs dit stukje Quebec Provincie.

Quebec hebben we met een goed gevoel vaarwel gezegd: tot nu toe de meest plesante stad, een gezellige sfeer in het centrum van de oude stad, veel restaurants, kroegjes en .. veel toeristen. Het Chateau Frontenac torent hoog boven de stad uit en geeft een typisch silhouet aan de stad, zeker vanaf de overzijde nadat wij per ferry de rivier waren overgestoken.

Veel fietsers gezien, bijv. een Amerikaans stel uit Boston met wie we gezellig geluncht hebben op een van de rustplaatsen. Vanuit Quebec (per auto, fietsen achterop)een paar weken fietsen naar de Gaspesie terwijl hun kinderen op vakantiekamp waren. Echte fietsers, gebruikten thuis in downtown Boston dagelijks hun fiets naar werk en boodschappen!
Iets wat ons ook in Spanje al was opgevallen: schoolkinderen die in een groep over straat liepen,onder begeleiding van de jufs en .... aan elkaar "geketend" met veel kleurige banden. Zagen we hier weer, werkt waarschijnlijk zeer beschermend!

English summary

The first 4 stages in this period offered us a variety of weather. Rather rainy, nasty headwinds and low temperatures, so we had to wear our rain/windjackets.
But you know that after the rain the sun will return anyway, so weather improved, less rain and wind, but more hilly, sometimes up to 18%, on our way to the NE of Quebec Province, into the Gaspesie department. And mind you, even Angela made allmost 40 miles/hr in a well to do down hill!
Following HWY 132 we entered into the best (scenic)part,from Rimouski to Campbellton, with sometimes remarkable views over the St.Lawrence River/Bay, specially at dusk on sunny evenings. What we missed was the exuberant wildlife like that of the Oregon/California coast, just the (seabirds) showed up.

We left Quebec City with good feelings: sofar the best place to be. Pleasant atmosphere in the old city with its many restaurants, cafes and terraces, and the dominant "Chateau Frontenac" overlooking the St.Lawrence River.

We saw relatively many bikers on the road: we had a cosy, entertaining outdoor talk/lunch with a Boston couple, biking from Quebec down into Gaspesie. Since their kids stayed in summer camp for two weeks they were able to have a bike tour as they love biking. At home they use their bikes every day in commuting and shopping, we would say typically Dutch!

What cought our attention were groups of schoolkids (up to about 5 years old)"chained" to each other, purely for safety as they walk in the street: for us unknown in the Netherlands, but seen before in Sevilla, Spain.

LAKE ONTARIO-ST.LAWRENCE RIVER

2008-06-26T16:31:00.008+02:00

Period: 12/06 - 25/06/2008

Stages: From Pulaski via Sackets Harbor, Alexandria Bay, Ogdensburg, Ottawa CAN, Hawkesbury, Montreal, Berthierville, Trois Rivieres, Portneuf to Quebec.

21 bike days: 1,841 km (ca. 1,150 miles), average speed 18,2 km (11,5 miles) p.h.

English summary: see below

Langs het Ontario Meer hadden we soms een fraai uitzicht over een deel van het meer, o.a. bij Henderson Harbor - zie foto - en in Sackets Harbor, waar de Amerikanen en de Engelsen in 1812/1813 nog hard hebben gestreden m.n. voor een vrije doorvaart over de meren en de toegang tot de St.Lawrence River.

In Ottawa hebben wij 2 dagen genoten van de gastvrijheid van Bob Baser, een Canadese oud-hockeyteamgenoot van Erik (Hockeer/Cadier&Keer). Hartstikke leuk die weer te ontmoeten, derde helft niet vergeten en heerlijk Indiaas en Thais gegeten. Wat rondgefietst in downtown, waar alle belangrijke regeringsgebouwen liggen. Erg Engels aandoend, veel in oud-Victoriaanse stijl opgetrokken. Apart vonden we het sluizencomplex van de Rideau River/Canal en, toevallig op onze tour, het beeld "De man met de twee hoeden", door Nederland in 2002 geschonken ter herinnering aan en dank voor de bevrijding van Nederland o.a. door de Canadezen. Het staat vlak bij het ziekenhuis waar prinses Margriet is geboren; zij heeft het ook onthuld. Een identiek beeld is in 2000 in Apeldoorn geplaatst.

De route van Montreal naar Quebec liep grotendeels langs de 'Chemin du Roy', een voor fietsers redelijk te berijden route, soms met een erbarmelijk wegdek en slechts af en toe een mooi uitzicht over de St.Lawrence River. Zagen daar trots de onder Nederlandse vlag varende "Oranjeborg" uit Delfzijl de rivier opstomen. Die rivier heeft daar al soms een breedte van meer dan 4 km!
Relatief veel fietsers langs deze route, een paar dagen "opgetrokken" met een jong
(47-40) Amerikaans stel, op de tandem, uit Baltimore, en begin jaren negentig uit de Oekraine en Letland geemigreerd. Puur in de verwachting op een betere toekomst in de USA, maar allebei wel met een goede opleiding! Toch bijzonder hoe zo'n jong stel (toen) zo'n stap nam en nu in Baltimore wordt geconfronteerd met jaarlijks 400 moorden in het openbaar vervoer waardoor zij hun kinderen niet zelfstandig durven te laten reizen, dus veel "taxibedrijfje" spelen. Hun gemeenschappelijke voertaal: Russisch, hoewel hun Engels prima was, maar toch, die background!

Tot nu toe hebben we vrijwel vlakke etappes gehad, alleen de laatste etappe naar Quebec werden we geconfronteerd met wat steilere rivieroevers, dus meer klimmen en dalen. Maar: de eerste 1,800 km. een "makkie", en geen zadelproblemen voor Angela!
Wat meer regen - niet echt heftige - dan de vorige keer. Da's jammer maar valt prima mee te fietsen zolang het niet te koud is.

Het miezert, nee, 't regent, Angela gaat met de bus naar Quebec's "Vieux Ville", ik zit in een vrijwel nieuwe Super 8 aan dit stukje te werken en vanmiddag hoop ik op spektakel tussen Spanje en Rusland!

English summary

Our ride along Lake Ontario was rather pleasant, although we just had some shortlasting views over a part of the lake. But at Henderson Harbor and Sackets Harbor we could enjoy them. At Sackets Harbor the English and Americans fought bitterly during their 1812/1813 campain in order to master free shipping trade over de lake and the entrance to the St.Lawrence River.

In Ottawa we spent 2 wonderful days at Bob Baser's, an former Canadian hockeymate of Erik. He left Maastricht just a couple of month after the start of our world bike tour in 2006. As his wife was away on business, a pity of course but for us an excuse to treat ourselves with delicious Indian and Thai food, and ... "pilsjes"!
Downtown it is obvious that Canada was once part of England: many governmental buildings show that typical Victoriaan style, Parliament is a good example.

Between Montreal and Quebec we followed the "Chemin du Roy" (King's Road), a sometimes rather poor (bad pavement) track along the westbank of the St. Lawrence River. Because of the private ownership of almost all the (free) lots on the riverside we just now and then had a glance on the river.
This bike route seems to be rather popular with bikers, there were surprisingly many on the road. We rode two days together with an American couple on a tandem: quite interesting to hear their story of leaving Letvia and the Ukraine at the beginning of the nineties, after the breakdown of the Sowjet Union. Both with skills to start a new life, living in Baltimore now.

Sofar our trip was rather comfortable to ride, almost flat except from parts of Pennsylvania. Weatherconditions not too bad, wind from the SW/W so favourable but maybe too much (drizzle)rain. Since temperatures are on seasonal level rain is not a big issue.

Instead of doing a bike tour into the old city of Quebec - we did a small one the day we arrived in Quebec - Angela will do a "tour" on her own and Erik is handling this item plus looking forward to see the semi-final in European Soccer Championship between Spain and Russia this afternoon. Unfortunately it's raining this morning and the forecast isn't that good for the rest of the day.

BACK IN BUSINESS!

2008-06-12T02:48:00.014+02:00

BIKETOUR NORTHEAST-USA/CANADA
WashingtonDC/Maryland/Pennsylvania/New York/Ontario/Quebec/New Brunswick/Pr.Edward Island/Nova Scotia/Maine/New Hampshire/Massasushets/Rhode Island/New York and back to WashingtonDC

Period: 27/05/2008 - 11/06/2008

Stages: From Washington IAD via Arlington VA and Frederick MD, Gettysburg PA, Harrisburg, Sunbury, Williamsport, Wellsboro, Troy, Ithaca NY and Weedsport to Pulaski (Interstate 81, 40 miles north of Syracuse).

11 bike days: 977 km. (ca. 600 miles), average speed some 18.4 km p.u.(11,5 miles pH)

English summary: see below

Dat zijn we, sinds 27 mei jl.!
Met United Airlines van Amsterdam naar Washington DC gevlogen. Deze keer onze fietsen twee dagen tevoren ingepakt, de volgende dag op Schiphol in bewaring gegeven, onze "van" naar de Van Horens in Weert gebracht en teruggetreind naar Den Haag. Met weinig bagage 's ochtends per trein naar Schiphol, en rustig ingecheckt.

In Washington een halve dag besteed aan een al bekende, maar weer een indrukwekkende tour over de National Mall - Angela even Abraham Lincoln in diens "onderkomen" bekeken - en langs het Capitool, gewoon even de sfeer proeven.

De start vanuit Cristal City (Arlington) begon eigenlijk pas echt aan het begin van het C&O Canal, in Georgetown. Dit Chesapeake & Ohio Canal vormde ooit een belangrijke verbindingweg (trekschuit, door muilezels voortgetrokken) tussen de kust en het jonge industriegebied van Pennsylvania (Pittsburg)en Ohio. Toevallig vertrok net bij ons passeren een (toeristisch) oude trekschuit door een paar sluisen voor een korte tocht langs o.a. tot woon - en werkruimte omgebouwde pakhuizen. Het handwerk van het openen en sluiten van de "locks", werd door in traditionele Pennsylvanische dracht geklede mannen en vrouwen uitgevoerd. Apart om te zien, wel een beetje "Nederlands".

De tocht langs de C&O (Potomac) Canal Trail - de Potomac Falls dit keer met minder water -, binnendoor naar Frederick, Gettysburg en Harrisburg was een bekende. Het verblijf in Harrisburg bij Lorie, dochter van mevr. Williams uit Troy, was heerlijk relaxed.

Het was ons wederom niet gegund in de Cedar Run Inn te overnachten: fully booked! Dat betekende doorfietsen langs de de mooie Pine Creek Rail (bike)Trail waar we veel wildlife hebben gezien: honderden chip munks (mooi soort muisachtige), squirrels, (eierleggende!) turtles, rabbits en deer. Veel soorten vogels waaronder ook een Golden Eagle! Doorkarren tot Wellsboro kwam ons op 132 km. te staan, iets teveel van het goede!

In Troy een paar heerlijke dagen bij de Williams doorgebracht, gezellig! Was toen wel heet, tot ca. 34C! Uiteraard een stevig onweer gehad, met dito hoosbuien. Het hele midden en oosten van de USA heeft momenteel te lijden onder de hitte met bijbehorend onweer en zware regens. Wij zijn er gelukkig vrijwel van bespaard gebleven, langs Lake Cayuga (Finger Lake district) net aan z'on onweer plus plensbui ontsnapt.

In Ithaca hadden we het plan naar Cornell University te rijden. 't Is er niet van gekomen, 't was gewoon te heet om naar boven te fietsen. het voorspelde onweer op onze route de volgende dag deed ons besluiten door te fietsen. Jammer, Ge en Rien, wellicht krijgen we nog een kans jullie stekkie uit de jaren 50 te bekijken. De universiteit ligt er wel imposant op de heuvel boven de stad.

Over een paar dagen in Canada, zijn benieuwd naar het uitzicht over de St.Lawrence River en Ottawa, waar we een ex-hockeycollega van Erik hopen te bezoeken.

English summary

Yes, since May 27 we are back in business, for another 5 months.

We flew from Amsterdam with United Airlines - the only airline that didn't charge us extra for our bikes - to Washington International Dulles Airport. Spent the next day biking around the National Mall, Capitool and absorbing that typical atmosphere of the USA "grandeur".

Georgetown, the beginning of the Chesapeake & Ohio Canal Bike Trail, that runs in between that canal and the Potomac River all the way up into Ohio, offered us an unexpected view into the old way of transport along the canal. Just for tourists an old fashioned "barge" - in those past times towed by mules and so for the occasion - left through one of the locks. Opening and closing the locks was done by locals dressed in that old Pennsylvanian style, quite interesting!

Since we left our camera-battery, recharger and adapter in our Frederick hotel - found out that in Harrisburg - we weren't able to take pictures of egg laying turtles in the gravel on the side of our Pine Creek Rail Trail, that was a pity as the weather then was too: rainy. But a lot of wildlife: chip munks, squirrels, different types of turtle, rabbits, deer and even a golden eagle!

At the Williams' at Troy NY we spent some wonderful days, spoiled again by the family. There we got back our battery, etc. after our phonecall from Harrisburg to the hotel. And hot it was: up to 95, so some severe thunderstorms hit us overthere. The midwest and parts of eastern USA are still suffering from very bad weather; we were lucky enough to escape from a nasty thunderstorm on our ride along Lake Cayuga, one of the Finger Lakes in NY. We missed Cornell University in Ithaca: too hot that morning and we had to to deal with the poor weather conditions.

Another two days before we enter into Canada, Ottawa, where we hope to meet an old hockeymate of Erik, a Canadian who returned from Maastricht NL two years ago.

SEVILLA 2008

2008-03-29T13:14:00.010+01:00

English summary: see below

De 5 maanden in Sevilla zijn omgevlogen, echt volop genoten van alle leuke dingen die de stad ons te bieden heeft.
Over het weer: voor ons uit de kunst, nauwelijks regen gehad, temperaturen tussen 18C en 23C, veel zon en net niet te warm. Als niet-zonaanbidders hebben wij hier fijn kunnen "overwinteren". Wat dat betreft is Andalusië vergeleken met bv. Noordwest-Spanje (veel regen/sneeuw) en Midden-Spanje (hoogvlakte, veel kouder)een heerlijk land!

Met name in februari en maart hebben wij goed kunnen "wennen" aan het runnen van een B&B, met veel plezier hebben we diverse vrienden in ons appartement (3 slaapkamers/2 badkamers) onderdak kunnen bieden. Wel zijn we tot de conclusie gekomen dat B&B voor Bed en Brunch moet staan: vroeg opstaan is hier in Sevilla nauwelijks sprake van geweest, past gewoon niet! En ... sommige B&B-gasten misten hun 3-minuten-eitje, te lastig voor de kok die "snoteieren" verafschuwt!

Sevilla heeft ons als een soort "uitsmijter" nog de Semana Santa gepresenteerd: het jaarlijkse religieuse "feest" van de Passie, Dood en Herrijzenis van Christus.
Dit feest duurt 8 dagen, van Palmzondag t/m Paaszondag, met processies van 59 (!) broederschappen (kerken/parochies) naar de Kathedraal en terug, soms meer dan 12 uur durend!
Witte Donderdag en Goede Vrijdag zijn officiële vrije dagen, een 2e Paasdag kennen ze in Spanje niet. De belangrijkste processies zijn die van de basilieken Gran Poder - strak georganiseerd, geen muziek en met een paar duizend (!)boetelingen - en Macarena - minder georganiseerd, wel muziek, vrolijker -, beide startend rond 01.00 u op Goede Vrijdag .

De eerste broederschappen ("Cofradías")gaan terug tot de 14e eeuw, opgericht ter verering van Christus en zijn moeder Maria. Begin 1600 heeft de kardinaal van Sevilla regels uitgevaardigd hoe de hermandades, met op platforms ("pasos") meegedragen uitbeeldingen van Christus´ kruisiging en de Maagd Maria de tocht van en naar de Heilige Grote Kathedraal dienden te ondernemen.
Sevilla vertoont in deze week een totaal ander beeld: enorme mensenmassa´s in de binnenstad tijdens de processietochten, veel enkel voor Sevilliaanse families gereserveerde (gekochte)zitplaatsen langs de belangrijkste passagepunten en een aparte spanning onder het publiek bij het naderen van een processie.

Wij hebben er diverse kunnen aanschouwen, zowel overdag als ´s avonds/´s nachts. Vooral die laatste imponeerden door de sfeer van fakkels en verlichte pasos, en de soms meeslepende, afwisselende muziek onder doodse stilte of onder applaus, bij de passage van de pasos en de fakkeldragers (soms blootsvoets), de "nazarenos", met hun typische processiedracht (tunics) en "capirotes" (kartonnen puntmutsen) in per broederschap vastgestelde kleur/-encombinatie en de "penitents", boetelingen die allen een kruis meedragen.

De pasos, gedragen door "costaleros" (jonge mannen, die regelmatig tijdens de processie worden afgelost, te zwaar anders) worden op een bijzondere manier getild, door haakse bochten geleid en neergezet: alles op commando van de capatoz, de voorman, want ze zien zelf niets. En in één ruk opgetild, waarbij de opbouw van de paso met de maagd Maria vervaarlijk heen en weer schudt, zo´n 1000 kg., van zit- naar stahoogte. Voor ons een aparte ervaring, daar is een processie in het zuiden van ons land echt niets bij. De devotie, bij jong en oud, verbazingwekkend! En de mensen willen alle processies zien, voor ons meer dan iets teveel gevraagd.

Over een paar dagen vertrekken we - via Portugal, NW-Spanje en West-Frankrijk - naar Nederland, voor een verblijf van ca. 6 weken. Eind mei vliegen we naar Washington DC voor onze 5 maandse fietstocht door NO-USA en NO-Canada; op de dag van de Amerikaanse presidentsverkiezingen (4 november)is de reis terug gepland.

Tot over een paar weken in Nederland!

English summary

Our 5 month's stay in Seville has been great: more or less Dutch summertime without the rain, almost sunny every day and a wonderful city on walking distance! The only disadvantage, at least to us, was the surrounding area: rather industrialised, flat and crowded, so no fun biking around.

In February and March we had a good opportunity for a "try-out" regarding running a B&B! Lots of friends came over to our 3 bedroom/2 bathroom apartment to enjoy the weather, the "tapas bars", nightlife downtown and the city's historical treasures. Since we aren't that early risers ourselves we guess a B&B(runch)would be a better idea if we ever deside to start one.

In the second half of March Seville was celebrating Semana Santa,the Holy Week, to commemorate the Passion, Death and Resurrection of Jesus. The festivities lasted for 8 days in which 59 processions came out into the streets, from their respective parishes, churches or chapels in the direction of the Cathedral, and from there, back home. Some of them did last over 12 hours!

The origin of the Seville Semana Santa dates back to the 14th century when the first Brotherhoods dedicated to worship where founded. Mor than 400 years ago the Cardinal of Seville laid down some rules obliging each Brotherhood to carry out a penitence station taking their proccessional platforms or "pasos" to the Holy Cathedral Church. During this week Seville is quite different: in atmosphere and masses of people from everywhere. As "tourist" we experienced the thrill of the passing by of several proccessions, some in respectful silence, others accompanied by typical music. Seeing the "cofradia" (Brotherhood) in the street - starting from say 01.00 pm till after midnight on Good Friday morning - was really impressive: some brotherhoods consisted of over 2,000 "nazarenos" with their "tunics'and "capirotes" and "penitents", carrying a cross on their shoulders and some of them still barefoot. And all this in downtown Seville, closed for all traffic during that period. A must if you happen to be here, even if you are not religious at all!
It's the combination of devotion and tradition that makes this Holy Week so special.

After a 6-weeks stay with kids, friends and relatives in the Netherlands we intend to leave for NE-USA and NE-Canada (Roughly Washington-Ottawa-Montreal-Quebec-New Brunswick-Pr.Edward Island-Nova Scotia and back into Maine, following the Indian Summer all the way down into Pennsylvania/Maryland and washington DC) for a 5 month's bike tour. Starting at 27th May we will fly back home on the President Election Day (November 4).

SPANJE/ESPAÑA/SPAIN 2007-2008

2007-12-12T15:49:00.000+01:00

SEVILLA, ANDALUCIA

English summary: see below

Eind oktober 2007 vertrokken, wederom vanuit Hellevoetsluis, dit keer per auto (Mercedes VITO, met onze fietsen!) via Inge en Henk Heere in Midden Frankrijk naar Frans Baskenland. Over San Sebastian, Pamplona en Burgos naar Salamanca.
Overnacht aan het Plaza Mayor, mooi overzicht over een van de mooiste Plazas in Spanje.
Min of meer langs de Portugese grens (Cáceres/Mérida) naar Sevilla. Na 2 dagen op weg naar Cádiz, om de mogelijkheden voor een fatsoenlijk appartement daar te bekijken. Cádiz is niet te vergelijken met Sevilla: kleiner, minder toeristisch maar wel aan zee!
Beide steden hebben het nadeel - voor ons althans - dat de directe (fiets)omgeving niet echt inspirerend is.
Nou, Cádiz is niets geworden: vrijwel geen appartement op de vrije markt < 6 maanden, met 2 slaapkamers te krijgen. ´t Is dus Sevilla geworden, met een appartementje (1 slaapkamer) in de binnenstad (vlakbij de Alameda de Hércules), op loopafstand van alle "hot items"! Medio december verhuizen we binnen het gebouw naar een groter appartement, met drie (!) slaapkamers. Enige nadeel is dat er niet veel zon/daglicht doordringt, maar ja, daar houden de Spanjaarden niet zo van. Tenslotte leven ze hier, met de hele familie, toch veel "en la calle y la cafetería"!

Onze dagelijkse bezigheden zijn nu wat "saaier/meer gewoon" dan de afgelopen anderhalf jaar: iets meer (uit)slapen, rustig ontbijten, krantje lezen of een les Spaans bestuderen op een zonnig terrasje om de hoek, verse jus d´oranje erbij en je dag is al weer goed!
´s Middags in plaats van eten (zo rond 15.00!) de stad in, wat internetten bij ons taleninstituut (in het centrum) en een volgende rondwandeling door Sevilla, of bv. in het weekend op de fiets, dan is het rustig in de binnenstad wat betreft verkeer.

Erik gaat ´s avonds nog wel eens de lokale bodega in (lokale eetkroeg met veel stamgasten), biertje drinken met wat aceitunas vertes (olijven), naar voetballen kijken (Canal +, thuis niet in het aanbod) maar van ouwehoeren komt nog niet veel, te beperkte kennis Spaans en het Andalusische dialect is ook bepaald niet bevorderlijk om goed Spaans te leren.
Angela heeft de smaak van het studeren (weer) te pakken, gaat fanatiek te werk, maar vindt het toch teleurstellend dat er nu nog niet veel uitkomt. Maar volgens onze "profesora" komt dat wel goed, stug doorgaan en blijven hopen!
En toch maar proberen de Spaanse TV - nieuws/info - te volgen, om toch het klankgevoel op te pikken, al verstaan we de helft -en daar weer de helft van - niet.

Die Spaanse les volgen we 2x anderhalf uur in de week - vrijwel priveles met z´n tweeën - naast de zelfstudie met Assimil. Proberen na onze lessen (19.00-20.30) en wat internetten die avonden het Sevilliaanse ritme van tapasje hier, drankje daar erin te krijgen, maar daar zit nog niet veel schot in (woensdagavond!).

Tot nu toe een viertal "fietstochten" gmaakt, onder prima fietscondities. Enig nadeel is dat je toch minimaal een uur moet rijden voor je een aantrekkelijk parcours bereikt. Maar ach, als straks al onze gasten komen - al meer dan 80! dagboekingen, gaat goed met ons B&B - trekken we er allicht eens een paar dagen op uit. Ons appartement leeg laten staan in Sevilla, da´s zonde!

Begin december zat Maarten voor z´n werk als vessel coordinator in Algeciras, zo´n 180 km. ten zuidoosten van Sevilla, tegenover Gibraltar. Hebben hem daar bezocht, reuze gezellig, en nog wat van z´n werkomgeving ter plaatse kunnen zien: aan boord van de grootste pijpenlegger ter wereld, dikke 300 m.lang, brug op 45 m. boven de waterlijn en ca. 90.000 BRT. We zagen het er niet vanaf toen we er met een tender naartoe voeren - ze lag voor anker in de baai - maar tijdens de korte rondleiding aan boord was het een stuk lopen! Bijna net zo lang als ons plein Alameda de Hércules!

Fietstocht (ca.95 km) meegenomen noordelijk van Algeciras over Tarifa en door de bergen - o.a. mountainbike-werk, ca. 30 km lang, Angela vond dat echt geen pretje, stond helaas niet op de kaart aangegeven, maar de omgeving was woest en leeg, met af en toe vee op de weg en "wilde" zwijnen - Jamón Ibérico - ernaast. Net voor donker weer in ons hotel terug en ... geen zadelpijn!

Kijken uit naar de komst van onze eerste echte gasten, Maaike en Wieger, die direct na de Kerst een weekje langskomen! Die zijn al eens in Sevilla geweest, dat wordt dus een feest van herkenning.

En voor jullie allemaal: "Feliz Navidad y Próspero Año Nuevo"

¡Hasta la proxima vez!

English summary

At the end of October we finally left for Spain, carrying our bikes with us in the van through the centre of France, passing the Spanish border near Biarritz and over Salamanca - one of the finest main squares "plaza mayor" in Spain - to Sevilla and Cádiz.
Although Cádiz is smaller and not that touristic as Sevilla, situated on the seaside it made it worthwhile to look for an apartment for the coming 5 monthes. But we found out accommodation with 2 bedrooms was rare to rent. So Sevilla became our residence for our "Andalucian winter". Found an apartment with one bedroom, half december we could move to a bigger one - with 3 bedrooms - in downtown Sevilla.
Both cities however cannot offer us a great cycling envirement, oke, you can´t have it all. But here in Sevilla all the touristic hot items are at walking distance, so we do walk much more than ever before. Since Sevilla with over 700,000 inhabitants is a very busy city with real highlights in "mudejar" (moslim)architecture that attracks thousands of tourist from all over the world, we do enjoy every walk just wandering around downtown.

In the late morning, having an oranje juice, some olives and reading or at least trying to read a Spanish newspaper, while sitting in the sun (17-20C) on a nearby terrace makes your day already a good one. Twice a week we follow Spanish lessons, sofar rather difficult as the Spanish people do speak that quickly that we hardly can understand them; and all the stresses and different intonation! Angela is more eager to put a lot of effort in trying to learn Spanish, Erik is more interested in watching sports on TV and reading papers. But still 3 monthes to go, who knows?

We did bike a few times around Sevilla, Huelva and Algeciras (near Gibraltar) through the "campo" - some hills/mountains, olive orchards, coastal areas - up to 95 km. The one around Algeciras was rather enjoyable with views on Northern Africa (Maroc). And.... no troubles for Angela regarding "saddle pain"!
At Algeciras we visited our son who happened to stay there for his work at the beginning of December. Fascinating to be on board of one of the world´s largest vessels (90,000 metric tons)that operate for the off-shore business (Oil/gas: "pipe laying business"). As vessel coordinator he was able to show us the business on board while the ship was ancored for repairs in the Bay of Algeciras, with a great view on Gibraltar.

Our daughter and her friend will visit us straight after Christmas for abour a week, we are looking forward to see them again!

To all of you: Merry Christmas & Happy 2008!

LAATSTE LOODJES, in NEDERLAND!

2007-09-17T12:50:00.000+02:00

Period: 1/9 - 11/9/2007

Stages: From Maastricht via Weert, Oss, Dordrecht and Den Haag/Amstelveen to Nijkerk.

Total km: 428, daily average 86

Overall km: 32,259, daily average 87

English summary: see below

Na vijf gezellige dagen in Maastricht - gelogeerd bij Annemie Weerts, een van onze vrienden in Maastricht, geweldig verwend! - langs de Willemsvaart naar Weert waar we door Hannie en Herman van Horen werden verwelkomd.
Via Oss - Gerry, wat woon je daar in het centrum toch prachtig - langs de Waal via de Biesbosch naar Dordrecht, bijkletsen bij Inge en Henk Heere. Aanvankelijk zou Hellevoetsluis ons eindpunt worden, doch Gemma bleek dit weekend niet thuis te zijn. Dus op naar Den Haag - eerst met de fast ferry naar Rotterdam/Erasmusbrug en daarna langs de Schie, naar Maarten om o.a. onze autosleutels te halen. Doorgefietst naar Amstelveen...! Laten we elkaar nog kwijtraken bij de Kagerplassen! Irma en Thijs Noordhoek hebben wel gelachen om die wereldreizigers, was weer ouderwets gezellig in Amstelveen.

Onze laatste etappe voerde - o.a. via het Muiderslot - naar Nijkerk, naar Bertie en Jan Lemstra. Zoals bij Bertie's zus Annemie (Maastricht): reuze verwend met aandacht, eten en drinken, heerlijk!
Waarom Nijkerk als eindpunt? Onze VITO stond de afgelopen anderhalve jaar opgeslagen in Flevoland, vlak voor Lelystad. En dat wagentje moet ons de komende weken door Nederland brengen.

Ruim 17 maanden fietsen door zo'n 15 landen. Wij hebben ervan genoten, veel beleefd, leuke mensen ontmoet en ... geluk gehad met de natuurelementen. Of we ooit nog zo'n lange reis zullen maken is niet waarschijnlijk, blijven wel fietsen zolang de gezondheid dat toelaat. En onze plannen voor de nabije toekomst: vertellen we graag zelf aan al onze supporters in Maastricht, Weert, Oss, Dordrecht, Hellevoetsluis, Den Haag, Noordwijk, Amstelveen, Nijkerk, Zeewolde, Deventer, Kampen, Ossenzijl en Haren.

Hebben zelden zo verbaasd/verrast gestaan afgelopen zaterdagmiddag in Den Haag!
Een geweldige SURPRISE(borrel)! Ja, dan sta je echt paf als al die vrienden/familie van her en der je breedlachend staan op te wachten. Maarten/Maaike, jullie hebben ons lange tijd moeten "missen", deze verrassing moet jullie in ieder geval de laatste weken veel met ons hebben bezig gehouden. Een geweldige "thuiskomst"!

English summary

Our last stages through the Netherlands were just stages from one friend to the other.
Entering the Netherlands in the southeast in Maastricht we spent five days of enjoying our "city" and friends. It felt great to see the Dutch countryside again: flat with broad views, meandering rivers, dikes, small old cities and villages and in de west the dense populated areas in and around Rotterdam, The Hague and Amsterdam. Can you imagine that we lost each other some 30 km. southwest of Amsterdam and arrived, separated, at Amstelveen (suburb of Amsterdam)!
We finished our bike adventure at Nijkerk, the small city east of Amersfoort where we spent some 17 years between 1975 and 1992. There we picked up our little van to tour around the Netherlands to see relatives and friends we (first of all Angela!)missed those 17 months!.

The coming 6 weeks we will spent most of our time with family, friends and relatives. We guess we'll continue to make bike tours but probably not that long as the last one. About our plans for the next 2 or 3 years: we'll contact you by e-mail from the Netherlands or Spain (november-march 2008)!

In The Hague, where our two kids live, we were SURPRISED with a completely unexpected welcome by our kids, relatives and lots of friends from all over the country last saterday (9/15/2007). We hardly can recall such a big surprise! We are HOME again!

DUITSLAND

2007-09-04T14:46:00.000+02:00

Period: 19-8 t/m 31-8-2007

Stages: From Ach (A) via Deichselberg (D), Straubing, Kallmunz, Neukirchen, Kulmbach, Saalfeld, Erfurt, Neuenhof, Oberaula, Bad Laasphe, Windeck-Schladern, Weilerswist to MAASTRICHT (NL)!

Total km: 1,184, daily average of 91
Overall km: 31,800

English summary: see below

Duitsland
Weer volop fietspaden! Hoewel ze in Duitsland ons inziens niet kunnen wedijveren met die in Nederland was het toch een genot van heuvel - en rivierlandschap te genieten zonder het autoverkeer. Langs de Inn, de Donau en o.a de Naab, Saale, Werra, Lahn en Sieg werden we toch regelmatig verrast met onverharde delen, varierend van prima grit to erg ongelijk verharde, soms modderige landbouwwegen.
De bewegwijzering bleek herhaaldelijk verwarrend, vooral bij splitsingen waar meer fietsroutes samenkomen en niet duidelijk per route werd doorverwezen. Dat was in Oostenrijk beter geregeld. Ja, hoe meer wegen, hoe meer kans op "van de route afwijken". Denk dat we in Duitsland meer "fout" zijn gereden dan waar dan ook!

Langs de Sieg hebben we nog een ware klauterpartij moeten verrichten, onze fietsen plus bagage moeizaam omhoog slepend langs een steil, smal, natuurstenen pad. En dat terwijl voor een stuk drukker wegdeel de route al werd "omverwezen" naar overige weggetjes!
Langs de laatstgenoemde rivier hebben we de gevolgen van het hoge water (zware regenval) van een maand geleden nog goed kunnen zien, her en der in bomen achtergebleven zwerfvuil en net schoongespoten fietspaden. Wat de regenval betreft hebben we reuze geluk gehad: GEEN gedurende dit traject, wel veel bewolkt weer en 's ochtends voor ons wat uitgestelde vertrek uit Weilerswist een bui, echt boffen!

Passau, op de samenvloeiing van Donau en Inn, is en blijft een bezienswaardige stad, mede door de bijzondere ligging aan beide rivieren. Via Regensburg zijn we min of meer langs de voormalige Oostgrens naar Weimar gefietst, de stad van Goethe en Schiller. Gezellige, drukke "Altstadt" waar de hotels of volgeboekt (weekend) of te prijzig waren, dus Erfurt als overnachtingsmogelijkheid overbleef. Zeker de moeite waard.

In plaatsen als Gotha en Eisenach is het gebruik van de natuurlijke bronnen bij de huizenbouw - natuursteen in de vorm van lei en hout ("Fachwerk") - vooral bij de oudere huizen volop zichtbaar.
De muurbedekking met leien in soms ingenieuze patronen is en wordt in deze regio van Thuringen veel toegepast. Apart zeker, maar geeft de huizen wel een "donkere, sombere" aanblik.

Via de Lahn - en Sieg Quelle (de echte bronnen, op 2km. van de weg niet "gelopen") bereikten we Bonn, waar we de Rijn overstaken. Afgelopen vrijdag - zitten nu in Maastricht en genieten volop van "onze stad"- kwam een oud-collega van Angela ons bij Aken op de fiets tegemoet, hartstikke leuk! In Amby bij hem thuis heerlijk "huiselijk" gegeten en gedronken, een verademing na al die happen buiten de deur!

A.s. donderdag gaan we verder via Weert, Oss, en Dordrecht richting Den Haag.

English summary

Our tour through GERMANY was a rather pleasant one, not only because of the biketracks along the many riverbanks we could peddle along, but also because of the good (biking)weatherconditions: no rain, moderate temperature and a likewise wind.
Following e.g. de rivers Inn and Donau to Passau - beautifully situated at the confluence of both rivers at the German/Austrian border - and Regensburg the tracks weren't that great all the time: a lot of unpaved, sometimes muddy stratches.
Along the Sieg River, more or less in the middle of former Western-Germany, the results of some heavy rainfall a few weeks ago were still visible.

Finding our way through Germany wasn't that easy as we expected it would be. Just because of the many (small) roads and bike trails we got mixed up and found ourselves on the wrong road/direction too often, but never too long. In the USA, Canada, New Zealand and Australia we didn't have to deal with that: just a few roads so hardly a chance to get lost.

Via old cities like Passau, Regensburg, Weimar (Goethe/Schiller!), Gotha and Eisenach, the latter two with the typical "Fachwerk" houses (constructed partly with brick, partly with wooden beams)in this part of Thuring, we crossed the river Rhine at Bonn, West-Germany's former capital.
Near Aachen we were welcome by a collegue of Angela, on his bike, to join us on our last 30 km. to Maastricht (NL), the city where we spent the last 13 years before we left for this world trip!
At his place we enjoyed a fine "family-meal" - a real treat after all those outdoor meals!

On September 6 we will continue to The Hague to finish our adventure!

CORSICA-RIVIERA-NORTH-ITALY-AUSTRIA

2007-08-26T08:11:00.000+02:00

Period: 20/7 - 18/8/2007

Stages: Per ferry from Sardinia (It) via Bonifacio (F) to Sartene, Portoccio, Porto, Calvi, St. Florent, Erbalunga. Per ferry from Bastia to Toulon and St. Maxime. From thereone to Antibes, Ospedaletti (It), Finale Ligure, Arenzano, Bobbio, Cremona, Valeggio, Padergnone, Collmann, Brixen, Steinach (A), Fügen, Gerlos, Jochberg, Traunstein (D) and Ach/Burghausen.

Total km: 1,790, at a daily average of 76 km
Overall km: 30,600

English summary: see below

CORSICA

Een prachtig eiland om te fietsen, maar weer fors klimmen en dalen, helaas voor Angela. Maar ja, die laatste loodjes!
Vanaf Bonifacio, dat op een fascinerende wijze - vlak langs steile rotsen - per ferry is te bereiken, zijn we langs de westkust naar Bastia gereden, zo'n 470 km.
Boeiende, rotsachtige kust, af en toe wat toeristische baaien, smalle, bochtige weg met nauwelijks verkeer.

Tussen Porticcio en Porto liggen de "LES CALANCHE", een overweldigende rotspartij waar de weg zich tussendoor slingert: echt apart!
Via de "Desert de Agriales", verlaten landschap op de route van Calvi naar St. Florent, met veel klimwerk de noordelijke punt van Corsica gedaan en via een klein stukje oostkust terug naar Bastia.
Vergeleken met Sardinie vonden wij Corsica qua natuur en scenic views elkaars gelijke, met onze overnachtingen viel het tegen. Op Sardinie - wellicht veel geluk? -hadden we veel vrijwel nieuwe hotels tegen redelijke prijzen. Op Corsica bleek alles veel duurder en wat meer uitgeleefd, veel logiesgelegenheden zouden een grote renovatiebeurt goed kunnen gebruiken.

RIVIERA
In St. Maxime heerlijk twee dagen gerelaxed bij Marion (klasgenote van Angela op de Hotelschool)en Wijnand, die ons op de eerste dag van onze reis in Antwerpen min of meer op de boot hebben gezet. Wat zwemmen in zee en lunchen aan het strand bij St.Tropez, bijkletsen en .. genieten!
In Antibes onze ex-buren uit Maastricht bezocht, leuk om die weer met hun drie zonen te zien.
Beiden hadden we het gevoel dat Nice en ook Monte Carlo wat van hun grandeur hebben ingeleverd, niet meer dat exclusive van de jaren 60 en 70.

ITALIE
De route langs de "Italiaanse Riviera" via Genua (heeft echt wel een interessante binnenstad) en Bobbio naar Cremona was wat minder, komt waarschijnlijk ook door het feit dat ik (Erik) deze route al eerder heb gefietst. Bij Cremona begon voor Angela een tweedaags genoegen: laagland - de Po-vlakte - eidelijk geen klimwerk!
Via het Gardameer door het dal van de Adige naar Brixen waar we voor het eerst sinds eind mei (Athene)weer met regen werden geconfronteerd, hebben er een korte rit van gemaakt.

OOSTENRIJK

De klim naar de Brenner Pas (1375 m)was eigenlijk niet moeilijk, een 6 km lange klim met zo'n 6 a 7 % en daarna min of meer vals plat naar de top. En net voor het onweer binnen in Steinach (Oostenrijk).
Via de Römerweg met veel korte, steile klimmen langs de "Talhang" richting Inntal met het fietspad langs de rivier: heerlijk vlak. Het Zillertal in en via Fügen en Zell naar Mittersill in de Pinzgau, althans dat was de bedoeling. Regen maakte de klim naar Gerlos niet aangenaam en, ook jammer van de gemiste vergezichten! Dus na 32 km gestopt.
De volgende dag gelukkig beter weer, laatste 8 km. van de klim gedaan en redelijk kunnen afdalen naar de Krimml Watervallen: veel water, dus mooi om die van afstand te zien. Door het dal van de Salzach via Mittersill over Pass Thurn (1270 m) naar Jochberg, ons "winterverblijf" gedurende 25 jaar. Daar de familie Draxl bezocht, ondertussen 92 en 82 jaar oud en "still going strong"!

In Traunstein (D), 3o km ten westen van Salzburg, twee dagen ziekteverlof: Angela een lichte voedselvergiftiging en Erik een stevige kater? (Daarvan?)
Wel anderhalve dag regen gemist!

Via de Salzach en Inn - weer langs de fietspaden, met toch veel "Schotter" oftewel onverhard wegdek naar Burghausen (overnacht in Ach,met uitzicht over de Inn op de grootste burcht van Europa). Deze "Burg", met meer dan een kilometer lengte was s'avonds schitterend verlicht.

Zitten momenteel in Erfurt, ten westen van Weimar. De echt laatste loodjes, linea recta naar het westen, naar Maastricht! Maar vlak ...?
Hopen eerste week van september Maastricht weer te "preuve"!

English summary

Corsica
Arriving by ferry at Bonifacio in the south of Corsica is really awesome: amidst a rocky coast you will enter the harbour which is overlooked by the mighty, walled old city on top of the surrounding rockformation!
Our stages to Bastia -470 km - following the west coast were great: a windy, rather quiet coastal road, great (sea)views, not too hot weather thanks to the sea breeze but still up to 30C!
We were surprised by the beaty of "The Calanche", a mighty rockformation between Porticcio and Porto.
Compared to Sardinia where we enjoyed some pleasant, rather new, modern and priceworthy accommodation, most of the hotels we stayed on Corsica were öut of time, needed a push up as soon as possible and yet rather pricy! Not really value for money, but maybe we just had bad luck overthere.

Riviera
In St.Maxime on the French Riviera we stayed a couple of very relaxing days with friends we already know since we both studied at the The Hague Hotelschool in the sixties. Some great Mediteranean swimming, boating and lunching at one of St.Tropez' beaches. We felt being on vacation!
Following the coast into Italy we were a bit disappointed about the glory and grandeur of Cannes, Nice and Monto Carlo as we remembered that from the sixties and seventies.

Northen Italy
Following the coast from San Remo via Genua - an interesting downtown - we finally reached the lowlands of the river Po. For Angela a big relief: no climbing!
Via Lake Garda, still frequented by the Dutch, and Trento en Bolzano we prepared for our final clims to and through the Dolomiti and Alps.

Austria
"Doing" the "Brenner Pass (1375 m) wasn't that difficult, after a 6 km. long climb of about 6 to 7% we reached the top rather relaxed and finished at Steinach, some 10 km. further, just before a nasty thunderstorm! The old "Romerway" along the slopes of the eastern mountains towards Insbruck meant a lot of ups and downs but with fine views into the valley of the Inn. Via the "Zillertal" - the valley of the Ziller River - we climbed from 600 m to 1600 m, to cross the Gerlos Pass into the Pinzgau Valley with its famous "Krimml Falls". Unfortunately it rained during our clim to the Gerlos Pass, so we decided to stay at Gerlos, some 8 km. below the top. The next day down to 750 m to Mittersill before reaching Jochberg after crossing the "Thurn Pass" (1275 m). There we stayed another two days to be with the B&B family we know since we started our winter holidays in the eighties: being 92 and 82 they were still doing very well!
At Traunstein, 30 km. west of Salzburg, we both got sick because of a kind of foodpoisoning (Angela) and/or too much beer (Erik). The extra two days of rest gave us the satisfaction of an efficient use of our hotelroom and the relief of not having to bike in the rain!
After a cutoff through Germany we continued along the Salzach and Inn River to Burghausen (Germany). From our hotel on the east side (Austria) of the Inn we had an unique view on the largest "Burg" - medieval, walled city - of Europe.

Being in Erfurt now, after visiting Weimar - city of Goethe and Schiller - , straight westward to ... Maastricht (NL).

ZUID-ITALIE & SARDINIE

2007-07-30T08:21:00.007+02:00

Period 21-6 t/m 19-7-2007

English summary: see below

Stages: From Brindisi to Alberobello, Matera, Tricario, Picerno, Eboli, Sorrento, Pompei, Castel Voltura, Cassino, S. Felice Circeo, Lido di Ostia, Roma, via Civitavecchio per ferry to Olbia/Sardinia and Orosei, Girasole, Muravera, Solanas, Pula, S. Anticio, Arbus, S. Caterina, Alghero, Lu Bagnu and St. Teresa Gallu.

Total km: 2,037, on a daily average of 81.
Overall km: 28,850

Sardinie is pas in onze reisschema "verschenen" bij het plannen van onze tocht door Italie richting Oostenrijk. Wel "om", maar nooit eerder geweest en veel kust, het leek ons wel wat. Vanaf Toscane is Italie voor ons niet onbekend, ook niet op de fiets, dus waarom een mooi eiland laten schieten? En ... geen spijt gehad van die beslissing!

Zuid-Italie vonden wij in vergelijking met Griekenland meer Europees, wat dichter bevolkt, dorpen bouwtechnisch/estetisch leuker om door te fietsen en, niet onbelangrijk: minder steile klims dan op de Pelopponesus, maar vlak zeker niet. Redelijk gunstige weersomstandigheden qua wind, wel warm tot heet, enkele dagen tot 38C! Gelukkig een droge hitte, wel zweten maar niet echt kletsnat zoals in Thailand en Maleisie.
Vanaf Brindisi het binnenland in met veel olijfbomen en graanvelden, wat wild "ontmoet" zoals loslopend vee, inclusief stieren, een vos, slangen en flamingo's (Sardinie).

Op Sardinie nog voor een bosbrand uit gefietst, gelukkig op voldoende afstand maar toch, met een beetje wind is zo'n fik razendsnel en onvoorspelbaar in zijn koers.

De wegen in Zuid-Italie en op Sardinie waren redelijk tot goed, in de binnensteden van de grotere plaatsen zoals Brindisi, Pompei, Napels en Rome was het af en toe vreselijk hobbelen over Romeins plaveisel, van die heerlijke marmeren platen en over delen van de Via Appia bij Rome, eigenlijk niet te fietsen. Wat zullen die Romeinse legioenen hebben geleden op hun tochten langs keizers' wegen!

Hoewel we nog ruim anderhalve maand hebben te gaan, is met het binnenfietsen in Italie voor ons gevoel het echte "avontuurlijke" min of meer voorbij. Geen echte taalbarriere, mensen gewend aan fietsers, steden en landschap min of meer bekend of herkenbaar Europees en .. eigen fietservaring op grote delen van de nog resterende route.

In Brindisi zijn we gestart bij het eindpunt van de Via Appia, aangegeven door een obelisk. Onderweg hebben we meer delen van de Via Appia gevolgd, meer een weet dan fysiek iets "bijzonders", maar alleen het idee al.
Alberobello en Matera zijn bekend vanwege de daar geregistreerde World Heritage Sites. De TRULLI-daken in Alberobello zijn bijzonder in hun constructie, en vanwege de concentratie van de TRULLI-huizen in die stad. Matera heeft z'n SASSI's, in en tegen de rotsen gebouwde woningen.
Tussen Eboli en Sorrento, een wat steviger klimetappe, een paar fraaie staaltjes Italiaans autostrada-bouwwerk kunnen aanschouwen. Schitterend tegen de bergwanden aangelegde delen, en lange viaducten in een wat betreft aanleg moeilijk toegankelijk bergland (veel Europees geld!)

Natuurlijk de Amalfi-kust vlak voor Sorrento gereden, een must in dat deel van Italie. Niet aan te bevelen voor mensen met hoogtevrees, voor snelheidsmaniakken - de touringcars blokkeren her en der de soms smalle, zeer bochtige kustweg - en wandelaars. In Sorrento genoten van de sfeer in de stad en de fraaie uitzichten op de omringende kust en de Vesuvius.
En dan de bekende highlights in Pompei, Cassino (Montecassino) en enkele in Rome. In Rome zaten we in een net gerenoveerd hotel, prima en betaalbaar (Hotel Campo de Fiori)aan het gelijknamige plein, 2 minuten lopen van de Piazza Navona. Zowel Colosseum als het Vaticaan op nauwelijks een kwartier lopen, dus alle gelegenheid om de Romeinse sfeer te proeven in de 3 dagen dat we daar waren.
Een dag ivm volgeboekte dag overnacht in Frascati, 20 km. buiten Rome.
's Ochtends op de terugweg van het veel hoger gelegen Frascati de smoke boven Rome duidelijk kunnen zien. Toch daar weinig van gemerkt in de stad zelf.

Op Sardinie weer terug naar wat we steeds weer als het meest aangenaam ervaren, langs de kust met een bergachtig achterland. Alleen Angela wordt langzamerhand moe van al dat klimmen en dalen, vooral in combinatie met het warme weer.
Om 09.00 u. is het al heet in de zon, onze "redding" moeten we vinden in wat zeewind (vaak pas later op de dag, en gelukkig veelal minimaal dwars of schuin tegen) en .... niet miepen (Angela: ja, jij hebt makkelijk kletsen, klimt en daalt sneller, geen last van je gat en ... ik bestel vlakke etappes zodra we over de Alpen zijn, ben dat klimmen langzamerhand zat!). Nu doen wat dat klimmen en dalen al sinds Turkye dus wel voorspelbaar die reactie. Maar ja, je maakt een wereldreis per fiets of niet... "always look on the bright side of life", maar niet te hard fluiten!

Zitten inmiddels bij vrienden in St. Maxime aan de Franse Riviera, straks via Noord-Italie naar Oostenrijk, omgeving Kitsbuhel en dan ... de vlakke etappes naar Nederland.
Denken einde eerste week september echt in die vlakke etappes te zitten.

English summary

Planning our stages through Italy seemed quite simple: just go north over Rome, Assisi, Perugia, Florence, Bologna, Verona, etc. But since we are so to say familar with northen Italy - even on our bikes - we decided to "do" the isles of Sardinia and Corsica instead. And no regrets at all!

Southern Italy seems more European to us than Greece: villages and cities more atmosfere/modern, style of construction and used materials different. And.... landscape "softer": not such big climbs!
Although wheather was sometimes real hot, the afternoon seabreeze gave us much of a relief almost every day. Lots of olive trees amidst grain fields; cows on the road, a fox, snakes and on Sardinia hundreds of flamingo's.
We cycled along almost the whole of Sardinia's coast: very scenic coastal roads, hardly any traffic and some fine, modern and affordable hotels!
On Sardinia we saw a bush fire breaking out just some miles behind us. Fortunately there wasn't much wind at that very moment, it could have been rather dangerous otherwise.

Entering into Italy gave us a bit of a "I know the place" feeling. It felt as if our "adventure" was over and changed into an ordinary bike holiday. Language, people, habits, the food, places and landscape was so recognisable. But combined with good wheather, great landscape and every night a nice place to stay we certainly will enjoy the remaining one and a half month!

Starting in Brindisi at the end of the Via Appia (Roman "highway" from Rome to South Italy) we visited Alberobello, a World Heritage Site with its famous TRULLY-houses -roofs built from locals rocks in a conic way - and ´further west Matera, an other WHS with its SASSI'S, in and between rocks built houses, meant for the poor, nowadays a very touristic attraction. Between Eboli and Sorrento we saw the great beaty and craftmanship of Italian motorway construction: very impressive!
The Amalfi-coast south of Sorrento/Naples was awesome: very scenic, a small road with buses blocking the way but we could pass most of the time. A rocky, rigged coast with great views on small villages dotted against and between the steep mountainslopes. Quite a experience!

Via Sorrento we visited the sites of ancient Pompei, Naples, Montecassino - still a very stategic place on the way to Rome - and Rome, where we stayed 3 days to enjoy the "Roman Life"! Since the ferry from Naples to Sardinia (Cagliari) sailed once a week and just had left the day we arrived in Naples we decided to continue to Rome to take the ferry from Civitavecchio to Oblia in the north of Sardinia.

On Sardinia we followed the coastal roads: great but still some nasty climbs! Angela felt rather "done and over" with all those clims and down hills, since Turkey there wasn't any flat stage she protested, and that combined with the heat .... "I am fat up with it"! To me she argued about me being a better climber, faster in down hill, etc., not to speak about "pain in the ash"! "Easy for you to go on and telling me not to be such a softy!" So she promised herself flat stages in Germany, after the Alps!
But .... making a world tour by bike and avoiding climbs...? Under such circumstances I could start whistling "Always look on the bright side of life..!"

Meanwhile we visited friends at St.Maxime on the French Riviera: via North-Italy to Austria and via Germany back to the Netherlands.

GRIEKENLAND

2007-06-05T17:13:00.000+02:00

Period: 10/5 t/m 20/6/2007

English summary: see below

Stages: Via Alexandroupoli, Xanthi, Limenaria (Thasos), Kavala, Asprovalta, Thessaloniki, Skotinas, Agiokampos, Volos, Loutra Edipson (Evvia), Chalkida, Styra per ferry to Attica (Dionisos/Drosia/Athens), Vilia, Loutra Elenis, Nafplio, Plaka, Gythio, Gerolimenas, Areopoli, Kalamata, Methoni, Kyparissia, Olympia, Patra, Galaxidi, Nafpaktos, Astakos, Preveza, Parga to Corfoe Island(Boukari/Kassiopi/Kerkyra).

Total km: 2800, daily average 81 km.
Totaal 42 dagen, of which 34 stages.
Overall km: 26,800

GRIEKENLAND

Ons verwachtingspatroon over fietsen door Griekenland lag best hoog: mooie kusten, strandjes, schoon zeewater, leuke plaatsjes, wat historische plekken bezoeken en redelijk (niet te heet!) fietsweer met veel klimwerk. En dat allemaal gebaseerd op lezen van informatie over het land in o.a. Lonely Planet, locaal foldermateriaal en op wat vrijwel weggezakte kennis over de klassieke oudheid.

Prima fietsweer hebben we zeker gehad: in de buurt van Athene een paar dagen wat regen, zelfs stortbuien en rivieren over de weg, af en toe iets te warm maar de overige 80% gewoon weer genieten.

Onze route volgend zijn we langs de gehele kust van het vaste land gekard, van Alexandroupoli tegen de Turkse grens tot Igoumenitsa, vlak onder Albanie. Daar kunnen we veel over vertellen, maar de meesten onder onze "fans" kennen Griekenland of de eilanden ongetwijfeld uit eigen ervaring of van de reisverhalen. Dus beperken we ons tot wat higlights.

't Was af en toe zwaar fietsen, met venijnige klims op het eiland Thasos (schitterende 100 km rondom) in het noorden en lange klims in de Peloponnesos, o.a tussen Leonidio en Kosmas - > 30 km! - door de "Oros Parnona" en tussen Gerolimenas en Kalamata langs de kusten van "Mani" en "Oros Tavgetos".

De etappe tussen Olympia en Patra was helemaal door het binnenland, met fraai uitzicht op de omringende bergmassieven van "Ileia" en de "Oros Erymanthos". En verwend met overstekende, van gigantische hoorns voorziene geiten en wilde varkens.
Moeder plus twee jonge varkens zochten een poeltje langs de weg voor enige verkoeling en modderwroeten.

Zwemmen hebben we her en der gedaan, in helder niet al te koud zeewater! Wat een genot, heerlijk deinend op de lichte golven en genietend van de bergen op de achtergrond.

Uiteraard wat klassieke plekjes bezocht en verkend, o.a. in Athene (Acropolis), Olympia en Delphi. Angela is niet zo'n fan van al die "oude stenen" dus die fungeert bij dit soort bezoeken als fietsenoppas. De klim van Itea naar Delphi, hoog tegen de bergen gelegen, was met 11 km. best lang maar niet te zwaar. Denk dat de Grieken het vroeger langs de steile paden heel wat moeilijker hebben gehad.

De Rio-Antirrio-Bridge tussen Patra en zeg maar Nafpaktos vonden wij een fraai staaltje bruggenbouw: in een fraaie boog over vier pijlers met hun uitwaaierende stalen hangkabels, net vier tenten en een steeds fascinerend aanzien door de wisselende lichtinval. De andere zijde van de Golf van Corinthe wordt zoals bekend doorsneden door het kanaal, heel apart om te zien. Tot 90 m. hoge wanden en een vaarbreedte van 23 m. over een dikke 6 km. De wegzinkende bruggen aan beide einden van het kanaal zijn ook iets "anders" dan al de ons bekende brugtypen.

Leuke herinneringen hebben we aan plaatsen(jes) als Thessaloniki, Nafplio (de eerste Griekse hoofdstad), Methoni en Parga. Stuk voor stuk gezellig, fraai aan de kust gelegen en ieder met de kenmerkende, eigen charme.

En ook Athene waar we naast de Acropolis met o.a. z'n Parthenon ook weer van onze kids hebben genoten. Wel zoals Maaike ons mailde (te) kort maar zoals immer krachtig! En wat slenteren door Plaka met z'n vele terrasjes en nauwe straatjes - het oude Athene - was een verademing alleen al bij de gedachte aan het drukke verkeer rondom de autoluwe binnenstad.

En dan al die bloemenpracht langs de weg: met name oliander in diverse kleuren en bougainville, schitterend! Fietsend langs de Griekse wegen viel ons wel de enorme rotzooi in de bermen op, overal lege blikjes/plastic flessen en meer rommel. Wat dat betreft kunnen de Grieken wedijveren met de Turken, of hebben die het (van) de Grieken geleerd? Jammer, het milieu staat nog niet hoog aangeschreven in dit land, wel ideaal voor rokers, kan hier bijna overal nog.

Net overgestoken naar Brindisi. Onze terugreisplannen: vermoedelijk via Pompei/Napels naar Sardinie, Corsica, Franse Riviera, via Noord-Italie naar Jochberg/Tirol/Oostenrijk en door Duitsland terug Nederland, zo begin September.
Zit er bijna op, ongelooflijk snel gegaan

English summary

Biking in Greece, mostly following the coast from the Turkish border near Alexandroupolis to Kavala, per ferry to Thasos Island (a 100 km roundtrip, great ride!), Thessaloniki, Volos, the Isle of Evvia, Athens, the Pelopponese with the former capital Nafplio, Olympia and Delphi onward to Corfu Island: it offered almost all we could expect beforehand. Just a couple of rainy days near Athens, rather unusual this time of year, but not too cold for us. Tough climbing we had to do, sometimes too hot weather, but at least a dry heath.

A few stages we biked more inland where we encountered some wildlife: wild pigs crossing the road on their way to a nearby mudpool, and some great looking goats alongside the road. Most of the time killed by traffic, we saw some snakes zigzagging the road after heating up on the hot maccadam. And of course lots of birds of prayer.

The landscape was sometimes dramatic, specially on the Peloponnese. Rather mountainous, rocky, big gorges and real mountaintops > 2000 m. very close to the coastal range. So we had to do a lot of climbs, even over 30 km. in a dry and hot Greece!
Since cycling along Greece's coast we took the opportunity to have a swim where ever we could. Although Angela considered the temperature most of the time too low, I did enjoy being in the salty waters, splendid!

And then the classics: saw the Olympus Mountain on eye distance, the Acropolis in Athens, Olympia and Delphi. A funny feeling wandering around those places where so much "history" has been recorded and our modern world has its origin!
The more modern wonders like the Canal of Corinthe, just 6 km. long, 23 m (!) wide and with up to 90 m. high sides, and the new Rio-Antirrio Bridge between Patra and the mainland that connects the mainland and the Pelopponese impressed us almost as much as those historical ones!

Springtime was all the time around us: lots of olyander, bougainville and some hibiscus. Great to see all those different colours and smell those flowers, so like the olive orchads. One item in particular was rather disappointing: like the Turks the Greeks do not have a good sense of environmental behaviour. Lots of rubbish are to be found alongside the roads, certainly not a great sight when passing by!

In Athens we were lucky enough to see both our kids (with friends) again, after our short trip to the Netherlands end of January this year. Good to see them happy and enjoying life and each other!

Our plans: ferry to Brindisi/Italy, onward to Pompei/Napels and then Sardinia/Corsica, the French Riviera, back into Italy on our way to Austria and from there into Germany, and probably at the beginning of September back in the Netherlands.

TURKIJE

2007-05-11T21:37:00.000+02:00

Period: 19/4 t/m 9/5/2007

English summary: see below.

Stages: Busdrive (ca. 200 km) from Tasucu to Alanya, onward via Belek, Antalya, Finike, Kas, Patara, Fethiye, Koycegiz, Ören, Bodrum, Akbuk, Kusadasi, Izmir, Dikili, Ayvalik, Altinoluk, Geyikli, Canakkale, Biga, per ferry to Istanbul, Tekirdag and Kesan.
Total distance: 1,925 km, on a daily average of 88 km.

Turkije bleek voor ons een land met grote tegenstellingen: qua landschap en natuur ervoeren wij de (fiets)route tussen met name Alanya en Antalya niet als geweldig. Vrij druk verkeer en een vlakke kustrook die niet voor enig toerisme is ontwikkeld. Pluspunt vormen de hoge bergmassieven in het binnenland, tot boven de 3.000 m. met nog besneeuwde toppen.
Tussen Antalya en Patara meer klimwerk met mooie vergezichten over zee en achterland, langs een grillige, rotsige kust. Zwaar werk tussen Koycegiz en Akbuk met daggemiddelden van 14.9 tot 15.6 bracht wel het genieten van het echte bergland met zich mee.

De verdere route, met uitzondering van de etappe tussen Altimoluk en Geyikli, tot aan de Griekse grens heeft geen grote indruk achtergelaten.

De infrastructuur in het binnenland dicht onder de kust is niet "Europees", in de dorpen verandert de hoofdverbindingsweg vaak in een Arnhemse Straatweg op de Veluwe, nauwelijks nog geasfalteerd, vol gaten en zo smal dat auto's op elkaar moeten wachten om de nauwe doorgang te passeren.
Asfalt in Turkije bleek vaak van de ruwe soort, dus voor ons "hobbeldeknotswerk". Deze factoren plus het klimwerk en de veelal tegenzittende (middag)zeewind maakte de tocht door Turkije best pittig, hetgeen ook uit onze daggemiddelden bleek.

De tegenstelling tussen het platteland en de (toeristen)steden langs de kust als Antalya, Bodrum en Izmir is groot. De tractor als personenvervoermiddel, zeer simpele behuizing, overal theehuizen met bijkans de volledige mannelijke bevolking boven de 50 jaar slurpend aan de thee (meer bleek er niet te krijgen) en "ouwehoeren over de plaatselijke politiek?" tegenover de 5-sterrenhotels/resorts, veel eettentjes en mondaine uitgaansgelegenheden in de steden voornoemd.

Uiteraard hebben we ook wat "historisch getoerd".

Onze klassieke highlights waren wel MYRA met de rotsgraven en het nog behoorlijk in tact zijnde amphitheater, MILETOS met amphitheater, EFESOS als hoogtepunt zover met de bibliotheekgevel, (in restauratie zijnd) amphitheater en grote, nog van diverse zuilen voorziene 'stadslanen'. ASSOS met op een fraai uitzicht biedende heuvel de bekende (slechts een stuk of zes) Dorische zuilen en TROYE als 'opgravingsproject' voor diverse universiteitsteams (o.a. Universiteit van Tubingen).
Dat het Christendom ons is voorgegaan wordt je overal wel duidelijk gemaakt: Paulus, Marcus, Lucas hebben zo hun 'sporen' achtergelaten. Opvallend is wel dat de Turkse 'verkoop' van al deze historische (westerse!) cultuurschatten maar matig ontwikkeld is. In feite hebben wij de grote stroom toeristen (tourbussen) enkel bij EFESOS en TROYE gezien.
En dat Homerus diverse verhalen in de Ilias/Odyssee in deze omgeving laat afspelen. Ach, wat moeten wij als HBS-klanten daar nou over vertellen, zouden graag onze vrienden uit Weert (Hannie en Herman van Horen) even op m'n schouder mee hebben gehad!

ISTANBUL is een fascinerende stad. Zaten in het Europese deel op loopafstand van de grote moskeeen en het Aya Sofia Museum. Levendig voor te stellen dat, door de unieke ligging aan de Bosporus en op de grens van twee zo verschillende continenten, om en rondom deze stad door de eeuwen heen zoveel strijd is geleverd.
Meest recentelijk nog langs de Dardanellen gedurende WW I, met zo'n 500.00 (!) slachtoffers, waaronder veel Aussies en Kiwi's (ANZAC-dag eind april ) tijdens de grote slag (Gallipoli 1916).
Fietsend langs de Dardanellen in de buurt van Canakkale zie je hoe dichtbij de "overkant" ligt. Daar zouden wij ons aan boord van een vijandig schip in geval van een (dreigende) oorlogssituatie beslist niet op ons gemak voelen!

En dan de Turken zelf: behoorlijk nationalistisch, veel vlagvertoon, trots op hun land, vriendelijk en, ondervonden we, zeer gastvrij. Geen dag zonder diverse malen stoppen - bij veelal pompstations/bakker - om Turkse thee te drinken! En diverse uitnodigingen om te blijven slapen, van veelal geinteresseeerde Turken met een (West)europese werkervaring.

Maar een landkaart van Griekenland in Turkije kopen, vergeet het maar, ook in Istanbul. Bij het noemen van Griekenland keken de meeste aangesprokenen laten we zeggen wat "vies". Da's geen goed vooruitzicht voor de mogelijke Turkse deelname aan de "Europese (?) Unie". De toekomst zal het leren hoe "machtig" de USA is om Turkije de EU "binnen te loodsen".

Wij hebben onszelf intussen Europa binnengeloodst, op weg naar Athene! Angela's familereunie en onze kinderen weer zien!

English summary

Turkye, a country twice the size of Great Britain, surprised us in many ways. Great nature, massive mountains over 7,500 feet high just some 15 to 20 km. from the coast, rocky rigged coast next to flat, hardly developed coastal areas between Alanya and Antalya. Some stages gave us big "climbing effort", poorly maintained roads away from the coastal region and passages through small towns and villages where time still did not seem to play an important part in the life of specially the male population above 50 years old. Drinking tea for hours - and no women around - and probably discussing the local items over and over again!
Cycling through and around the touristic cities like Antalya, Bodrum and Izmir we experienced the modern side of Turkye: big 5-stars hotels and resorts, shopping malls, traffic jams, lots of restaurants and well-developed beaches.

Of course we had to do some "historical biking" on our way through this ancient part of the world. Our classical highlights were situated at MYRA (rock graves and Roman amphitheater), MILETOS (amphiheater, EFESOS (great library front and amphitheater). ASSOS (famous for its Doric columns, overlooking the surrounding coastal area) and TROYA (the Horse!).
Everywhere it is shown that Christianity took the road to Europe following this coastal area. It surprised us that the Turks are not that commercial in "selling" those (for people from the west) historical places apart from EFESOS and TROYA.
We just felt sorry because of lack of formal classic education that certainly would have given us more "satisfaction" during our visits on such historical ground.

Istanbul, over 12 million inhabitants, is an overwhelming city. Situated around and overlooking the Bosporus with its famous Bazar, mosks and dominating Aya Sofia Museum, the European part - that was where we stayed for two days - was really worthwhile visiting. The boat trip towards the Black Sea and back: great!
Following the narrow Dardanelles you can imagine what important role Istanbul has played over so many hundreds of years in controlling "the waves" between the Mediteranean and Black Sea. Aussies and Kiwis (ANZAC/WW I/Gallipoli 1916) still do commemorate each year that big battle of recent times.

In Turkye people are proud of their nation, proud of being Turk and aware of Turkish influence in the most easterly part of Europe (Thracia) and nearby Middle-East.
Friendly, and gifted with a lot of hospitality, almost every day Turkish people invited us for a cup of Turkish tea! We even got invitations to have diner and spending the night with interested Turks! So at one occation we gratefully accepted such an offer. At Geyikli, after a short lift at the end of a long, tough ride, we enjoyed a typical Turkish diner and a good nightrest!

But buying a map of Greece in Turkye, no change at all, not even in Istanbul. It seems as if the European neighbour does not excist in the eyes of the Turks!
But they do realise that, going for a future membership of the EU, Greece will play together with the USA (!) a probably decisive role in the proces toward membership.

Meanwhile we are on our way to Athens, to have Angela's family reunion and to see our kids again!

CYPRUS, STILL DIVIDED

2007-04-21T20:15:00.000+02:00

Period 8/4 t/m 13/4/2007

Stages: From Larnaca via Limassol, Paphos, Pano Platres, and Nicosia to Kerynia(Girne, North Cyprus). In those 5 stages we biked 370 km.

English summary: see below

Op Paaszondag landden wij op Cyprus, na en korte tussenstop in Dubai. Na onze fietsen weer in elkaar te hebben gezet Larnaca wat doorgefietst, redelijk druk langs de boulevard. Wat een verademıng was de temperatuur. ca. 20C! Heerlijk, na de tropische hitte in Zuid-Oost Azie.

Via Limassol langs de boeiende kust naar Paphos, waar we onderweg de geboorteplaats van Aphrodite zijn gepasseerd. Of dat nu de echte was, of net zoiets als de (vele)geboorteplaatsen van Columbus (o.a. Genua en Barcelona)weten we niet, de rots lag er in ieder geval. İn Paphos veel Engelsen, duidelijk aanwezig in de vele pubs waar alle Engelse premier league wedstrijden live te volgen zijn.

Vanuit Paphos het binnnenland in, stevig klimwerk tot 1.800 m. De laatste, 9 km. lange klim naar Troodos, was de moeite meer dan waard: fraaie vergezıchten, veel rotspartijen rondom. Na een 25 km. lange afdaling en een wat vlakker stuk naar Nicosia...tot onze weg in een autoweg veranderde, wij als fietser het bos in werden gestuurd..in de UN-bufferzone tussen Grıeks en Turks Cyprus. Via deze zone - na overleg tussen Hongaarse, Argentijnse en Hondurese UN-militairen mochten we erdoor fietsen naar (Grıeks?)Nicosia. Her er der nog de kogelinslagen in huizen te zien.
Vanuit ons hotel in Nicosia, tegen het Turkse deel van de stad, een goed uitzicht op moskeen met demonstatıef vertoon van de Turkse vlag, en op een berghelling eveneens een grote Turkse vlag, 's nachts verlicht! Prima zichtbaar voor alle Grieks Cyprioten.
Na een paar gesprekken met Cyprıoten en ook uit (negatieve)reacties op vragen hoe naar het Turkse deel te komen en waar de ferry naar het Turkse vasteland vertrekt was het venijn waarmee over de Turken werd gesproken merkbaar aanwezig. Aan de Turkse kant bespeurden we geen andere reacties.

Kereynia, voor de Turken Girne, ıs een oude havenstad met een imponerend en dominerend, massief kasteel/fort aan de ingang van de haven. Veel minder (Engelse) toeristen, wel een gezellig havenfront met veel terrasjes.

Onze ferry naar Alanya..dat ging niet door! Hoewel via internet een dagelijkse veerdienst stond vermeld bleek deze pas vanaf eınd april te varen. Dus maar naar Tasucu met een nachtferry, ca. 200 km. ten oosten van Alanya.

Englısh summary

For stages see above.

Quite a relief being back in a country under good cycling weather circumstances!
The coastal rides from Larnaca via Limassol to Paphos were great: a sometimes rocky,ridged coast, up and downhill and fine seaviews!

We passed Aphrodite's birthplace, at least that rock between Limassol and Paphos that the Cypriots claim to be her real birthplace. All over the island it is very notable once England ruled there the waves: lots of English tourists and born English settlers at e.g. Paphos. You still will find two Englısh RAF-bases - left to the English after the independance negotiations between England, Greece and Turkey in 1963 - very useful considering the nasty position of USA/England/NATO in the Middle East.

From Paphos we went inland into the mountains, to over 5,500 feet. Hard work, but rewarding: great views over an unexpected spectacular landscape near Troodos.
Entering Nicosia, Cyprus' capital, we had to use the UN-warzone since we weren't allowed to ride the motorway on which our road ended! War damage on both sides still visible, and so was the mind of the Cyprıots we talked with: still a lot of let's put it as bitterness regarding the Turks. Both sides are obviously not ready for a peaceful life together, so UN-presence will still be needed for some (!)time.

From Kerynia, or Girne for the Turks Cyprıots, we finally left per ferry for Tasucu, some 200 km. east of Alanya. The old city/harbour of Kerynia is dominated by an enormous fortress, heavily strengthened by the Byzantynes against the moslim invaders in the Middle Ages.

MALAYSIA

2007-04-07T15:23:00.000+02:00

Period: 14/3/2007 t/m 7/4/2007

Stages: Van Langkawi Island per ferry naar Alor Setar, Sungai Petani, to the highlands via Penkalan Hulu, Tasik Banding, down to the eastcoast to Kampung Genang, Perhentian (Besar) Island, Merang, Marang, Paka, Kijal, Kuantan, Kampung Rompin, Tioman Island and over Kota Tinggi to Singapore.

Total distance biked in Malaysia: 1235 km, daily average 76.

Summary allover (USA/CANADA/NZ/AUSTRALIA/SE-ASIA):

Biked in USA/Canada:.........13,025 km/90 km per day
.........NZ/Australia:........6,050 km/90 km per day
.........Asia:................2,675 km/80 km per day
.........Total...............21,750 km/89 km per day

(Incl. sea/air travel) Cost(EUR):

USA/Canada.................................... 24,500/130 per day
NZ/Aus.........................................15,350/131 per day
SE-Asia........................................ 4,900/ 90 per day
Total..........................................44,750/125 per day

Total days "On the road"........... 243 days
Sea travel (Atlantic/Pacific) .......27 days
Non-biking days .....................91 days

Next: Singapore...>>>Cyprus/Turkey !!

Maleisie, een andere, tropische (fiets)ervaring

Wilde olifanten! Staken (gelukkig?) niet gedurende onze passage de weg over.
Tropisch was het: veelal ver boven de 30C, vochtigheidsgraad vaak boven de 90% en veel zon, dus wederom veel zweetwerk, maar tot aan Singapore alles gefietst!
De natuur ın Maleisie bood ons meer variatie dan de Thaise, mede te danken aan meer regenval verspreid over het hele jaar. De fauna was aantrekkelijker met veel apen, monitor lizzards, een middelgrote zeeschıldpad (leatherback) ın zee en zelfs overstekende, wilde olifanten ın het binnenland van Noord-Maleisie. Althans, dat stond op het waarschuwingsbord langs de weg van Tasik Banding naar Kampung Genang. Hebben ze gelukkig (?!) niet gezien, begrepen achteraf van Maleiers dat ze soms behoorlijk agressief kunnen zijn.

Maleisie heeft veel, veel rubber- en oliepalmplantages, allemaal ten koste van de oorspronkelijke vegetatie aangelegd en verspreid over het hele schiereiland. Wij toch nieuwsgierig en eens gekeken hoe die rubberbomen worden afgetapt.
Wat achteraf een rubbercutter bleek te zijn stopte op z'n brommertje en vroeg ons waarom wij zo naar die plantage stonden te kijken. Even later van de inmiddels ook gearriveerde eigenaar snel tekst en uitleg gekregen, de cutter sneed een nieuwe groef en ... meteen een stroompje rubbermelk! Had die dag niets gedaan vanwege de regen, dan cutten ze niet. Produktie per dag ca. 250-350 gr, na zes jaar eerste opbrengst en zo gedurende zo'n 20 a 25 jaar. Prijs varierend van EUR 0,75 tot 1,25 per kg.

Een heerlijke ervaring was het fietsen in tropische regenbuien: wat een verademing ondanks de warm aanvoelende douche, en sproeibuien (van de passerende auto's). Beter kletsnat van de regen dan van van het zweten! Het enige gevaar was wel het niet kunnen zien van de gaten in de weg, het was dus wel oppassen geblazen tussen al die riviertjes door.

Op Langkawi Island, Perhentian Island en Tioman Island hebben we genoten van mini-strandvakanties, voor ons veel zwemmen, snorkelen en langs het strand slenteren of van een lokaal biertje genieten.

Gelukkig kon dat op die eilanden, in de noordoostelijke staten Kedah, Kelantan en Terengganu, die een (verlichte) islamwetgeving kennen, is verkoop van alcohol aan moslims verboden. Dus geen handel, met een voornamelijk moslimbevolking. Voor ons betekende dat een kortstondige ontwenningskuur, meer water en thee en ...ginger beer!
Bij Kijal, aan de oostkust, zagen wij nog een paar vreemde badgasten - nee, geen volledig geklede moslima - die zich rustig stonden te laven aan het zoute zeewater!

De doorsteek van West-Maleisie naar Oost-Maleisie, vlak onder de Thaise grens, kostte veel zweetdruppels met een meer dan 30 km. lange klim van 300 m. tot ca. 1.600 m door tropısche bossen, gevolgd door een nog langere afdalıng naar Kampung Genang. Op weg naar Tıoman Island, in het zuidoosten van Maleisie, stopte Angela vrij abrupt: apen op de weg! De hele familie bleef rustıg op en langs de weg zıtten, wachtend op dat hapje uit Holland. Erık, ik ga nıet verder, straks vreten ze me op! Dus ık voorop, in flitsend oranje en .... allee, alle jonkies plus moeder met kleintje vertrokken schielijk het bos in. Twee grote boys bleven aan de rand van het bos op enkele meters van de weg ons nors aankijken, bleven gelukkig wel zitten!

Fıetsen door een moslimland, een aparte ervarıng als je als niet-moslim in sommige gebieden zowel mannen, jongens, vrouwen en meısjes, soms nog kleuters, gekleed ziet gaan in door de ıslamıtısche religie (met al z'n stromingen) voorgeschreven gewaden en hoofdbedekking. Burka en nikaap (1x) niet gezien!
Hoewel uit gesprekken met islamieten (mannen!) zou moeten blijken dat vrouwen binnen de islamitische gemeenschap - met name thuis - veel meer macht hebben dan naar buiten toe blijkt, kregen wij een andere indruk toen de islamitische wetgeving ter sprake kwam. Daaruit blijkt o.a. het erfrecht de man te overbedelen, zorgt toch immers voor vrouw en kinderen! En echtscheiding: kan alleen op initiatief van de man, en vrij simpel.

In Singapore hebben we twee reuze gezellige dagen doorgebracht bij een Frans-Canadees echtpaar met drie kinderen. Angeline en Louis, beiden ex-patriates, ontmoetten we in het uiterste zuiden van British Columbia, Canada medio juli 2006. Hij (37) goed getraind als docent lichamelijk opvoeding, goede fıetser met alle bagage en zij, nauwelıjks gefietst en bijna uitgeput na een paar dagen stevig fietsen in de bergen: zo zagen wij hen bovenkomen in de ene klım, terwijl wij vanuit de andere klim op de top moesten uithijgen. Hoorden uiteraard van onze plannen en nodigden ons meteen uit als we Singapore zouden aandoen. Wonen net buiten de binnenstad, vlak naast een relatief groot nationaal park, zodat je nauwelijks het gevoel had in een mıljoenenstad (4,4 mln.) te zijn. Heerlijk in een huis te kunnen overnachten, met zes slaapkamers en vijf badkamers! En in het complex een 30 m. zwembad!

Ons tropenbezoek is teneinde, vliegen van Singapore naar Cyprus en varen vanuit Noord-Cyprus naar het Turkse vasteland.

English summary

For stages and summary overall see above

Like Thailand Malaysia was hot and humid, so biking was constantly sweating but we managed to bike all the way down to Singapore!
Flora and fauna were more attractive than in Thailand because of an over the whole year more constant rainfall. Monkeys, monitor lizzards, leatherback seaturtle and even elefants! The latter just on a warning sign in northen Malaysia, as they might cross the road. Riding along that part of the road gave us the same feeling we experienced in Canada at possible encounters with bears: here no encounters!

On our journey through Malaysia we saw a lot of monkeys, sometimes whole families.
Om our way to Tioman İsland such a famıly made Angela stop, being scared to death they might get agressive. Erik´s bright orangecoloured shirt fortunately frightened them off, just the leader of the family stayed alongside the road keeping a eye on our moving away!
Funny creatures we saw on the beach of Kijal (SE-Malaysia), taking a bath and having a refreshing drink.

İnterested as we were in the economics of rubber and oilpalmplantations we got a well explained overview on rubberproduction of the owner of such a rubberplantation. Surprisıng to see how one cut of the rubbertreecutter starts the tree to let flow her rubbermilk: daily production of ca. 250-350 gr, for some 20-25 years. Average price per kg. varies from US1 to US1.50.

On the islands of Langkawi, Perhentians and Tioman we did enjoy our stays spending most of our time on swimming, snorkling, walking along the beach and having a cold beer in the shade of a palm tree. Not too bad!

Of course we met the moslım world in Malaysıa, notably in the northeastern states of Kedah, Kelantan and Terengganu. No sales of alcoholic drinks to moslims and so hardly for sale; according to their religian dressed - men, wımen, (young) girls and sometimes boys - in traditional clothes and a strict separation between men and wimen. Talking with Malay men (wimen didn't dare/were not suppost to address themselves to foreign men or wımen)gave the impression that wimen in a country like Malaysia do have far more power than shown to the outside world. But bringing up legal/civil rights for men and wimen we soon found out that men, according to the Islam law (next to the Malaysian legal system), are more priveliged than women. In our (democratic) opinion Islam makes a more significant difference between the two genders than Chrıstıanıty does.

In Singapore we were really pampered by Angeline and Louis Llegault, two French-Canadian ex-patriates we met in the summer of 2006 in the south of British Columbia/Canada. Like us they were struggling in the mountains between Hope and Mission: we together reached one of the summits, each from the other side. Of course we talked about our travels and spontaniously they invited us to come and stay if we might do Singapore on our trip. Being at their place, just outside downtown Singapore and next to a national park, we hardly could imagine they are living in a 4,4 million metropole!

Back to the old world, flying from Singapore to Cyprus and onward to the mainland of Turkey!

THAILAND II

2007-03-19T04:45:00.000+01:00

Period: 3/3/2007 - 13/3/2007

Stages: From Chiang Mai by nighttrain to Ayutthaya, onward to Bangkok, by nighttrain to Surat Thani and from there to Phangnga, Phuket, by ferry to Krabi, Pak Meng, Ko Sukon and, from Thung Wa a minitruck to the Malaysian border.

In Thailand we just biked 15 days, total distance including local touring 1,450 km. Daily average 85 km.

English summary: see below

Verder naar het zuiden, via Ayutthaya en Bangkok, konden we wat meer genieten van de natuur, maar het bleef vochtig en heet!

Het reizen per openbaar vervoer is redelijk te doen, maar wij ervaren wel onze beperkingen: inladen in een goederenwagon die net buiten het perron staat (slepen met bagage/boven je hoofd inladen/toekijkend Thais spoorwegpersoneel), opletten waar je fiets wordt "gestald" (bescherming/vastgesjord) en dan maar hopen dat er onderweg niets mee gebeurd. Soms vind je je eigendommen volledig ingebouwd weer terug, en dan zijn kleine beschadigingen al "gelukkig, niet meer dan dat".

In Ayutthaya hebben we heel vroeg - 06.30 u - de historische, oude hoofdstad bezocht. Geen enkele toerist, wel veel "Angela's vriendjes". Op de fiets, relatief koel (ca. 24C), heerlijk rustig een aantal wats (tempels) en de grand palace bekeken. Wat een verschil met de naochtend: druk met toeristen, veel "tourolifanten" bij de belangrijkste wats.

Via een dag Bangkok (treinen die ook fietsen kunnen vervoeren rijden alleen 's nachts) in de zeer vroege ochtend vanaf Surat Thani - ver in het zuiden van Thailand - op weg naar Phuket.

Langs een National Park, met wat klimmen en dalen en aan beide kanten veel oliepalm/rubberplantages zijn we bij toeval, 5 km buiten Phangnga, in een zeer luxe resort terechtgekomen. Eigen zwembad (4x8) buiten, met aan de lange zijde ons dagverblijf en aan de korte zijde het slaapvertrek met annex sanitaire hoek in de open lucht. Veel te luxe voor ons, maar verder weinig alternatiefs, en goed afgedongen op een veel te hoge vraagprijs. Hoewel in beetje afgezonderd lag het resort schitterend tegen de achtergrond van hoge kalksteenformaties.
In Phuket Town twee dagen in een splinternieuw appartementenhotel ovenacht; een dag hebben we besteed met rondfietsen over het schiereiland en langs de diverse standen. Niet ons paradijs, enkele stranden vier/vijf rijen dik de strandstoelen, veel te druk. Van de tsunami-schade niet veel meer te merken, maar na ons bezoek aan de kleinere stranden en op Ko Phi Phi - op weg naar Krabi - is ons wel duidelijk geworden dat veel mensen toendertijd, bij het naderen van die vloedgolf, geen enkele kans hadden.
Soms bedragen de afstanden tot de "tsunami-veilige" gebieden wel drie kilometer.

Bij Pak Meng heerlijk kunnen genieten van een fraaie zonsonder/-opgang, direct aan zee. Jammer dat de zee daar niet uitnodigde om te gaan zwemmen, te vlak en niet mooi schoon. Op Sukon Island (Ko) wel genoten van twee dagen strandleven, wat rondfietsen over het eilandje en wat gekayakt met een van de andere toeristen.

De laatste etappe in Thailand maar gedeeltelijk per fiets gedaan, vanaf Thung Wa nog zo'n 60km. een mini-truck georganiseerd richting Satun, waar we de ferry naar Pulau Langkawi/Maleisie hebben genomen.

Thailand, voor ons "fietsers" te heet en te vochtig om echt van het fietsen en de natuur te kunnen genieten, wel een ervaring op zich. Ook de natuur langs de door ons gereden etappes was op enkele uitzonderingen na niet echt "geweldig". Maar ... veel enthousiaste mensen langs de wegen, vriendelijk en behulpzaam voorzover mogelijk: .... dan wreekt zich het niet Thais kunnen spreken! Dat hebben we als een groot gemis gevoeld, vergeleken met de Engelstalige landen, het contact met de locale bevolking. Het is helaas niet anders!

English summary
For stages see above

Onward, on our way to the south via Ayutthaya and Bangkok, nature looked more attractive but wheatherconditions still the same: hot and high humidity.

In general travelling by public transport isn't that bad, but carrying two loaded bikes into the luggage section wasn't always a pace of cake! Sometimes we had to climb down in order to reach that section, while trainpersonnel just was watching how we had to struggle to get our bikes and luggage in.
Stowing and protection of the bikes was another thing: I often did it myself, specially to protect gears and brakes. And at the end of the (train)trip: hopefully not too much damage!

Ayutthaya, one of the former capitals of Thailand, was quite interesting with all its "wats" (temples) and the grand palace. We arrived there in the very early morning so we had lots of time to see the various highlights in an easy way.

From Bangkok we took the nighttrain to Surat Thani, some 230 km. northeast of Phuket. Straight after sunrise we started for our stage to Phangnga, rather attractive because of the rolling landscape, oilpalm and rubbertree plantages. By accident we arrived at a great resort, just outside of Phangnga: far too luxurieus but with some "never pay retail" we could bring down the cost to a reasonable level. Our own swimming pool (4x8 m), seperate building for living and bedroom/bathroom and a striving environment, with magnificent views on the surrounding limestone mountains.
In Phuket we spent an extra day to bike around the beaches and through the hills. Great views, but too busy on the famous beaches of Phuket. Hardly any sign of the tsunami damage; passing by the smaller beaches and later on on Phi Phi Island and near Pak Meng we did realise that most of the people being there on the beaches really didn't had any chance to escape from that disaster. Escape routes sometimes showed a distance of more than 3 km!

At Pak Meng and on Su Kon Island we had some "relax" time: swimming, kayaking, no early morning bikestarts and beers in the afternoon and evening.
From Su Kon Island we drove to Thung Wa, where we arranged a minitruck that brought us straight to Satun and the ferry to Pulau Langkawi/Malaysia.

Thailand: to be honest for us too hot and too humid to enjoy biking. But enriched with another experience, we did enjoy the enthousiasme of the local people, lots of kids and many fellow (motor)bikers applauded, shouted and tried to help us the best they could. At those moments we felt the lack of knowledge of the Thai language as a great "missing item", not able to talk and shat with the locals. A real pity!

THAILAND I

2007-03-03T07:37:00.000+01:00

Period 11/2 - 2/3/2007

Stages: By train from Bangkok to Kanchanaburi, onwards by bike via Suphan Buri and Sing Buri to Naklon Sawan. Nighttrain to Chiang Mai. From there to the west to Hod, Mae Sa Riang, mostly by minibus to Khun Yuam, Mae Hong Son and partly by minitruck (hitchhiked) to Pai and further to Chiang Mai by (hotel)pick-up. By bike: just some 735 km.

English summary: see below.

Op 14/2 vanuit Adelaide naar Bangkok gevlogen, met een tussenstop in Singapore. En...vanaf 15/2 tot heden slechts 735 km. gefietst, dat hadden we ons anders voorgesteld!

Een aantal factoren hebben daarbij een rol gespeeld: niet prettig fietsen in en rondom Bangkok, de hitte na pakweg 10.00 u, een wat saaie omgeving in het vlakke land boven Bangkok (zeker 500 km. noordwaarts), zadelpijn, derailleurproblemen en .. in het noordwesten zeer steile klims/afdalingen, van soms vele kilometers lang. Zelf in een nieuwe pick-up, van Pai naar Chiang Mai, reden we af en toe niet harder dan 20 km/u! Maar laat ik niet voortuitlopen op de keiharde feiten!

Thailand is tot nu toe niet het fietsland voor ons, niet zoals wij ons dat hadden voorgesteld: fietsen, van de natuur genieten, al die dingen die we tot nu toe hebben genoten in de USA/Canada/NZ/Australie.
Kortom, we zijn teveel tijd kwijt met het "verreizen" van onze tijd: minibusjes/trein. En..het noordwesten - zeker qua landschap fraaier dan de "laagvlakte" - is gewoon..te zwaar voor ons! Jammer, wellicht 35 jaar geleden gelukt.

In Bangkok wat "highlights" gedaan: Royal Grand Palace met de "Tempel of the Emerald Buddha", Wat Arun en Golden Mountain. Vooral de muurschilderingen rondom de Emerald Buddha Tempel, weergevend de "Thaise geschiedenis" vonden wij wonderschoon en gedetailleerd. Vanuit ons hotel dicht tegen de binnenstad hebben we regelmatig gebruik gemaakt van de tuk-tuk (motorische driewieler). Typisch vervoermiddel in het centrum, relatief snel, tussen het autoverkeer door scheurend, en heel goedkoop ... als je maar even een paar "jewelries/dress firms" wilt bezoeken! De tuk-tuk boys krijgen per afgeleverde klant (zeker 10 minuten blijven "rondneuzen") een 5 ltr. brandstofbon! Ja, ja, Angela, die ring met 1 karaat briljant konden ze toch niet leveren, meer saffier en emerald!

Bangkok zelf is in wezen een redelijk schone stad, in ieder geval hebben wij weinig vuil op straat gezien. Dat wil niet zeggen dat het er prettig vertoeven is op straat, wat een luchtvervuiling met al die brommertjes, tuk-tuk's en (vracht)auto's. En beperking van de CO2-uitstoot: zie Nederland in de jaren zestig! Maar eerlijk gezegd kon je dit wel verwachten in dit werelddeel, in de tropen.

Via Kanchanaburi (River Kwai Bridge) hebben we drie dagen gefietst: vroeg weg, na een paar uur al te warm, wat saaie omgeving - rijstvelden, wat kokospalmen, rietsuiker, een rokerige lucht en veel verkeer, m.n. brommertjes. Dat was in ieder geval hier wel een prettige bijkomstigheid: het autoverkeer is gewend aan (brom)fietsen, en de doorgaande wegen hebben voldoende "shoulder" om rustig te fietsen.

Onze "rondreis ten westen/noordwesten van Chiang Mai" bleek te hoog gegrepen: terugkerende zadelpijn bij Angela, Erik problemen met de kleinste versnellingen, af en toe bloedheet en zware terreinomstandigheden hebben onze ambities fors ingeperkt: in plaats van circa 1150 km. slechts een 400 km. gefietst, en Chiang Rai en "The Golden Triangle" laten schieten.
Toch leuke, aparte dingen gezien en beleefd: op het platteland her en der brommertjes langs de bosrand..waarom, en waar zijn al die eigenaren?

Al snel zagen we de "bladverzamelaars": met hele vrachten (teak)bladeren - leek wel herfst, zo aan het eind van het droge seizoen - , die achterop hun brommertje werden geladen, om te dienen als dakbedekking! Ze zijn groot genoeg, wat een joekels van bladeren!

Op weg naar Pai, loodzwaar vanwege de warmte en de klims, speelden Erik's derailleurproblemen dusdanig op dat de kleinste versnellingen niet meer te gebruiken waren. Dus...liften! De eerste keer meteen raak: met z'n tweeen achterin in soort mini-open veewagen (schoon), heen en weer geslingerd over zo'n 60 km. na 55 km zelf te hebben "gezwoegd". Blij dat we die 60 niet hebben gedaan, continue op en neer!
Vanuit Pai - waar we in een splinternieuw resort in de stad zaten, zeer fraai opgezet en voor westerse begrippen niet duur, pakweg 60 euro - met een pick-up van het hotel, 130 km. hotsknots naar Chiang Mai. Erik nog halverwege in de achterbak, om de fietsen in bedwang te houden. En heeft zo .... Angela's angsten vanwege de chauffeurscapriolen van zo'n jonge Thai niet beleefd. Dat hebben we dus ook meegemaakt; derailleurproblemen in Chiang Mai inmiddels opgelost.
Per trein naar Suran Thani, richting Phuket. Tussenstop in Ayutthaya, oude Thaise hoofdstad, even boven Bangkok.

English summary
For stages: see above

We expected to "explore Thailand in the same relaxed way we did the USA/Canada/NZ and Australia, with a tropical surprise".
Well, the surprise was there: we hardly rode some 700 km. in stead of ca. 1500 km, meanly due to hot weather, bike-unfriendly Bangkok, some saddle-ache, troubles with gears and .... far too heavy climbs!

Sofar Thailand didn't bring that "Bikepleasure" we encountered e.g. in Canada/USA/NZ and Australia. Since Thailand is in the daytime too hot, the plains north of Bangkok rather boring and the clims in mountainous NW too heavy we hardly biked, just an 700 km. Lost a lot of time "travelling with public transport", which isn't quite pleasant with two loaded bikes.

In Bangkok we "did" some highlights like "The Royal Grand Palace' with the "Temple of the emerald Buddha", Wat Arun and "The Golden Mountain". Specially the wall paintings around the Emerald Temple werevery impressive. Hiring a tuk tuk - 3 wheel motorised scooter - is maybe the best way of transport in down-town Bangkok, at least for us. But all the CO2-pollusion, you better don't stay too long in this city!

After trained to Kanchanaburi - River Kwai Bridge/Death Railway to Burma - we biked for three days to Nakhon Sawan: flat land, rice fields, sugar cane and coco-palms, and still a lot of traffic. Still having some troubles with Angela's saddle, and the somewhat boring environment, this all made us to train to Chiang Mai, in the northwest.

Just a bite coooler in the morning and evening Chiang Mai was the start of a tour through the mountainous northwest. But we soon found out it was too heavy for us. Sometimes too hot, but first of all too steep climbs. So after two days biking we did the rest through the mountains partly by bike, pick-up truck and ... we hitchhiked to Pai for some 60 km. after troubles with Erik's gears and a too long and hot stage. Fortunately a hotel pick-up could bring us back to Chiang Mai, what a trip - even that new pick-up had to back to a 20km/h speed to overcome those clims near the Burma-border. At several check points military was visible, checking all suspected traffic (relation with Nyammar(Burma) rather poor).

In the country we saw a lot of scooters alongside the road. We soon realised that the owners were collecting the big leaves from the teaktrees in the nearby forest, to be used as .. roofcovering! Some of those leaves even bigger than 1 meter!

We will train all the way down to Surat Thani, just 250 km. northeast of Phuket. In between we 'll have a stopover in Ayutthaya, the old capital.

GREAT OCEAN ROAD and "Saddle-ache"

2007-02-11T06:28:00.000+01:00

Period: 2/3/2007 t/m 10/2/2007

English summary: see below

Stages: From Melbourne via Barwon Heads, Apollo Bay, Port Campbell, Warrnambool, Dunkeld, Halls Gap and Horsham - from there by train - to Adelaide.
Some 660 km. In Australia in total 2,705 km.

Met gezonde spanning zagen wij het vervolg van onze tocht, langs de "Great Ocean Road" richting Adelaide tegemoet.

Zullen we het eigenlijk wel vermelden dat we even ... naar Nederland zijn geweest?
Een bliksembezoek om onze dochter - wist van niets - te verrassen op haar eerste decenniumfeest van haar Veritas-jaarclub. Zeer verbaasd keken al die meiden toen onze gezichten om de hoek verschenen, hartstikke leuk! Gezellig met Maarten, z'n vriendin Olga, Maaike en Wieger die week enkele keren gegeten en bijgekletst.
De rest van de week benut om wat fietsmateriaal aan te schaffen (nieuw voorwiel Erik, Angela een nieuw Brooks zadel en wat klein spul), Erik's zus Olga te verrassen op haar 60 ste verjaardag en enkele vrienden verspreid over Nederland. Weten niet wat vermoeiender is: dit "hoppen" of een dag stevig fietsen! Maar wij vonden het reuze gezellig, de moeite waard!

Van vele Aussies begrepen we dat "The Great Ocean Road" de mooiste kustweg van Australie is en dat we die echt niet mochten missen. Globaal ca. 450 km. van Geelong tot Nelson, het fraaiste deel vanaf Apollo Bay tot Warrnambool. Deze pakweg 300 km. hebben we met veel plezier langs een bochtige weg met nauwelijks verkeer gevolgd. De bekende zeegezichten, soms grillige rotspartijen en dito inhammen, veroorzaakt door de voortdurende inwerking van water en wind op de zandstenen kust.
De highlights als "The 12 Apostels", "The Grotto", "The Arch" en "London Bridge" zijn alle producten van die natuurkrachten.

Wildlife was ons gustig gezind, vlak voor Apollo Bay een tiental koala's gezien, genietend van hun rust hoog in de eucalyptus boven de enkele toekijkende toeristen. Wat wallabees en in "Grampians NP" horden kangaroes, waaronder veel jonkies. Steeds weer leuk te zien hoe die beesten weghoppen, wat een kracht in die achterpoten!

En dan wat ons en met name Angela vanaf Melbourne heeft achtervolgd: zadelpijn in de vorm van vergelijk het maar met blaren op je hiel bij overbelast lopen. Niet best, wellicht het nieuwe zadel met teveel kilometers willen infietsen. Dit plus de nog resterende afstand naar Adelaide heeft ons vanaf Warrnambool, via "The Grampians NP", landinwaarts gedreven, naar Horsham, waar we de trein - 3x in de WEEK - naar Adelaide hebben genomen, nog zo'n 400 km.

In Adelaide eigenlijk gerelaxed, veel ge-emaild, de binnenstad wat verkend en twee dagen vlakbij zee (Glenelg) gezeten. Daar nog even in zee gezwommen, onze fietsen in dozen verpakt (vervelend karwei!) en vandaag, 14/2, naar Bangkok vertrokken.

English summary

We were anxious to start our "Great Ocean Road" stage, heading for Adelaide.

But...meanwhile we arranged a quick visit - about a week - to the Netherlands to surprise our daughter on her first decenniumparty of her university-yearclub. Maaike didn't know anything about it, we really enjoyed all those faces, completely astonished as they were on our arrival that day!
Shatting, having brunch and diners with Maarten ,his girlfriend Olga, Maaike and Wieger was just great. Seeing Erik's sister who was celebrating her 60 th birthday, and visiting some friends all over the Netherlands, we enjoyed it all, but we still wonder whether biking the whole day up and down the hills in e.g New Zealand is more exhausting than rushing around the way we did.
At least our visit to Holland gave us the opportunity to buy some material for our bikes, e.g a new saddle for Angela and a new wheel for Erik's bike.

"The Great Ocean Road" was one of those experiences you shouldn't miss. A lot of Aussies told about this "must", so we rode it all the way to Warrnambool, some 300 km. Great ocean views, a rugged coast and highlights as "The 12 Apostels", "The Grotto", "The Arch" and "London Bridge". All products of nature, since the sandstone coast is deformed by water and wind all those years since the Australian mainland was divided from Antartica.

During our coastal stages we were lucky to encounter some koala's, a few wallabees and a lot of kangaroos in the centre of "The Grampians NP". In the beginning of 2006 some 47% of th NP was distroyed after a bushfire, ca. 130,000 ha. Very remarkable how nature is recovering from such a disaster, all the kangaroos survived in the centre of the NP, surprisingly not hit by the bushfire.

And then Angela's troubles: since Melbourne on a new saddle that harmed her "last part of her back" far more then we expected. Maybe we rode too many miles straight after Melbourne, anyway we decided to leave "The Great Ocean Road " after Warrnambool, went via "The Grampians NP" to Horsham to catch the train to Adelaide, some 250 miles to the west.

In Adelaide we spent three days, relaxed a bite, did a lot of e-mail, some swimming at Glenelg-beach and boxed our bikes for the flight to Bangkok, via Singapore at February 14.

TASSIE!

2007-01-22T04:30:00.000+01:00

Period: 8/1/2007 t/m 21/1/2007

For the English summary, see below

Stages: Melbourne-Devonport (Tasmania) by "Spirit of Tasmania (10 hrs. by ferry), and then a kind of roundtrip anti-clockwise back to Devonport.
Devonport, Waratah, Queenstown, Derwent Bridge, Hamilton, Otago Bay/Hobart, Orford, Bicheno, Coles Bay/Bicheno, St. Helens, Scottsdale and via Launceston back to Devonport. Daily average 92 km. in total on Tasmania some 1,100 km)

Tasmanie, "Tassie" for Aussies, was voor ons een van die bestemmingen waar we echt al lang van tevoren naar uitkeken. Van vele (fiets)kanten hadden we vernomen dat het een fantastische ervaring zou worden en dat is ook gebleken!
Bijzonder rustige wegen, in het binnenland een prachtige, ongerepte natuur waarvan we, op de fiets en dus beperkt in onze reikwijdte, in feite maar een heel klein stukje hebben kunnen "proeven en ruiken". De vele natuurparken, enkele zelfs onder de vleugels van de "World Heritage Area's", zijn vrijwel uitsluitend toegankelijk via gravelwegen, niet veel (gemotoriseerd) verkeer, dus een paradijs voor hikers en kayakers!

Tasmanie, anderhalf keer zo groot als Nederland met amper een half miljoen inwoners, wordt in het westen nauwelijks bewoond, de bevolking concentreert zich in groter Hobart (circa 50%!) en in mindere mate in Launceston, de tweede stad van Tassie.

Weer veel klimwerk, prima temperatuur met slechts twee keer een warme (richting 30 C) dag, en een paar dagen wat miezerregen. Onderweg aan de oostkust nog vele kilometers "bushfire" gebied gepasseerd, was nog goed te ruiken en uiteraard te zien.

Wildlife bestond voor ons, uitsluitend gebaseerd op overdag fietsen, uit vele vogelsoorten, mierenegels - veel groter dan de egels die we in Nederland hebben gezien - een tweetal penguins aan de Oostkust (bij kunstlicht 's avonds om 22.00 u) en die vele dode possums, tasmanian devils en wallabies langs de weg. Ook hier speelt het wildlife zich hoofdzakelijk 's nachts af!

De mierenegel, als een eierleggend zoogdier heel apart en alleen voorkomend in Oost-Australie, Tasmanie en N-Guinea, konden we zeer dicht naderen omdat het dier rondsnuffelde op "bushfire land" en ons niet kon ruiken. En daar is een encyclopedie goed voor: binnen de orde der zoogdieren naaste familie van het vogelbekdier. Graag hadden we die laatste ook gezien, maar helaas...niet gelukt.

Leuke ontmoetingen gehad met fietsers en lokale bevolking. Bij Derwent Bridge, echt een gat in het binnenland net buiten Cradle Mountain Lake St. Clair NP, ontmoetten wij een stel hikers uit Otago/Hobart. Tien dagen trekken door de forest, rugzak, proviand, water uit de creeks en overleven! Dat soort werk! Kwamen net terug van een kayaktocht over Lake St. Clair, voor hen hun eerste echte trektocht per kayak.
Cathy en larry zochten spontaan contact met ons, ze hadden ons zien "worstelen" in de beklimming van een van die lange hellingen tussen Queenstown en Derwent Bridge en waren benieuwd naar die "bikers".

Twee dagen later stonden wij op Mt. Wellington, 1270 m. hoog boven Hobart, van een fraai uitzicht over de hoofdstad te genieten. Met de 4WD 20 km. klimmen, zo brachten Cathy en Larry ons naar dat mooie uitzichtpunt. Zij wonen net buiten Hobart, aan de Derwent River, op "slechts" 1,4 acre grond, waar wij een reuze gezellige avond genoten en een heerlijke slaapplaats vonden!

Toch veel te kort op Tasmanie gefietst, had wel een week bij gekund. Maar ja, paste niet meer in de planning. En de ferry was al geboekt, eigenlijk geeft reizen op de bonnefooi (Herman, waar komt die uitdrukking vandaan?) je de "echte" vrijheid! De "Great Ocean Road" tussen Melbourne en Adelaide wacht, en daarna Thailand/Maleisie!

English summary

For the stages: see above

Tassie, so called by the Aussies, was one of the destinations we were looking forward to. Heard so many enthousiastic bikestories about nature, national parks, great beaches and awesome views inland and along the Eastcoast.
We indeed enjoyed all of it, spite the sometimes hard climbs and the two days of pretty warm weather. Traffic wasn't busy at all, just near Hobart and Launceston you could "smell citylife".
Great nature, a lot of national parks, mainly inland and on the westcoast. Most of those parks had a limited access for cars; a real paradise for hikers and kayakers!
The stages between Waratah and Derwent Bridge offered us great views over the mountaintops and valleys of "Cradle Mountain Lake St. Clair NP".

Living on an island one and a half the size of the Netherlands, the population of just half a million people is concentrated for 50% in greater Hobart, the capital in the southeast of the island.

The eastcoast forms a rather remote area, hardly any traffic on HWY A3. Between Bicheno and St. Helens we passed quite some stretches of "bushfires" from a few weeks ago, still to smell! There we encountered a nice fellow (echidna) that didn't notice us - guess because of the smoky environment - and so gave us the opportunity to come as close as 2 m. for some lovely moments and pictures!

At Derwent Bridge we spontanously were invited to stay at their place at Otago Bay/Hobart; Cathy and Larry Fenton were impressed by our "climbwork" that day, while they were returning from Lake St. Clair after their first kayak tour!
Two days later they drove us up to Mt.Wellington, almost 1,300 m. high above Hobart City to enjoy the views over Hobart Harbour and the surrounding mountains north and south of the capital. We did appriciate their hospitality and enthusiasm with which they "pempered" us with attention, drinks and food.

In fact our stay on Tasmania we both considered being too short, but our ferry was already booked, and ... "The Great Ocean Road" between Melbourne and Adelaide will bring us for sure another "great time"!
And after that: Thailand/Malaysia! A complete other world!

Zuidoost Australie - OUT OF ORDER

2007-01-07T07:42:00.000+01:00

Periode: 19/12 t/m 7/1/2007

English summary: see below

Stages: starting in SYDNEY, heading south for Wollongong, Moss Vale, Goulburn, Queanbeyan, Canberra, Braidwood, Moruya, Bermagui, Tathra, Merimbula and by bus/train to Melbourne). Ca. 775 km. on the bike in Australia, over 17,000 in total!

OUT OF ORDER, de titel van dit deel van ons "reisverslag", slaat op een dipje tijdens onze tot zover zeer gezonde fietstocht.
Al tijdens de rit van Tathra/NSW naar Eden, een afstandje van pakweg 45 km., voelde ik (Erik) me niet lekker, de vele heuvels en het warme weer vielen me zwaar en na 28 km: blijven in Merimbula! Vanwege de feestdagen - praat nu over oudejaarsdag - midden in de piek van het hoogseizoen, vrijwel alles volgeboekt. Uiteindelijk een redelijk motelkamertje - wat oubollig ingericht - betrokken, en ik met koorts naar bed "vertrokken".
Op 2 januari, na doktersbezoek, bleek ik een blaasontsteking te hebben: antibiotica en 3 dagen later weer enigszins boven/uit de lakens. Nee, geen fietswerk.

In Sydney weer genoten van Sydney Harbour, de "Docks" en Manley. Twee avonden met onze NZ-vrienden (twee net gepensioneerde Ier/Engels guys, 10 jaar geleden ontmoet in NZ, runnen nu een B&B - fantastisch full breakfast - in Newtown, 10 m. per subway naar downtown) "pubben/kletsen/dineren", genieten! Jammer dat ze volgeboekt waren, ons hotel in downtown Sydney voor AUD $ 109 - IBIS - was echter prima value for money!
Tussen Wollongong en Moss Vale weer door de Great Dividing Range, een 11 km. lange klim met gemiddelde 7.5 % best pittig, maar ook mooi door het Maiquairie NP, temporate regenwoud.
Canberra, ruim opgezet net na de eeuwwisseling in 1900, is niet het bruisende Sydney.

Wel veel natuur rondom, stuwmeer langs een groot deel van het regeringscentrum en de City en mooie parken en bike trails. Hier zagen we onze eerste kangaroe, midden in zo'n park. Hopte in fraaie stijl wel weg voor ik een foto van dichtbij kon maken.

Via Braidwood weer terug naar de kust, bij Batemans Bay. Gevarieerde tocht, deels langs secundaire wegen langs de soms lange zandstanden en kleinere baaien. En, zoals gebruikelijk: veel kort/pittig klimwerk.
Wel in verhouding matig - niet qua temperatuur, ca. 25C - weer gehad, veel wind, regen, onweer in Tathra en nauwelijks (gelukkig, maakt het maar heter)zon. De droogte heerste even elders!

Leve het openbaar vervoer (zeker in Nederland, daar heb je het echt!)! Vanwege het "out of order"-verlies zijn we per bus/trein naar Melbourne gereisd, met achterlating van onze ....fietsen! Ja,...geen diefstal, maar een "moetje"!

Moeilijk, moeilijk, hoogseizoen, geen garantie dat ze meekonden, enfin ...uiteindelijk per wegtransport en hopelijk morgenochtend af te halen in Melbourne/Dandenong, drie kwartier met City Internet! Hopelijk slaat op de tijdige aankomst van die truck, de route die het vrachtverkeer naar Melbourne
moet volgen ligt niet al te ver van bosbrandgebied - konden we maar al te goed zien/ruiken tijdens onze treinreis - en afsluiten is een reeel risico!
Gelukkig bleek de no-bike route geen geweldige highlight te zijn, met o.a. zeker 150 km. highway 1, dus geen al te groot verlies aan fietsplezier.

Melbourne blijkt voor ons een prima stad, gezellig aan de Yarra River, South Bank en Docklands. Grote Aziatische (Chinees/Vietnamees/Thais)inbreng in lokaal vertier en kleine handel: een typisch verschijnsel in zowel Nieuw Zeeland als Australie!
Morgen de fietsjes halen en per nachtferry naar Tasmania, zo'n 10 uur varen: denken daar zo'n 14 dagen rond te toeren, door zeer heuvel/bergachtig terrein dat door veel fietsers wordt geprezen. Zijn benieuwd!

English summary

"Out of order" is referring to my (Erik's)fysical not welldoing since New Years Eve.
During the ride from Tathra to Eden, in the southeast of NSW, I already didn't feel well and had quite some trouble to reach for Merimbula. Went to bed as soon as we found some accommodation: on January 2 it seems I had a bladder infection, so some antibiotica had to cure my discomfort! It took three days to get rid of fever and the "no-strength-at-all-feeling", before I felt able to be back on my bike!

De stages between Sydney and Merimbula weren't that spectacular, just the recently opened Sea Cliff Bridge between Stanwell Park and Scarborough, north of Wollongong, and the long climb - 11 km, average 7.5 % uphill - between Wollongong and Moss Vale, through the Macquairie NP (temporate rainforest)to cross the Great Dividing Range were real highlights.

In Canberra we encountered our first kangaroo, hopped away before I got the chance to make a good picture of the animal, so in the middle of one of C's parks.

Via Braidwood back to the coastal regions: enjoyed the beachviews and small bays, climbs and, lucky enough, the sun now and then. Between Sydney and Merimbula we survived quite some strong winds, rain, thunderstorm and lightning but the latter in the early morning!

Public transport, not a big item in USA/Canada/New Zealand and ...Australia we found out! Because of our "lost of days at Merimbula" we took bus and train to Melbourne yesterday, leaving our bikes at ....Merimbula!

Yes, we had to since PT (one leg per day)couln't garantee having our bikes on the same bus. Matter of peak season and more of that kind of bu....!
Finally we found South Coast Freighter that could truck our bikes down to Melbourne, some 600 km. along HWY 1. Hope we can collect our precious "rossies" tomorrowmorning somewhat 35 km. south of Melbourne CBD, if .... weatherconditions don't change! During our trainride to M. we passed some bushfire-areas ("foggy and smelly")and people told us the HWY could be blocked off (More heat/wrong wind).

Melbourne is full of activity, downtown small business and restaurants are almost fully run by Asian entrepreneurs, as you might see all over New Zealand and Australia. Tomorrow collecting our bikes and then: by ferry to Tasmania for about a fortnight!

TONGARIRO-WELLINGTON

2006-12-18T01:52:00.000+01:00

Periode 6-12 t/m 18-12-2006

English summary: see below

Stages: Via Rotorua to Tewhaiti, Taupo (Auckland to see our daughter out), Turangi, Ohakune, Wanganui, Palmerston North and Masterton to Wellington.

Reuze gezellig en hartstikke interessant was ons verblijf bij Andrew en Chris Macdonald, farmers in het binnenland, ca. 90 km ten zuidoosten van Rotorua. Hebben ze, ook op de fiets, een paar weken eerder rondom de Eastcape ontmoet op hun nieuw gekochte fietsen, even voor 10 dagen ertussenuit! Reden regelmatig op hun mountainbikes over "hun landerijen" en in de nabije bossen.
Wij zouden zeggen in "the middle of nowhere", maar voor een boerenbedrijf als ware het een vakantieoord, zo schitterend tussen de bergen gelegen.

Ca. 1200 ha. gras- en bouwland, verdeeld over 140 paddocks op ruim 900 ha. grasland. Ongeveer 12.00 sheep/lamb, enkele honderden runderen (greasing contract)en herten, dat allemaal werd gerund door het echtpaar en hun drie zonen. Wij zijn een volle dag met Andrew "op stap" geweest, paddock in en uit, kijken naar het omploegen van opnieuw in te zaaien grasland, scheren van enkele voor de slacht bestemde schapen.
Ongelooflijk wat er allemaal voor komt kijken om z'n bedrijf te runnen.
Chris, de echtgenote (ex-onderwijzeres uit Engeland)deed de administratie en de culinaire verzorging van de mannen, vooral druk als de schapen worden geschoren.

De Tongariro Crossing, een van NZ beroemdste hikes, was voor ons fietsers een heel stevige klus: ca. 7 uur lopen van 1100 m naar 1900 m, en weer naar 700 m. over 17 km. Klauteren, bijna weggeblazen worden op de top, maar fraaie vergezichten, pittige vulkaanluchtjes en een gelukzalig gevoel dit te kunnen doen. Voetjes en dijspieren dachten er echt anders over, maar geen last met fietsen de volgende dagen.

De overnachting in Ohakune, ten zuiden van de Ruapehu, de hoogste bergtop op het North Island, was apart. Het beherend echtpaar van ons motelletje viel voor 4 dagen in voor hun zoon. Aardige lui, Arthur en Dorothy Graham, die ons spontaan uitnodigden bij hen in Palmerston North te overnachten, lag op onze route, dus ... gedaan!
Zo konden wij twee dagen later genieten van een fraai uitzicht over de golfbaan, waaraan hun huis was gelegen, met een directe eigen toegang tot de course. Ja, zulke dagen maken we ook mee, leuk om zo de NZ-ers te ontmoeten.

De beklimmimg van Rimutaka Summit, een klim van ca. 500 m over 10 km. leek niet al te moeilijk, maar in de gorge stak een pittige wind op, uit alle richtingen waaiend. Zo sterk af en toe dat wij beiden van de fiets moesten, zowel naar boven als naar beneden. Ik (Erik) in de klim 1 keer onderuit, voor een gelukkig niet hard rijdende auto, alles "duimpje omhoog"! Angela werd in een deel van de klim zelfs zonder te trappen naar boven geblazen, beangstigend soms.

En dat zal ons wel bijblijven: WIND (meestal tegen)en Nieuw Zeeland! Van vele NZ-ers hoorden we dat ze een slecht voorjaar hadden, met zeer veel wind en te lage temperaturen. Dat laatste was voor ons niet erg, 15 tot 20 C is een prima fietstemperatuur.
Heerlijk fietsland, wel hard werken op de vele heuvels, maar zeer afwisselend in landschap, native flora en ... zeer vriendelijke, behulpzame mensen!

Na 56 dagen NZ, waarvan 39 fietsdagen, en 3325 km. verder op onze "wereldreis", morgen op weg naar Sydney!

English summary

For stages see above

After Rotorua we had a wonderful stay at the Macdonald's: farmers we met on our ride around the East Cape. We really were estonished the way they manage their business, some 12,000 sheep/lamb, hundreds of cattle on greasing contracts and some deer on over 3000 acres of land. The grassland divided over 140 paddocks, in which sheep and lamb were removed on a regular basis, from cropland (lamb grow well on that)to grassland.
A rather difficult environment to farm: lots of hills, paddocks scattered all over them, some parts had to be fertilized by plane! More economic that way.
Andrew runs his farm together with his three sons, while Chris, his wife, a former teacher from England, takes care of household, administration and ... feeding the men. A full job when the sheep have to releived from their "coats"!

As bikers we really had to struggle to do the famous "Tongariro Crossing", a 17 km. hike through/over the vulcanic scenery in the Tongariro National Park. Never walked over 4 hours, and then some 7 hours from 3300 ft to almost 6000 ft and back to 2100 ft. But it was really rewarding, all the great views - we had fine weather, maybe too much wind on the tops - over the mountaintops, craterlakes, lake Taupo, even Mt.Egmont, another vulcano at more than 80 k. to the west! No muscle troubles on the bike the next day, unbelievable!

In Palmerston North we stayed with Arthur and Dorothy Graham, a couple we met two days before in Ohakune. Their son, who runs the motel we stayed in, was away for a couple of days and they acted as stand-in for him. They spontanously invited us to stay at their place, next to a golfcourse. Great people!

The ascent and descent of the Rimutaka Summit, a 500 m not too steep climb over 10 km., seemed to become a little nightmare! A very hard wind started to blow through the gorge and made us sometimes "on our feet", we both had difficulties not being blown from the road: even Erik went down, but fortunately uphill and cars passing by with care (drivers saw our struggle to stay on our bikes)stopped in time!
Yes, Rose, that's what we certainly will remember of New Zealand: WIND!!
A lot of NZers considered their spring as poor: too windy and low temperatures. But for us, bikers, not so bad, we did feel being in "Pedallers'Paradise": great nature, beautifull landscape, native flora and ...friendly, helpfull people!

Tomorrow, after 56 days in NZ, of which 39 biking days, and 3225 km. further on our trip, we are off for Sydney!

NORTHLAND-COROMANDEL

2006-12-05T03:54:00.000+01:00

Periode 17/11 t/m 5/12/2006

English summary: see below

Etappes(Stages): Via Dargaville, Omapere, Ahipara, Mangonui, Paihia, Whangarei, Kaiwaka, Helensville, Auckland, Whitford, Thames, Coromandel, Whitianga, Whangamata en Mount Maunganui naar Rotorua (ca. 1200 km).

Nieuw-Zeeland op z'n best: schitterende natuur (flora overweldigend), gigantische Kauri-trees als de "Father of the Forest" and "The God of the Forest", beide met een enorme diameter en meer dan 1000 jaar oud, Hokianga Harbour met z'n vergezichten op zandduinen en bergruggen, Doubtless Bay, Bay of Islands waar we een dagje hebben gezeild en een stukje geklauterd met mooi uitzicht over de vele eilandjes.

En op z'n pittigst wat betreft klimmen en dalen, vooral de etappe van Paihia naar Whangarei langs de Pacific-kust. De kleinste versnelling (34x28) en nog ploeteren, vooral ook door de steeds aanwezige wind die helaas veel uit de verkeerde hoek waaide.
In Omapere (Hokianga Harbour)in een resort een extra dag "ingezet", veel te slecht weer om met plezier te fietsen, en daar gaat het toch om!
Hetzelfde liedje in Coromandel: teveel wind (>60 km/u) en Angela heeft het niet meer zo op de NZ-wind!

Coromandel Peninsula is een fraai natuurgebied, weinig inwoners en relatief weinig verkeer. De passage van Coromandel naar Whitianga hebben we hijgend en zwetend "overbrugd" (370 m met een stijging van gemiddeld 10,5%, met een uitschieter naar 17%!), uitzicht op de top over in het westen de Firth of Thames en in het oosten de Pacific vergoedde veel!

In Auckland veel aan onze fietsen vervangen: kettingen, freeweel cassettes, nieuw midden-voorbladen en remkabels/paar remschoenen. Kunnen we er hopelijk weer tegen voorlopig!
Rotorua "ruikt" nog steeds zo als 10 jaar geleden: veel nieuwe accommodatie en in een van die splinternieuwe motels (spa resort) verblijven we, even verwend-tijd met dubbele spa, keukentje en kingsize bed!

Over drie dagen Maaike en Wieger van het vliegveld in Auckland (komen uit Christchurch)afhalen - huurautootje vanuit Taupo -, overnachten daar en gezellig een lang ontbijt en, helaas (?) voor M en W, zaterdagmiddag (NZ-tijd) weer terug naar December-Nederland.

Wij gaan verder via Tongariro en Wanganui naar Wellington: op naar Australie

English summary

For stages see in the top.

Great flora in Waipoura Forest - huge Kauritrees like "Father of the Forest" and "God of the Forest", Hokianga harbour with its great views over sanddunes and mountain ridges, Doubtless Bay and Bay of Islands (we sailed there for a day).

Struggling for staying in "Pedallers' Paradise we had all along our rides through Northland: many nasty, steep hills and unfortunately a lot of .. head winds!
Riding Paihia to Whangarei wasn't easy, but the views over Firth of Thames and Pacicfic were worthwhile! Bad weather kept us for another two days of no-biking, to much wind and Angela hates that!

Coromandel we considered as great for biking and watching typical NZ-flora like tree fern and cabbage trees!

In Auckland we did a lot of renewal on our bikes (chains/cassettes/chain rings/brake shoes), so we hope to bike safe for another 10,000 km!

Rotorua still smels like it probably always has done, but a lot of accommodation has been built since we were there 10 years ago. We now enjoy the luxury of a spa resort -brand new - not far away from down town.

Over three days we will say good bye to our daughter again - she will fly back to the Netherlands - and heading for Wellington and then ... Australia!

PICKED FROM THE ROAD BY A DETERMINED, GREAT ROSE!

2006-11-16T00:35:00.000+01:00

Periode 4-11 t/m 15-11-2006
English version: see below!

Vlak voor Auckland, in Whitford, van de weg geplukt! En dat door een energieke, vastberaden ROSE!
De rit van Miranda (Firth of Thames) beloofde al veel wind, maar aan het eind van de middag werd het een echte storm! De van links inkomende wind, schuin tegen, pushte ons meer en meer de weg op, eigenlijk wel link met de passerende auto's.
In het behoorlijk heuvelachtige terrein hadden we af en toe wat "rust' achter bomen/struiken, doch dan volgde weer die "verrassing" in een open stuk. In een van de afdalingen belandde Angela - geen bagage aan het voorwiel - vrijwel aan de overkant van de weg, ze durfde niet meer verder te fietsen! Maar wat moet je, erbij gaan zitten met ook nog buien over je hoofd en geen schuilmogelijkheden: " He, kom op, we zouden ervoor gaan, schijterd!" Kon moeilijk zeggen (schreeuwen) dat ik (Erik) het ook allerminst leuk vond, dus even ontladen!
Genezen was ik boven op een heuvel toen ik de volle laag kreeg: heb m'n stuur tegen de stormwind gegooid en voetje naar beneden, plat op de grond!
Vlak voor me stopte een auto, een dame stapte uit en ... verbood me om verder te fietsen, veel te gevaarlijk!

'n Kwartier later zaten we bij haar thuis - 1 minuut fietsen terug in de luwte van de helling - met haar echtgenoot van een biertje te genieten, ondertussen naar het stormweer buiten te kijken
(Bleek achteraf een voor Auckland heftige storm met een wind over 90 km/u. te zijn geweest, met 's ochtends in de lokale kranten al de vernielingen (omgewaaide bomen, etc.) uitgebreid vermeld).
Schitterende locatie, fraai uitzicht over een rivierarm en een modern, strak ingerichte woning, nou ja, een zeer ruime villa op 10 acres grond.
Rose bleek ook een fietser te zijn, en was geschrokken van onze worsteling tegen de storm.

Helaas hebben we de rest van de avond in het donker moeten "verdoen", met bier en heerlijk eten, samen met twee van hun kinderen (12/15). Vlak na onze "pluk" bleek een elektriciteitsmast over de enige, doorgaande weg te zijn geblazen, weg afgezet en de hele buurt zonder elektra. Hun jongste dochter moest bij vrienden overblijven!

Dus geluk bij naderende pech!

Onze tocht vanaf Napier via Rangitaiki, Taupo, Putaruru, Morrinsville, Miranda en Whitford
naar Auckland viel ons toch zwaarder dan we aanvankelijk hadden gedacht: veel tegenwind, af en toe dagen met motregen/buien, maar gelukkig geen constante regen. En dan al die venijnige
heuvels/bergen, soms echt steil tot ver over 10% en varierend van 50 tot 300 hoogteverschil.

In Auckland echt met/van Maaike en Wieger genoten, van hun reisperikelen met een overboeking in Amsterdam, via Londen naar Hong Kong en in Auckland zonder bagage! Veel bijkletsen en n' biertje/witte wijn, heerlijk! Uitgewaaid in Devonport, met mooi uitzicht over Auckland downtown.
Zitten nu in Dargaville, via de SH 16 en SH 12 naar Parakai en Kaiwaka op weg naar de Kauri Forest in het noordwesten van Northland.Vanavond zien we Maaike en Wieger weer, die komen dan vanaf de Bay of Islands met hun huurautootje naar "beneden".

PICKED FROM THE ROAD BY A DETERMINED, GREAT ROSE!

Picked from the road, just before Auckland, by a very determined, great New Zealand ROSE!

After leaving Miranda, on the southwest part of the Firth of Thames, we knew we could expect some wind from the northwest. But in the late afternoon, heading in a more westbound direction toward Auckland, the wind begame more stronger and stronger, so together with the showers and the wind coming in from the left we were sometimes almost blown to the other side of the road!
With the passing cars a rather dangerous business, but for us there was no alternitive than to go on knowing there was no shelter around in the hilly surroundings of Whitford.
Although trees gave us some shelter in our up and downhill ride, we still were surprised by the severe blows on the hilltops or at the open areas. Angela couldn't manage keeping to the left of the road going downhill, screamed she didn't dare to go on! What to do, no shelter, just hills, wind, showers , so I shouted " Hee, come on, we have to go for it, no alternative, don't tell me you don't dare to go on"! It was more my feeling of discomfort that brought me to the outburst !

The next hill finished me almost off, I only could save myself and my bike by steering against the stormy wind and have me felt over. In front of me a car stopped, and a very determined lady ordered me to stop and follow here, down hill back to her place for the night, too dangerous to ride on under these circumstances!

15 minutes later we were enjoying a great beer together with her husband Ben, sitting in their "villa", overlooking one of Auckland riversides. Rose told us she was freightened to see us struggle against nature, knowing what that meant on a bike!
(Afterwards it showed a real storm - over 90 km/hr - had struck Auckland causing a lot of damage in the neighborehood)
Their youngest daughter had to stay overnight with friends because on the only main road a electrician pole came down and blocked the road and cut off all electricity in the whole area.
So our beers and diner ended in teh dark, but lucky we felt anyway!

Our stages from Napier via Rangitaiki, Taupo, Putaruru, Morrinsville, Miranda and Whitford to Auckland proved to cost us more energy then we though they would cost us. Rain, severe winds and some speed hills made the trip to Auckland rather tough! Ascents and descents up to 300 m were our 'share of the game"!

In Auckland we did enjoy seeing Maaike and Wieger (our daughter and friend) after seven months! Having a beer, some good food and a lot of talking and doing some sightseeing in Devonport (ferry), great!

Being in Dargaville we expect our kids to see again, after their visit to the Bay of Islands. Then on to Waipoura Forest, the big Kauri's! Our biking guide is called "Pedallers' Paradise", it really is, but we have to struggle sometimes to stay in that paradise!

PACIFIC and KIWI-Country!

2006-11-03T04:28:00.000+01:00

Periode 8-10-2006 t/m 3-11-2006

Onze overtocht begon met een dag vertraging, met als medepassagiers een Nederlands echtpaar, op wereldreis per vrachtschip en kinderen bezoekend in Australie en Maleisie, en een Amerikaan (79!) die de herfst/wintermaanden in Michigan ontvluchtte voor een halfjaars verblijf in het noorden van Nieuw-Zeeland.
Aan boord van het containerschip " Hansa Rendsburg" (Duitse eigenaar/Liberiaanse vlag/Engelse kapitein en gemengde bemanning uit Oost-Europa (officieren) en Filipijnen/Kiribati (Oceanie) draaide in feite ons leventje om de drie maaltijden per dag.

Kletsen op de brug of op het bruggedek, met de kapitein - zeer ervaren en ... gevat, typisch Engelse humor! - of met de andere passagiers, lezen aan dek, op de brug of in de hut. De weersomstandigheden waren goed, volgens Angela veel te goed, had graag een stevig stormpje gehad, maar de kapitein had daar geen oren naar!
Wel werden we "verrast" op een extra 12 uur oponthoud vanwege machinepech! En dat midden op de Pacific, waar we alleen maar (kleine) vliegende vissen hebben gezien, verder geen wildlife!
Vergeleken met de Atlantische overtocht een wat saaie reis zonder echte, opwindende feiten.

Onze eerste anderhalve week ( vanaf 23-10) in Nieuw-Zeeland is prima verlopen: heerlijk fietsweer, niet teveel zon en gematigde temperatuur en ... een schitterende route vanaf Tauranga rondom de East Cape via Whakatane, Te Kaha, Hicks Bay, Tokomaru Bay, Gisborne, Wairoa en nu in Napier.
De westkust van de East Cape doet subtropisch aan: de vele tree fern, cabbage tree en palm tree tussen de met de overige lokale boomsoorten dicht begroeide heuvels/berghellingen geven in vergelijking met de Pacific-kusten van Oregon en Californie een meer exotisch beeld, naast een groen/blauwe oceaan! En veel vogels! Geen beren, bergleeuwen maar tamme diersoorten als koeien, schapen, wild turkey en wilde geiten, die allemaal op de loop gaan voor mijn (Erik's) feloranje fietsshirt.
Da's jammer, maar ook de agressieve eksters (magpie) vallen niet aan, dat is dan weer een voordeel, naast de goede zichtbaarheid op de weg.

Nieuw-Zeeland is veel klimmen en dalen, met de uitzichten op zee en binnenland als beloning voor de inspanningen. Bij Hicks Bay, in de laatste klim naar het motel ging bij mij het (zout)lampje uit, zelfs lopen lukte amper! Er weer ingetrapt, niet al te heet maar wel veel zweten gedurende een paar dagen en ..hops, over en uit! Eet nu braaf om de paar dagen een of meer zouttabletten.

Vanaf Napier gaan we verder richting Auckland, om daar op 12 -11 Maaike en Wieger op het vliegveld te verwelkomen, voor hun vierweekse "hike" over North - en South Island! Fijn om die twee weer te zien, veel bijkletsen!

VAARWEL USA !!

2006-10-03T21:41:00.001+02:00

Route van San Francisco naar Los Angeles:

Met de ferry naar Oakland en vandaar, stevig klimmend naar Walnut Creek, Stockton, Sonora, Buck Meadows (Groveland) . Door het westelijk deel van Yosemite Park naar El Portal, vervolgens naar Mariposa, Merced, Santa Nella, Hollister en Monterey.

Genietend van de 17 miles ride rondom Monterey Peninsula, via Big Sur, Ragged Point, San Luis Obispo, Santa Maria en Santa Barbara op naar Los Angeles, nog twee etappes langs de kust over Malibu en Santa Monica.

Impressie van een paar dagen fietsen:

Vanuit SF via Walnut Creek - stevige klim na de ferry naar Oakland met als beloning fraai uitzicht over San Francisco Bay - naar Stockton. Die etappe leek wel door Nederland, hartstikke vlak met dijken en ... rugwindje! Langzamerhand de heuvels/bergen in via Sonora en Groveland (Buck Meadows).. een technisch lastige afdaling, zo steil dat Angela het bijna in de broek deed, naar het dal van de Tuolumne River Canyon, zo'n 350 m hoogteverschil met >10% over een zeer bochtige, slecht geasfalteerde weg! En daarna weer omhoog, even steil alleen wat langer (ca. 6 km) en zweten! Weer ouderwets warm in het binnenland, > 25 C. De lange klim de volgende dag naar de ingang van het Yosemite National Park was schitterend, maar ook zweetwerk, gelukkig weinig verkeer en een goede shoulder. Binnen het park naar het hoogste punt op weg naar Yosemite Valley, iets meer dan 1800 m hoog. Toch een klim van ca. 1100 m. Yosemite is precies zoals de plaatjes en de folders beloven, overdonderend door z'n massieve bergwanden, die hoog boven de dalen vrijwel loodrecht op je neerzien. Geweldig weer gehad, en met verbazing gekeken (verrekijker) naar klimmers op 1500 m hoog langs de steile wand van El Capitan, een van de hoogtepunten van Yosemite Valley. Niets voor Angela.. en mij! Twee dagen overnacht in El Portal, prima hotel met spa en keukentje, net buiten het park.
Gisteren naar Mariposa gereden, eerst zo'n 30 km. langs de Merced River - een omlegging via twee noodbruggen en de andere oever met nieuw aangelegde weg vanwege een landslide dit voorjaar, wat een massa stenen is daar naar beneden gekomen - en daarna weer stevig klimmen (6 km met >7 %) naar Mariposa. Vandaag een wat saaie rit door een dor, heuvelachtig landschap met wat klimmen en iets meer dalen en .. vlak voor Merced een reeds geplukte perzikenboomgaard! "He, d'r hangen er nog wat .. zullen we?? Ja, gewoon doen" en .... heerlijk een stuk of 6 geplukt met als resultaat .. twee lekke banden vanwege de doornen vlak langs de weg en de boomgaard.. HIJ straft onmiddelijk, zeker in de USA! En wat te denken van onze "vriend" , zo genoemd door onze Curacaose buurman (even ertussendoor, net bij CNN kunnen meegenieten van diens optreden). In Merced bij ons hotelletje (Travel Lodge, kingsize voor $ 45!) brak een van de remkabels van Angela! Hebben dat inmiddels verholpen bij een fietsenmaker op ca. 5 km. afstand en op de terugweg zitten wij nu driftig achter de computer jullie op de hoogte te houden. Tijd zit er bijna op, houden jullie op de hoogte! Op naar Monterey voor de laatste ruk naar LA!
En terug bij ons hotelltje..wederom een lekke band..stukje glas! Heerlijke perziken waren het wel!

Terug aan de kust bij Monterey heerlijk relaxed driekwart rond het schiereiland naar Carmel gepedeld, even de "mission" daar bekeken. In Californie tref je veel van deze "rustplaatsen voor reizigers" aan, in navolging op de (katholieke) Spaanse/Mexicaanse missions van enkele honderden jaren geleden. In Santa Nella, vlak na Merced, hebben wij overnacht in een dergelijke "mission" (nu onderdeel van een hotelketen), doet erg Spaans aan.

De route vanaf Carmel, via Big Sur, Ragged Point en San Luis Obispo naar Santa Maria is een grote aaneenschakeling van fraaie zeegezichten, bergmassieven in het binnenland met diepe kloven tot aan de Pacific - dus dalen en klimmen bij elke passage van riviertjes en creeks. En in stilte genieten van al het (sea)wildlife, elke dag weer. Seals, sea lions, seaotters - wat een leuke rakkers, soms op hun rug zwemmend en zigzaggend door het zeewier - elephant seals, Californian condors, pelikanen, herten, kudden Elk (wat grovere soort hert), veel roofvogels, met name ospreys, af en toe een slang(etje) en veel ground squirrels.

Vooral de elkaar bevechtende jonge elephant seals en hun geblaf was voor ons iets apart!

Via binnendoorwegen - meer klimwerk, weinig verkeer, veel groente/fruit en wiijngaarden, alles mogelijk via irrigatie - door de vallei tussen het San Rafael en Santa Ynez gebergten naar Santa Barbara, een bekende, voor ons gevoel levendige badplaats op twee dagen fietsen van LA.

Via Santa Monica, langs de kustweg en lange zandstranden en zelfs vele kilometers over een fietspad op het strand, langs Venice en weer klimmend naar Palo Verdes (gebergte ten westen van Long Beach, onze bestemming voor de afvaart naar NZ) , onder een lekker zonnetje (20C) en een briesje uit zee naar San Pedro, ten westen van de terminals voor de containerschepen. Had Angela ooit gedacht dat we op deze wijze Canada en de USA zouden "bedwingen"!
Met enige weemoed zeggen we de Nieuwe Wereld vaarwel!

SAMENVATTING USA-EAST/CANADA/USA-WEST

Fietstechnisch nauwelijks problemen gehad. In totaal acht lekke banden op een totaal van (2x) bijna 13.000 km, een paar vervangen remblokjes, twee nieuwe achterbanden, een nieuwe remkabel, niet slecht.

Weersomstandigheden zijn ons zeer gezind geweest, nauwelijks de gevreesde westenwind in Canada gehad, zeven regendagen (inclusief een pietsje sneeuw en hagel rondom Lake Superior), en dat op 142 fietsdagen! Eerlijkshalve moeten we wel vermelden dat we zeker drie dagen "hebben uitgeslapen" vanwege slecht weer.

Ontmoetingen met collega-fietsers waren er niet veel, relatief de meeste aan de westkust van de USA. De leukste toch met de echte trekkers die we in Manitoba/Saskatchewan/Alberta en langs de Pacific-kust tegenkwamen. Ook wereldreizigers die o.a. van Alaska naar Patagonie/Argentinie fietsten.

Highlights:

De Pacific-kusten van net name Oregon en Californie vanwege de grote variatie in landschap, vergezichten, aanwezigheid van velerlei wildlife en Redwood Parks en de immer fascinerend grillige kustlijn.
De Icefield Parkway in Banff en Jasper National Parks, vooral vanwege de views vanuit de brede dalen tussen al die bergkastelen.
Het Yosemite Park, en de YosemiteValley, met die massieve bergwanden die je vanuit de smalle valley "over je waken", zeer indrukwekkend.
Riding Mountain National Park in Manitoba om de rust, de fraaie vergezichten en de verrassende ligging in een min of meer vlak landschap.
De Niagara Falls als een bijzonder natuurverschijnsel, niet zozeer uniek als wel groots in zijn soort, met de Horseshoe Fall aan de Canadese kant als uitschieter.

Vanaf 8 oktober op zee, richting Nieuw Zeeland!

Op naar "Golden Gate Bridge and beyond"!

2006-09-15T20:38:00.000+02:00

Voor onze vastlegging en diegenen die onze route volgen:

Vanuit South Bend, WA naar Castle Rock, in de aanloop naar Mount St. Helens. Via Informatie Centre Mt St. Helens verder via Longview, aan de Columbia River naar Clatskanie, OR. Aan de kust, hoofdzakelijk langs HWY 1, over Rockaway Beach, Lincoln City, Yachats, Reedsport,Bandon Gold Beach naar Brookings.
Crescent City, CA en vervolgens Trinidad, Eureka, Myers Flat,Garberville, Fort Bragg, Point Arena, Timber Cove, Bodega Bay, Corte Madera naar San Francisco.

Helaas van Mt St. Helens niets gezien, zwaar bewolkt weer. We hebben het moeten doen met het Info Center: de uitbarsting in 1980 heb ik (Erik) nog wel in de cinema bekeken, wat een natuureruptie!
De overgang naar de kust van Clatskanie naar Rockaway Beach door de Nehalem Valley was pittig, maar schitterend tegelijkertijd. Langs een deels onverharde weg een lange klim van 11 km. en een dito afdaling, Angela vond de gravelafdaling niet geweldig,..vreselijk!
De kust langs Oregon - evenals die van North California - is geweldig! Zeer afwisselend in aanzicht en weersomstandigheden. In Oregon veel zon gehad, met vooral in het zuiden ochtendmist vanuit zee. Voor ons prima fietsweer, ook met zon niet te heet vanwege de binnenkomende zeebries. Zeewater is in deze tijd ven het jaar nauwelijks 18 C, je ziet wat zeesurfers, gezwommen wordt er niet.

In California tot aan SF nauwelijks zon gezien, wel veel zeemist die een paar kilometer landinwaarts weer verdween. Typisch voor de tijd van het jaar: warm landinwaarts, dus trek van kou naar warm. Toch prima fietsweer, ca. 16 a 19C!

De vergezichten langs de kust blijven boeien, door de variatie in landschap (rotsen, zandstandjes langs inhammen, gigantische zandduinen, Redwood forest, Douglas fir, Eucalyptus) met de bergen in het nabije binnenland. Ja, dan voel je je echt bofkonten!

San Francisco is ons goed bevallen, vooral ook het bijpraten, bier drinken en eten met Maarten! Lekker door downtown gelopen, ontbijten bij een goed tentje aan Columbus Av (North Beach), biertjes aan Polk en Bay St en koffie aan Hyde - met uitzicht op het bekende trammetje! Kortom, genieten van de stadse geneugten!

Zitten inmiddels in Stockton, op weg naar Yosemite.
Bib-tijd bijna voorbij, moet afsluiten.

DE STUIVERTJES

2006-08-10T03:00:00.001+02:00

Periode: van 6/8 t/m 9/8.

Wij vertrokken op 5/8 pas om 12.30 uur uit Aberdeen om naar South Bend te gaan in de hoop dat wij in die buurt de Stuivertjes de volgende dag zouden ontmoeten.
De Stuivertjes reden die dag heel vroeg uit Spokane weg om te proberen nog diezelfde dag Bay Center te halen, zo'n 20 km voorbij South Bend.
Het is toch niet te geloven maar rond 17.30 uur, zo'n 4 km voor South Bend, hoorden wij een enthousiast getoeter achter ons en stopte een camper in de vluchtstrook: DE STUIVERTJES!!!!!! Ik (Angela) kon wel een gat in de lucht springen, zo blij was ik dat wij elkaar zagen!
Wij hebben 3 geweldige dagen met ze gehad.
Zondag 6/8: wij zijn naar de camping in Bay Center gefietst en wij hebben ons die dag op de camping en het bijliggende strand geen minuut verveeld. Henk heeft die avond heerlijk gekookt en 's-avonds zijn wij luxe met fiets in camper naar ons motel gebracht.
Maandag 7/8: Henk jarig, dus toegezongen! Bij ons in het motel met zo'n allen ontbeten; daarna in de camper naar Long Beach en Oceaan Park geweest; aan het strand: gewandeld; kastelen gebouwd, gebald: kortom: geen moment rust en niet op onze rug gelegen. 's-Avonds gezellig in visrestaurant gegeten. Bas en Sanne bij ons in motel geslapen: een feest voor ons vieren!
Dinsdag 8/8: weer met z'n allen in de camper op naar de mooie kust van Oregon: genoten van de prachtige uitzichten, van het strand en van de kookkunst van Henk (speciaal voor ons o.a. gekookte aardappels: heerlijk na 4 maanden!).
Al die dagen veel wildlife gezien: hele kudden Elk, herten met en zonder bambies, mannetjes hert met groot gewei, wasbeertjes en 1 zwart beest, zo groot als een wasbeer met een kromme rug (vermoedelijk een possum of een marter).
Vanmorgen, woensdag 9/8, elkaar 2x uitgezwaaid (ik toch wat treurig): De Stuivertjes naar het noorden naar Olympic National Park en wij naar het oosten richting Mount St. Helens.

Ja, Maart, nu kijken wij uit naar jouw komst op 9/9!
Ik weet nu inmiddels wat ik echt mis op mijn wereldreis: mijn keukentafel met die vele gasten!

VIA VANCOUVER ISLAND NAAR WASHINGTON STATE

2006-08-05T18:53:00.000+02:00

Periode 17-7 t/m 4-8-2006

Route: Vanuit Vancouver over HWY 101 in noordelijke richting naar Sechelt en Powell River. Ferry naar Vancouver Island (Little River en vandaar naar het noorden: Campbell River). Via een binnenlands tochtje naar Strathcona Provincial Park terug naar Campbell River, naar het zuiden langs de oostkust (Strait of Georgia).
Qualicum Beach en Port Alberni waren de volgende stops. Met de ferry (5u.) naar Ucluelet (Pacific Coast)en op de fiets naar Tofino, en terug met de ferry naar Port Alberni.
Verder zuidwaarts langs de oostkust, Nanaimo, Duncan naar Victoria.

Per ferry op 30-7 naar Port Angeles, WA en vandaar, in oostelijke richting rond het Olympic National Park, via Sequim naar Kenmore (Greater Seattle). Via Bremerton en Shelton nu in Aberdeen, dicht bij de Pacific Coast.

Vancouver Island was echt volop genieten: prachtige vergezichten over zee naar het vasteland, een en al bergen met op de hoogste toppen nog sneeuw. Ook Vancouver Island is bergachtig, tot over de 2000 m , op Mt. Washington - skigebied - lag nog een pak sneeuw. Hier en daar zogeheten temperate rain forest, het eiland (450 km. lang en ca. 120 km breed)is prachtig groen.
Temperatuurverschillen zijn in de zomer aanzienlijk, in Port Alberni, in het binnenland was het snikheet en broeierig, > 32C, terwijl het aan de Pacific-coast, 60 km westwaarts, maar amper 20C was.

Pacific Coast bestaat uit veel rotspartijen en enkele, soms kilometers lange zandstranden zoals Long Beach tussen Ucluelet en Tofino, dat op het puntje van het schiereiland ligt (meest noordelijke plaatsje over verharde weg te bereiken). Wat opvalt is het vele "driftwood" langs de kust en in het binnenland langs de rivieren.

Victoria, als hoofdstad van BC opvallend met vrijwel enkel laagbouw, is een must voor veel (Canadese/Amerikaanse)toeristen. We dachten even Annemarie Jorritsma tegen het (afgeslankte lijf) te lopen, maar geen reactie dus..? Het havengedeelte in downtown Victoria vonden wij, al zijn we verwend met gezellige, oude havensteden, het leukste deel van de stad, naast de kuststrook met uitzicht ove zee richting Washington State (22 miles).

Olympic National Park, denk zeker een derde van Nederland, torent echt boven het omringende heuvelland uit. Op de top van Hurrican Ridge - zijn wij niet naartoe geklommen - heb je uitzicht op een zevental, kleinere gletsjers. Ook hier tref je verspreid nog temperate rain forest aan (met regenval tot 4000 mm per jaar).
Op onze route van Port Angeles naar Seattle kreeg Angela een echte lekke band, langs de HWY 101. Op zoek naar een nieuwe buitenband, in Sequim, ontmoetten wij bij de fietsenzaak een Amerikaans echtpaar. Wat gepraat en ... wij werden uitgenodigd bij hen te komen slapen/eten. Aarzelend, en niets toezeggend, reden wij over een mooie trail -deels direct langs de kust - terug naar PA (30 km.)voor een nieuwe band... winkel net gesloten! Terug naar Sequim, waar wij van het aanbod gebruik hebben gemaakt: couple bleek zeer actief te zijn in de Chinese cultuur/"studenten"-sessies in energieopwekkende gym.oefeningen, 's avonds bij een kampvuur maiskolven (ons diner) gegeten, heel apart! Oh ja, gelukkig wel ... met bier!

De overtochten van en naar Seattle - waar we onderhoud aan onze fietsen hebben laten plegen (band, pedalen, hier en daar wat nieuw vet, etc)- waren plezierig, varen is toch elke keer weer fascinerend, vooral in kustwateren.

Het fietsen zelf: ons gemiddeld aantal km per dag valt iets terug, 't weer is gelukkig wat minder heet de laatste dagen; blijft wel veel op en neer, met soms lange, niet al te steile klims. Minder steil betekent voor ons minimaal 9 km/u.

Hopen overmorgen de Stuivertjes (Nijkerk-Haren, per camper trekkend door Canada, Alberta en British Columbia/Yellowstone NP)aan de Pacific Coast te ontmoeten, leuk!

VAN SASKATOON, SK VIA CALGARY, AB NAAR VANCOUVER,BC

2006-07-17T18:38:00.001+02:00

Periode 18 juni t/m 15 juli 2006

Te lang gewacht met het updaten van onze weblog! Enige excuus: in de Rockies was het nauwelijks mogelijk te internetten.
Ja, eerst weer even de tocht: van Saskotoon zijn wij via Rosetown, Kindersley, Oyen, Hanna en Drumheller, Calgary binnen gefietst op 23 juni 2006. (Hwy nrs. 7 en 9).

Van Calgary over Canmore naar Banff National Parc, via HWY 1A, veel rustiger dan de autoweg.

De Icefield Parkway tot aan Columbia Icefield en weer terug naar Lake Louise.

Via Castle Mountain over HWY 93 naar het zuiden, door Kootenay National Parc en de Okanagan Mountains via Radium Hot Springs, Skoochumchuck, Yahk, Nelson, Trail, Colville,(WA), Republic, Oroville, Keremeos,(BC), Hope en Mission. Zigzaggend door het zuiden van BC en een noordelijk stukje van Washington State, hoofdzakelijk langs HWY 3, naar Vancouver.
Tot zover onze route.

Noch in Saskatchewan, noch in Alberta hebben wij enig gevoel gehad van eindeloze prairies. Prettig golvend landschap, met mooie vergezichten.
In Calgary zijn wij 1 dag gebleven om de stad te bekijken: niet bijzonder: aardig, m.n. langs de Bow River. Even door het Olympisch Park gereden, maar het schaatsstadion gemist, ligt in de stad, op het universiteitsterrein.

De tocht naar en door de Rocky Mountains was een grote belevenis, indrukwekkend, rijdend door de valley met al die (kastelen van) bergen om je heen. De bekende gletsjers waren voor ons niet zo'n hoogtepunt.

Wildlife gelukkig ook van kunnen genieten, twee maal een zwarte beer en twee porcupines, een groot soort stekelvarken. Veel herten langs de weg, met name voor de auto's best gevaarlijk. Wel leuk een hert met twee "bambies" kunnen bewonderen.

De tocht door het uiterste zuiden van BC was aangenaam, rustige wegen door bergvalleien, langs rivieren als de Columbia en Fraser. En het weer was ons zeer gezind, misschien iets te warm (ca. twee weken rondom de 30 C).

Vancouver is een bruisende stad, ligt fraai aan zee en rondom bergen, met in het westen de contouren van Vancouver Island. Opmerkelijk veel inwoners van Aziatische oorsprong, o.a. Koreanen.

Vancouver Island staat nu op ons programma, de Pacific trekt!

PS Downloaden en publiceren van (wildlife)foto's volgt nog.

VAN THUNDER BAY, OP NAAR SASKATOON, SK

2006-06-15T22:15:00.000+02:00

Voor diegenen die onze trip via de atlas volgen hier de route die wij hebben afgelegd van Thunder Bay, ON naar Saskatoon, SK:
Wij zijn via HWY 11 naar Fort Frances, ON (op de grens met Minnesota, USA), en vandaar via HWY 71, door het gebied van het Lake of the Woods, naar Kenora gereden.
Via Kenora, langs de HWY 44 - door het Whiteshell Prov. Park - naar Whitemouth en HWY 15 naar Winnipeg. Vervolgens een stukje HWY 1 (Trans Canadian) en daarna via HWY 16 (de Yellow Head Route) naar Neepawa, MB.

Na Minnedosa, MB naar het noorden door het "Riding Mountain National Park", via Dauphin en Roblin, MB naar Yorkton, SK.
In Saskatchewan zijn we via Yorkton, Foam Lake en Lanigan langs HWY 16 gisteren (14 juni)in Saskatoon aangekomen.

Erik probeert de main HWY's te vermijden en de meer scenic/rustiger wegen op te zoeken en dat lukt tot nu toe redelijk. De fietsers die wij tegenkomen (tot nu toe 4) willen in feite allemaal zo snel mogelijk van Vancouver naar Toronto of Montreal of andersom en nemen dan bijv. van Thunder Bay naar Calgary HWY 1: wij zijn in de gelukkige omstandigheid dat wij tijd hebben en dus ook de minder drukke en wellicht meer aantrekkelijker routes kunnen nemen.

Wij blijven nu 3 nachten in Saskatoon; o.a. omdat Erik vrijdag (10.00 lokale tijd)graag Nederland wil zien voetballen en ik een paar dagen van de stad kan genieten.

Wij hebben nu ruim 5000 km gefietst, dus even een terugblik.

* Lekke banden tot nu toe:1 (en nog wel 's-ochtends voor vertrek)

* Regen tijdens fietsen: 4x maximaal een halve dag

* Langste tocht: Atikokan-Fort Frances, ON: 154 km, gem. 16.9 km/u; hadden niet gedacht dat we dit zouden kunnen - helaas noodzakelijk ivm behoorlijk onderdak - en waren bij aankomst niet eens zo heel moe: nog heerlijk biertjes gedronken en goed gegeten!

* Kortste tocht: Stewartstown-Cockeyville, MD/USA: 55 km. gem. 17.0 km/u

* Laagste gem. snelheid: Neepawa-Onanole,MB: 80 km., 14,6 km/p.u. (harde wind tegen, NW6!)

* Hoogste gem. snelheid: Lanigan-Saskatoon,SK: 128 km, 27,7 km/p.u. (harde rugwind, SE6!)

* Laagste temperatuur tijdens fietsen: Montreal River-Wawa, ON: 3-6 graden C. (ontdekt dat wij ons tegen de kou goed kunnen kleden: geen probleem dus!)

* Hoogste temperatuur tijdens fietsen: Kashabowie-Atikokan, ON: 28-32 graden C. (helaas geen kleding tegen de warmte: fiets nu wel altijd bij zonnig weer in een hele dunne bloes met lange mouwen)

* Niet-fietsdagen:
1 dag in Washington, DC;
2 dagen in Troy, PA, bij oud-bekenden van Erik uit zijn HAL periode (1963) op bezoek geweest, waar Erik als een soort verloren zoon is ontvangen;
1 dag in Thunder Bay, ON
1 dag in Kenora, ON (gewoon uitrusten!)
1 dag in Yorkton (beetje gedwongen, want het regende, harde wind mee en het was koud: en daar is onze kleding niet tegen opgewassen, m.n. mijn voeten worden dan 2 ijsklompjes)
2 dagen in Saskatoon

* Hotels/motels: tot nu toe slechts 2 shit motels gehad; uiteraard gedwongen omdat er in de nabije omgeving niets anders was. Het motel-/hotelleven valt mij eerlijk gezegd mee: ik had gedacht dat ik mijn eigen bedje meer zou missen: wil wel af en toe een slak of schildpad zijn: lekker altijd je eigen huisje bij je!

* Ontmoetingen: wij ontmoeten vele enthousiaste mensen; als wij maar even stil staan of ergens zitten, komt er altijd wel iemand naar ons toe die wil weten waar wij heen gaan en waar wij vandaan komen (plaats en land). Sommigen verklaren ons voor gek (you are crazy!) en velen zeggen het niet, maar denken het volgens ons wel.
Zelfs de machinisten in de zeer lange, langzaam rijdende, treinen toeteren naar ons en zwaaien enthousiast. Wij worden zelfs herhaaldelijk bij mensen thuis uitgenodigd (tot nu toe 2x gedaan).

* Highlights:
- Washington, DC
- Gettysburg, PA
- Pine Creek Train Trail, PA (45 miles)
- Seneca Lake, een van de 11 Finger Lakes, NY
- Niagara Waterfalls, NY/ON
- Beaver Valley van Dundalk naar Owen Sound, ON
- Lake Superior m.n. stukken van Montreal River naar Wawa, ON en van Marathon naar Nipigon, ON
- Lake of the Woods, ON
- Riding Mountains, MB

* Wild-life:
Wij worden vaak toegezongen door tal van vogeltjes, waarvan vele met mooie kleuren, maar de bijzondere dieren die wij tot nu toe hebben gezien zijn:
- 1 jonge, zwarte beer: prachtig: genieten er nog steeds van dat wij die van zo dichtbij hebben kunnen bewonderen.
- diverse elands: meerdere vrouwtjes, slechts 1 mannetje
- 1 slang: ongeveer 40/50 cm.
- vele schildpadden in O&C Canal langs de Potomac River, MD
- 2 prairie-wolfen, waarvan 1 die we gedurende langere tijd konden volgen op zijn vluchtweg
- 2 vossen
- 1 jonge prairie hond (coyote), stak vlak voor ons, op z'n dooie akkertje, over, even voor Saskatoon
- vele groundhogs (ken de ned. naam niet; een soort grote marmot, die een hol in de grond heeft; horen uitstekend, zijn heel snel weg)
- diverse chip munks (ned naam?): muisachtige (iets groter) beestjes
- vele gophers, soort grote muis, met lange, kort behaarde staart
- een paar kolibri's
- bald eagle en twee golden eagles
- vele pelikanen.

Wij vertrekken zaterdag 17 juni in zuidwestelijke richting, naar Calgary, AB. Het echte prairie-gevoel hebben wij tot nu toe niet gehad. Het is hier in Saskatchewan heerlijk vlak, af en toe licht glooiend, redelijk wat bossages en veel meertjes/watertjes. Geen onaardig landschap vinden wij.

EINDELIJK....DE EERSTE FOTO'S!

2006-05-28T10:58:00.000+02:00

Eerst even voor de duidelijkheid: de auteur van dit stukje is niet Angela of Erik, maar Carla Widdershoven die met onze vrienden heeft afgesproken af en toe vanuit het Maastrichtse bij te springen als er problemen zijn met de Weblog. Bij deze dus.
Op 9 mei kwamen Angela & Erik de eerste Nederlander onderweg tegen. Deze Chris Jongkind maakte onderstaande foto's voor het Hotel in Burlington.

NAAR EN ROND (om de noord) LAKE SUPERIOR

2006-05-27T21:41:00.000+02:00

In feite was dit deel van onze tocht (8-5/26-5) echt genieten, en hier en daar afzien! Gelukkig hebben we, via, via de nodige info verkregen over bike trails, leuke overnachtingsmogelijkheden en bezienswaardigheden.
Uiteraard hebben we ons nooit gerealiseerd hoe afwisselend qua landschap onze tocht zou kunnen zijn tussen Niagara Falls, ONT en Thunderbay, ONT. Enkele trials, o.a. ten zuidwesten van Hamilton, leverden weliswaar vele kilometers om op, maar liever een mooie, autovrije trail en wat meer kilometers dan het vrachtverkeer langs de HWY.
Eerlijkheidshalve valt het verkeer langs de niet te vermijden HWY 17 (Trans Canadian TRUCK-road) best mee, wellicht moeten het meest "vrezen" van de 'zeer ervaren camperrijders' (2 a 3 weken per jaar) die 'schijtebang' zijn om de middenstreep te passeren en je daarmee met hun soms zeer brede aanhang (pick-up, trailer en vaak ook nog een personenauto erachter) van de weg forceren.
Het rijden op Bruce Peninsula was prettig, veel gebruik gemaakt van 'back roads', dus weinig autoverkeer.
Via Paris, Elora, Dundalk, Owen Sound en Lion's Head (laatste traject langs Georgian Bay, fraaie vergezichten met - dat 'verdien je automatisch' - veel lange klimmen en dalen vooral in Beaver Valley. Met een gunstige wind half in de rug zelfs een klim en afdaling van meer dan 8 kilometer!
Het fietsen gaat meer en meer routinematig, hoewel wind tegen, soms een stortbui zoals gedurende een anderhalf uur durend oponthoud in Grand Valley (midden op Bruce Peninsula) het toch soms zwaar maakt.
Via Tobermory met de ferry _ anderhalf uur - overgestoken naar Manitoulin Island en vandaar weer naar het vaste land op weg naar Sault Ste. Marie (oorspronkelijk Frans) aan het uiterste zuidoostelijke puntje van Lake Superior.
Vlak voor Blind River (16-5) een lichte HAGELBUI, en net op tijd ontsnapt aan een gigantische onweersbui, hebben even hard moeten trappen om de achterop komende 'killer' te ontlopen (geschuild in een garage).
De etappes langs het Lake Superior waren stuk voor stuk elke keer een prachtig avontuur. Eten in een Oostenrijks/Duits "Salzburger Hof' - prima 'Europese kwaliteit' aan een rustige baai op een ietwat verloren plekje in Batchawana Bay. Een kort - 68 km - ritje naar Montreal River (leuk plaatsje werd ons verteld, ... 12 inwoners en wat honden!) in de "Mad Moose Lodge" waar het weer binnen 3 uur volledig omsloeg van pakweg 16 C naar even boven het vriespunt en een stevige wind! Wij waren daar gelukkig wel op tijd, doorfietsen naar de volgende mogelijkheid (Wawa, aan het andere eind van "Lake Superior Provincial Park") op ruim 100 km was geen optie!
De tocht door dat park was een van de zwaarste tot nu toe: vertrokken om ca. 11.00 u met 3C en nog lichte sneeuw en een vieze wind tegen en dat met forse klimmen en, gelukkig ook altijd dalen. Wat voelden wij ons 'happy' in onze winddichte jacks en fietsbroeken! Kou is te 'kleden', regen en kou wordt moeilijker! In de loop van die middag ( 21-5) klaarde het weer een beetje op, maar redelijk 'afgebekt' een onderkomen en, hoort erbij, een prima Chinees/Caribean Restaurant in Wawa gevonden. Gelukkig ook 'fully licensed', dus ... bier!
In Canada (ook in USA, PA) zijn nog veel "eettenten" zonder drankvergunning, daar zitten wij 's avonds niet op te wachten.
Hier kennen ze alleen de door de provincie (ONTARIO) gecontroleerde 'bottle shops', vaak net gesloten als wij onze volgende bestemming (motel/douchen/wassen en omkleden) hebben bereikt.
Met gelukkig beter weer, wel veel wind tegen, via White River, niet veel bijzonders maar niet te vermijden gezien de onderlinge afstanden tussen geschikte accommodaties, naar Marathon, weer aan Lake Superior.
Lake Superior is ruim 80.00 km2 groot, en volgens Canadese info het grootste ZOETWATER-meer ter wereld. Daar past Nederland dus 2x in.
Van Marathon via Terrace Bay naat Nipigon: geweldige natuur (zwarte beer gezien, op nog geen 20 meter; verderop moose 3x (eland): geen foto's, vriendjes vertrokken te snel) en forse klimmen en dito afdalingen, grote rotspartijen en de fraaie doorkijkjes naar Lake Superior. Zitten nu in Thunder Bay, grote (zee)havenplaats voor graanvervoer. Hebben hier een extra dagje om wat zaakjes te regelen, want op weg naar Manitoba zal het vinden van accommodatie best lastig worden. En met b.v. Greyhound verder reizen is, na info aldaar, geen reele optie.
En.. wat statistiek: in ONTario nu ruim 1800 km gereden, in 19 dagen, onder wisselende omstandigheden, geen lekke banden (eentje die ik pas 's ochtends bij het vertrek ontdekte), nauwelijks echte 'fietspijntjes'.
Temperatuur schommelde tussen de 3 en 22C, wind toch verrassend veel min of meer mee. Reizen rondom Lake Superior (Hier de Big Circle Tour) lijkt mij een geweldige belevenis, ook op de fiets, met een zeer grillig Lake Superior altijd aan je zij. Volgens Angela moeten wij dat beslist nog eens doen!
Zijn benieuwd hoe de reis naar de Prairies zal verlopen

NIAGARA FALLS

2006-05-13T04:21:00.000+02:00

Na Washington ons tweede doel bereikt. Op 3/5 om 15.00 uur ingeboekt in het Sheraton op loopafstand van de Falls. De volgende dag nogmaals de Falls bekeken op de fiets.
Ja, wat moet ik ervan zeggen: fascinerend is wellicht het juiste woord. Als je de watervallen ziet, denk je, is dit het nu? Maar hoe langer je ernaar kijkt, hoe meer ze boeien; ze veranderen ook steeds met het weer. Met zonlicht prachtige regenbogen.
Wij hebben de watervallen bereikt via een aantal mooie trails:
1. de Pine Creek Train Trail: een ruim 65 km. lange trail langs een creek (veel forelvissers en kanovaarders) in een dal; je komt zelfs langs Pennsylvania Grand Canyon! Prachtige natuur: wel zwaar fietsen, mede tgv onze bagage, omdat de trail van grit is.
2. langs de Finger Lakes: wij zijn langs het diepste en langste, het Seneca Lake, gefietst. Soms hoog boven het meer, soms er langs en soms zagen wij geen meer, echt afwisselend en water blijft leuk; veel wijnbouw (Riesling).
3. een groot stuk van de Eric Canal Trail gevolgd: compleet anders: vlak (heerlijk), niet zoveel grit, dus fietsen makkelijker, maar minder interessant.
Wat feitjes:
- aantal km. tot Niagara Falls: 1500
- gemiddeld aantal km. per fietsdag: 85
- weer: eerste drie weken prachtig (slechts 4 uur regen): gisteren (11/5) veel regen, vandaag nauwelijks zon, rond 16 C, maar droog, dus wat ons betreft heerlijk fietsweer vooral omdat wij eindelijk eens de wind in de rug hadden. Konden wij ook goed gebruiken omdat het ook hier weer heuvelachtig is. Tot nu toe was enkel het westen van NY-state vlak.
Wij zitten nu in Owen Sound, in het zuidwestelijk puntje van Georgian Bay in Canada.
Op naar Lake Superior!

...AND HE PROMISED ME A ROSE GARDEN........

2006-04-29T15:38:00.000+02:00

Toen wij 27/4 uit Harrisburg vertrokken, had Erik mij een heerlijke vlakke tocht langs de rivier in het vooruitzicht gesteld. Wat anders dan al dat klimmen en dalen tot nu toe.
Helaas, na ongeveer 10 km stopte het prachtige fietspad langs de rivier ineens en veranderde in een vluchtstrook langs een drukke weg. Erik dus vlug een andere weg zoeken en gevonden. Deze weg veranderde na 5 km in een vreselijke klim van ruim 3 km lang met een stijgingspercentage van meer dan 8% (weg verboden voor vrachtwagens). Tijdens het klimmen speelde bovenstaand liedje mij alsmaar door het hoofd.
Bleek later een van de hoogste bergen in die omgeving: Peters Mountain: nou die vergeet ik niet meer!
Op de top prachtig uitzicht. Erik is afgedaald met een max. snelheid van 74 km per uur (zo blij dat ik dat niet zie). Ik natuurlijk vol in de remmen: niet alleen vermoeiend, ook eng! Blij weer beneden te zijn.
Wij zitten nu in Williamsport en vertrekken zo via de Pine Creek Trail (moet iets prachtigs zijn) richting noorden.
En toch blijft fietsen geweldig!

WASHINGTON, AN UNEXPECTED SURPRISE!

2006-04-27T03:35:00.000+02:00

Gettysburg, 26-4-2006

Ja, zondagmorgen vroeg heerlijk in een groot kingsize bed, kijkend naar een paneldiscussie over een recent gepubliceerd boek "China: The Balance Sheet', op BOOK-Channel! Een verademing na al die plupzenders waarmee de gemiddelde Amerikaan zich vermaakt. En...dat in the St. Regis, K-Street, corner 16 th Str. op nog geen 700 m. van het "White House"! Voor de niet-kenners, vergelijkbaar met voor Nederlandse begrippen met zeg maar Des Indes in Den Haag.

Na een stevige tocht vanuit Cockeyville, onderweg even een leuk contact gehad met personeel in een uitstelkend geoutilleerde fietswinkel en daar DE goede fietskaart voor Washington-area gekocht (ADS Bike map) in Columbia geland, met een miezerig regentje net achter de rug. Het Sheraton Columbia bleek, na een leuke conversatie met een belangstellende Amerikaanse bij een pomstation, best wel betaalbaar. Angela's werkrelatie met Sheraton - eind zestiger jaren ruim een jaar op Aruba, N.A.- gaf daarbij wel de doorslag t.o.v. de overige mogelijkheden.

Het vinden van goede accommodatie is voor ons, als fietsers, veel lastiger dan lijkt. De meeste motels/hotels bevinden zich langs of in de directe nabijheid van autowegen die wij nu juist zoveek mogelijk proberen te vermijden. Maar met vraag- en antwoordspelleltjes "Zou hij het weten of is ook een van die vele Amerikanen die hun eigen omgeving niet eens kennen" komen we er wel uit. Meestal hebben wij het meest succes bij pompstations en motel/hotelreceptiepersoneel.

De ontvangst in Sheraton Columbia was zeer vriendelijk en ook adequaat, ondanks onze "natte uitrusting" was het parkeren van onze fietsen in de lobby van het ruim 350 kamers tellende hotel geen enkel punt. Met een beetje praten, onze ANWB-kaart (AAA-reductie) en "Prijs iets boven ons budget" toch een leuke overnachting geboekt voor $ 99, inclusief een zeer luxieus ontbijt. Vonden we een prima deal. Aan de bar kommend troffen we enkel een sigarettenrokende bartender van Italiaanse afkomst, met een heel mooi verhaal over in Italie geboren zijn, in Amerika opgegroeid, op bezoek geweest bij familie in Italie "What a poverty, how they live there lives overthere; I am born Italian but feel American". Via een out-of-date biertje (Duur, bijna $ 5) in contact gekomen met de Director of security and Nightmanager. Leuk gesprek gehad, extra biertje en ... hij regelde voor ons een (denk personeels)prijs voor overnachtingen binnen de Starwood Hotels, in ieder geval binnen Washington e.o. Naast Sheraton zitten ook Regis en Westin Hotels in deze groep. De nightmanager vond onze tocht, en onze interesse voor het hotelwezen boeiend. fietste zelf ook met kleinkind graag op de mountainbike.

En zo reden we via Kensington - nu wat gedetailleerder m.n. voor de Kluvers in Den Haag, Rotterdam en Athene, en onze eigen kids, naar de "Rock Creek Trail", geheel autovrij, zeker 20 km. langs die van veel rotsen voorziene creek, rechtstreeks naar de "National Mall"! Wat een genot!
Overigens, het fietsen bevalt ons tot nu toe, in relatie tot het autoverkeer, meer dan goed. Vrijwel alle automobilisten geven ons de ruimte, en de "shoulders" langs de wat drukkerre wegen zijn van voldoende breedte. Uiteraard even de Mall gedaan: Lincoln Memorial, Vietnam memoriaal, Memorial WO II, even naar links op afstand het "White House", Washington Memorial en het Capitool met vlak daarvoor het indrukwekkende memoriaal Civil War (fraaie beelhouwerken van de strijdende partijen met in het midden gen. Grant.
Ja, en daarna ons verblijf in St. Regis. Onze fietsen waren niet bepaald "luxe bagage", maar er werd bij de balie slechts even "verwonderd" opgekeken toen wij, in felgele regenkleding en dito bagage binnenstapten. Fietsen mee naar boven op de kamer is in Amerika geen enkel punt, ook niet in de duurste hotels. Zondag heerlijk Washington verder "gedaan", zonder bagage, daarna om 13.00 u uitgecheckt en via "Arlington" naar een schitterend nieuw (Mrt. 2006) Westin Hotel, 336 kamers, in Arlington aan de Wilson Boulevard, vlak bij Fairfax Avenue (?). St. Regis voor $ 150 en Westin voor $ 69 (!!) was een koopje, geweldig! We zijn wel enigszins "bezorgd" dat we te verwend worden, maar via Frederick - langs de Chesapeake & Ohio Canal Trail met een geweldig machtige "Potomac River Fall" in een goede Travellodge en nu in Gettysburg (Battlefields Civil War) in een prima value for money Quality Inn komen we weer op "standaard".

Dat is het voorlopig, wij staan "open" voor allerlei actuele info, op velerlei gebied, dus aarzel niet. Indien de tijd ons ontbreekt - elke dag voelen wij aan als een nieuw avontuur, en ... internetfaciliteiten zonder een laptop zijn toch schaars (public libraries goede optie) - wanhoop niet, we geven antwoord! Volgende keer: foto's van Philadelphia tot heden.

AANKOMST CHESTER

2006-04-20T17:04:00.000+02:00

Maandag de 17-de in middag voet aan land gezet in Chester, na een zeer rustige overtocht: helaas geen storm gehad (hooguit windkracht 7/8, lekker schommelen), niet zeeziek, geen walvissen, wel dolfijnen. Aparte ervaring, wel blij dat wij het schip in Chester konden verlaten: bemanning was ook best jaloers op ons.
Het fietsen gaat tot nu toe prima, wij hebben er al ruim 200 km op zitten, wel zwaar, veel heuvels en niet van die kleintjes helaas.
Eerste dag naar Philadelphia gefietst, in centrum overnacht (fietsen op kamer: geen probleem) en stad verkend (niet veel bijzonders).
Volgende dag in Amish country beland: de Amish leven nog in de 17/18 eeuw, dus wij vielen op onze fietsen tussen al die paarden en wagens niet op. Ook een paar vrouwen zien steppen. Mannen allemaal met baard en hoed, vrouwen en meisjes dragen lange rokken en diverse soorten hoedjes. Allemaal grote gezinnen: meer dan 10 kinderen is normaal. Kinderen gaan naar een Amish one room school, totdat zij 14 jaar zijn: daarna werken op de boerderij en scholen zich nog evt. verder door zelfstudie.
Nog geen foto's: hebben wij meer tijd voor nodig en sinds wij van het schip zijn, komen wij tijd tekort.
Wij hopen over een paar dagen in Washington te zijn.

LIVERPOOL

2006-04-08T15:45:00.000+02:00

Zitten in de bibliotheek in Liverpool, vanmorgen om 06.00 binnengelopen en vanmiddag met hoogtij om 18.30 weer weg - naar Chester - verwachte aankomst 2e Paasdag. Met een dag vertraging - 'is en blijft vrachtscheepvaart - vertrokken op de 'Independent Action' naar Liverpool. Gunstig weer, windkracht 5 a 6, redelijk veel zon, gewoon genieten op de brug! Onze hut is niet de allernieuwste, maar slapen en douchen er prima in. Gelukkig wel zijzicht (2 behoorlijke 'ramen'), aan de voorzijde zien wij van die mooie 'dozen' (Van Wijnand begrepen dat de containers zo in Belgie worden genoemd). Aan boord kunnen we helaas niet internetten, veel te duur, via de satelliet, dus voorbehouden aan de master (Duits)! Dus minimaal ruim een week wachten op ons volgende bericht! Zeer gemeleerde bemanning: naast de master een Duitse chief Engineer, verder Oost-Europese officieren en de rest Filippino's! Eten is prima en gevarieerd (oppassen voor overdaad!). Kok en zijn bediende sloven zich voor ons uit. Ons 'bezit' in een lege hut gestald/gestuwd, en voorzien van de vaderlands kleuren + oranje. Eigenlijk kunnen en mogen we alles aan boord. De brug is echt de beste plek om te vertoeven, kijken, lezen, ouwehoeren met de dienstdoende officier en meekijken op alle meetapparatuur (alles electronisch/GPS/Automatische piloot).
Volgens de ervaren officieren gaan wij bijna zeker dolfijnen en walvissen zien. Ben ook benieuwd of wij zeeziek worden.

LAATSTE VOORBEREIDINGEN

2006-03-28T13:49:00.000+02:00

De tweede heftige klus (1-ste: oplevering St.Pieterskade)- leeg en schoon opleveren van de flat en het inruimen van de opslag - is met succes afgerond, mede dankzij de hulp van Hannie en Herman. Alle vier niet in optimale conditie (Erik rugpijn, de andere drie proestend en hoestend), maar het resultaat telt: ons nog resterende "hebben en houden" is opgeslagen bij Shurgard in een ruimte van 3 bij 3 bij 3! Breek er niet in, want ik vrees dat een paar fietsen en wellicht nog wat zooi er uitrollen als je de deur opent. Wij zijn nu de laatste zaakjes aan het regelen vanuit onze riante thuisbasis bij Gemma in Hellevoetsluis. Maandag 3 april fietsen wij -ijs en weder dienende - naar Antwerpen waar wij gezellig de avond en nacht gaan doorbrengen bij Marion en Wijnand.
Als wij op het schip kunnen internetten, zullen wij jullie de foto's van de passerende walvissen laten zien. Zo niet, dan volgt de volgende info vanuit de USA.
PS: wat geweldig al die leuke commentaren: dat is ook genieten.

REISSCHEMA

2006-03-04T17:44:00.001+01:00

Ja, op 4 april 2006 begint onze wereldreis. Wij vertrekken met een vrachtschip met passagiersaccomodatie vanuit Antwerpen en varen via Liverpool naar Chester (bij Philadelphia) aan de oostkust van Amerika, waar wij op 16 april hopen aan te komen.
Wij willen via de Amerikaans-Canadese grens naar de westkust van Amerika fietsen, want onze vertrekdatum vanuit Los Angelos naar Nieuw-Zeeland is op 8 oktober 2006, wederom met een vrachtschip. Als alles goed verloopt, komen wij op 22 oktober 2006 in Tauranga in Nieuw-Zeeland aan.
Tot zover ligt onze reis vast.
De verdere planning is als volgt:
half december 2007: naar Australie
begin februari 2007: naar Indonesie, Vietnam??, Cambodja??, Laos??, Thailand, Maleisie
half mei 2007: naar Turkije
half september 2007: alweer terug in Nederland!
Wellicht interessant voor de fietsers: het plan is ongeveer 425 dagen te fietsen met een gemiddelde van 75 km per dag; wij zijn dus voornemens z'n kleine 32.000 km per fiets af te leggen.

PS Starting from our stages in New Zealand: English summeries as well!!